သန္႕ရွင္းေသာ တလင္းျပင္တစ္ေနရာ………
ေပရြက္၊ ဘာမွ မေရးထားတဲ့ ပါဠိမဲ့ ေပရြက္ေတြ ေ၀ေနေအာင္ဆင္
သစ္တစ္ပင္ေပၚမွာ
“ဘယ္လိုမ်ားလဲလို႕ေတာ့ ခဏခဏေတြးမိဖူးတာပါပဲေလ
လူေျပာသူေျပာမ်ားလိုက္ၾကတိုင္း ငါတို႕သမိုင္း႐ိုင္းရမလား၊
ေလွစီးတိုင္း ေလွနံမွာ ဓားမထစ္တတ္ပါဘူးကြယ္….
မ်က္၀န္းေတြက်ယ္ေျပာတဲ့ ေဒသဆီ ငါသြားခ်င္လွရဲ႕”
တအား…အာ အာရင္း… က်ီးတစ္ေကာင္နဲ႕ ၀တ္ရုံနက္….
ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပင္ဖို႕သိပ္ခက္တဲ့ လူတစ္လက္…
ေျမျပင္မွာ ခ်ိတ္သူခ်ိတ္၊ ေကာင္းကင္မွာ ေျခခင္းလက္ဆန္႕ သာလို႕သာ၊
ဒီလိုပဲ… ေပပင္ရိပ္မွာ တိတ္တိတ္ေလးရပ္ေန…………..
ဆက္ေရးဖို႕ေတြေ၀ေနတယ္ ၊
မိုးေတြရြာသြားေၾကာင္း၊ ေနေတြပူသြားေၾကာင္း၊ ေဆာင္းေလေအးသြားေၾကာင္း
သြားေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ပဲ ေသာေၾကာင့္ေတြျဖစ္…
ရင္မွာ တစ္ဆို႕တနင့္နင့္ေပါ့၊ အခန္းတံခါးကို ပိတ္..။တိတ္တိတ္ေလး ျပန္အိပ္ခ်င္တယ္…
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ… အဲဒီ ေပပင္ေလးကို ေမာ့ၾကည့္ေနတဲ့သူ၊ ေပပင္ကိုင္းေပၚ မီွနားေနတဲ့သူ၊
ေနာက္ခံေတးသြားကို tong hua နဲ႕ဆိုရင္ လြမ္းဖို႕ေကာင္းမလား၊ အာဇာနည္ကိုပဲ ဆိုခိုင္းရမလား…
ဒီမီးေခ်ာင္းကေတာ့ အားစားနည္းပါတယ္ေလ…၊
ကဲပါ… ေလက ျဖဴးျဖဴးေလးတျငိမ့္ျငိမ့္တိုက္ေနတယ္….
ဗီဇသတၱိအရေတာ့ က်ီးကန္ေတြမွာလည္း အနစ္နာခံကူညီစိတ္ရွိတယ္တဲ့…ေနာက္၊
ေနာက္ျပီးမွ ဆက္ဖတ္ဖို႕ ထားတာေတြလည္း မ်ားေနျပီ….၊
အခုေတာ့ က်ီးကန္းေလး အာေနသည္။
ေပရိပ္ကို ခိုရင္း လူငယ္ေလး တစ္စုံတစ္ရာကို ေစာင့္ေနတယ္။
ေနကသာ၊ က်ီးကအာ၊ ျပီးေတာ့ ေပပင္က ေၾကြက်လာတဲ့ ေပသီးေတြမ်ားစြာ၊
သူ႕ေရွ႕ပ်ံက်ဲေနလိုက္တာ…………. ေရးလက္စ စာရြက္ပိုင္းေတြ၊
လက္ကိုဆုပ္ခ်ီျဖန္႕ခ်ီလုပ္ေနမိတာက စိတ္မတည္ျငိမ္ေနတာကို ျပတာဆိုရင္
သူ႕မ်က္လုံးေတြက အေ၀းကိုေငးေနရမယ္… တစ္စုံတစ္ရာကို၊
တစ္ရာဖုိး၀ယ္ရင္ ေရခဲေရႏွစ္ခြက္ရတဲ့ေခတ္မွာ
သူက ဘယ္ေလာက္ဖိုး၀ယ္ခ်င္တာလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ……
ေရႊက်ီးသံၾကားလို႕ သူ႕ဆီဧည့္သည္လာလိမ့္မယ္…
ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ….
သံသရာခရီးမွာ….. ေဆးလည္းေပးမယ္၊ မီးေရာင္လည္း ျပပါ့မယ္…ခ်စ္သူ၊
ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ…
ေပတစ္ပင္လို…က်ီးတစ္ေကာင္လို…လူတစ္ေယာက္ေစာင့္ေနလိုက္တာ၊
ေပရိပ္မွာ လူငယ္တစ္ေယာက္ က်ီးအာသံ သာသာနားဆင္ျပီး…
ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ရပ္ေစာင့္ေနမိတာ…
ေလေျပသံတိုးတိုးရယ္၊ ရြက္ေၾကြေတြ တြတ္ထိုးသံရယ္၊
နားမခံသာေအာင္ျပန္ၾကား.. နည္းနည္းေတာ့ေျခာက္ျခားသင့္တဲ့အခ်ိန္ေပါ့…
မၾကာတဲ့ခဏမွာ ခပ္ၾကာၾကာျမဲလာတဲ့ လက္ေလးတစ္ဖက္ကို ထာ၀ရဆြဲခြင့္ေလး…
ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ… စကၠန္႕ေတြက ကမၻာဘာ…..
ပ်ံ႕က်ဲေၾကြေပးျပီးသား….. ေပတစ္ပင္ရဲ႕ တစ္သက္စာ ေပသီးေလးေတြ
ကားဘီးရာမွာ ကြဲက်နစ္ေၾကလို႕ေၾက
က်ီးညိဳေလးလည္း လန္႕ကာပ်ံ၀ဲ… ေကာင္းကင္လြတ္ရာေျမဆီ
တစ္စကၠန္႕ေလးပါပဲ…. ဖိတ္စာတစ္ေစာင္
ေကာင္ေလးနာမည္ကလြဲရင္ အိပ္မက္ေတြအားလုံးပါသြား
တစ္ခါက၊၊ ေကာင္မေလး၊၊ ေပးသြားတယ္၊၊
ေပတစ္ပင္ရယ္၊ က်ီးတစ္ေကာင္ရယ္၊ လူတစ္ေယာက္ရယ္
ဘုန္းသန္႕ခန္႕
FI:ED211503SEP10

မနက္ခင္းေတြအေၾကာင္းေျပာဖို႕ေတာင္မေကာင္းတဲ့ မနက္ခင္း၊
မေန႕ညက ေတြ႕ခဲ့ရတယ္........ ေနရယ္၊ လရယ္၊ ခဏခဏျပန္စုထားတဲ့ ပန္းေျခာက္စေတြလို
မနက္ခင္းမွာ အတူေကာက္ဖူးလိုက္တာနဲ႕တင္ ခ်ယ္ရီေတြက လြမ္းေလာက္ေအာင္ပြင့္လို႕၊
ႏႈတ္ခမ္းေလးစူထားရုံေလာက္မွာ သိပ္သိပ္ျပီးကို လြင္လဲ့လဲ့ေလးလင္းလာမယ္.......... မနက္ခင္း
ဒီလိုယုံၾကည္မႈေလး အတူခူးျပီး၊ စည္းေႏွာင္ထားတဲ့ ဆံႏြယ္ေလးေတြ ပန္ကာ
ခ်စ္သူသိပ္လွလိုက္တာကြယ္..... အဲဒီလိုနဲ႕ အလံေတြ အျဖဴေရာင္ ပြင့္ေပးတဲ့...... မနက္ခင္း
ေနာက္....... ေလညင္း......... ကန္စပ္ေလးေပၚျဖတ္၊ အေရာက္လာေပးသူ ေလညင္း
က်န္းမာေရးနဲ႕ ညီညြတ္တယ္၊ ငါ့မွာ ေလသန္႕သန္႕ အျပည့္နဲ႕ အဆုတ္တစ္ခုလုံးျပည့္ရင္း
ႏွလုံးသား နာမက်န္းျဖစ္ေနရေပါ့......... မနက္ခင္း............ ပခုံးထက္မွာ သူမနဖူးေလးထိ
ျငိမ္းခ်မ္းသက္သာ တိတ္တိတ္ေလး အိပ္ေနလိုက္စမ္းပါ.... မနက္ခင္းေနာက္က ေလညင္း၊
မ်က္လုံး၀ိုင္း၀ုိင္းေလးမွိတ္ထား.......... မ်က္ရည္ေတြကို သိမ္းထားပါ.. အခု မနက္ခင္း
လွ်ပ္ေရာင္အသီးခိုင္ခိုင္ေတြ စီရရီတြဲလဲခ် ေခတ္သစ္ေရသတၱ၀ါ၀မ္းထဲမွာ...... အိပ္မက္မူးတူး....
မနက္ခင္း ........... မေန႕ညက ...... မနက္ခင္း............. ပင္လယ္ေလညင္း.......ေတြရူး
ရင္အေပါက္နဲ႕ ခ်စ္သူ႕ပုံရိပ္ေတြ လိုက္ေကာက္၊ ကန္စပ္ေလးဆီက မနက္ခင္း.........၊
ေနာက္.......... ခ်စ္သူရနံ႕မပါေတာ့ သိပ္မသန္႕တဲ့ ခပ္သန္႕သန္႕ ေလညင္း....
ပင္လယ္ဆီက ..........မနက္ခင္း........ ၊ မ်က္၀န္းေလးမိွတ္ထား............
ငါ့ပခုံးေပၚမွာ.......... မနက္ျဖန္နဲ႕ မနက္ခင္း........
ေအးေလ.......... မနက္ျဖန္နဲ႕မနက္ခင္း........ စကားေျပာရင္း.. တိတ္ေလး ေႏြးေႏြးေထြးေထြး
ဖြဖြေလး........... လွမယ့္ ............... မနက္ခင္း၊ လြမ္းတယ္
                                                  ဘုန္းသန္႕ခန္႕

လက္ခုံနဲ႕သုတ္မိတယ္...........
ေလကေအးလို႕လား၊ ေဆာင္းမွာမို႕ ေအးေအးစိမ့္ေျခာက္ေသြ႕ေနပုံမ်ား
မ်က္လုံးစုံဖြင့္ရင္း အေရွ႕ကို မျမင္၊ မျမင္သလို အနာဂတ္ဆီ မျမင္သလို
အရာရာကို တိတ္တိတ္ေလးေငးရင္း၊ လူေတြၾကားမွာ စကားေနဟန္ကြဲျပားျခင္းပိုက္ေထြး
စကားေနဟန္တူညီရင္းမွာ လူေတြကြဲျပားရင္း ပိုက္မွာေထြး
ေနာက္ဆုံးမွာ ကေလးငယ္ေလး မ်က္ရည္ကို လက္ခုံနဲ႕သုတ္ရင္း
စီးရီးေအာက္ေနတဲ့ လူနံပါတ္ေဟာင္းၾကီးေတြကို ေငးဖူးခ်ိန္
ေလက ေအးလို႕လားမသိ.......... ေနပူၾကီးမွာ
ဒီ ကၽြန္းႏုိင္ငံေလး အေႏြးထည္၀တ္ထားရျပီ.........
လက္တစ္ဖက္နဲ႕ထူလို႕လည္း မထ၊
လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕ ထူလို႕လည္း မထ၊
ဒါနဲ႕ပဲ ေခ်ာလဲေရာထုိင္......
ပင္လယ္မွာ ရြက္တိုင္လႊင့္ကတည္းက
ထားလိုက္ပါေတာ့ေလလို႕ လက္ခုံေလးကို ႏွစ္သိမ့္တယ္။
ကေလးငယ္ေလး ေနာက္ဆုံးမွာ...........
ထပ္ထပ္ကာကာ ျမွင့္တင္ဖို႕လိုေနဆဲ ပုံရိပ္ေတြကို
ေနာက္မွ၊ ေနာက္မွလို႕ ျငင္း........
မနက္ျဖန္ကို ျပတင္းေပါက္ေလးက ေမွ်ာ္
ျမိဳ႕ေလးငယ္ငယ္၊ လယ္ကြင္း႐ိုးျပတ္၊ ကြန္တိန္နာေတြ အထပ္ထပ္နဲ႕
ျပတင္းေပါက္ကို မနက္ျဖန္က ျပန္ေငး.......
၀ဠ္ေၾကြးလို႕ေခၚတယ္။
လက္ခုံေလးကို သုတ္ရင္း
မ်က္၀န္း၊ အနီတစ္၀က္၊ ေရတစ္၀က္၊
ျပီးေတာ့
အိပ္စက္ျခင္းကို ေဆးလိုေသာက္တဲ့ရက္၊
ျပကၡဒိန္မွာ ျခစ္ျခစ္ပစ္ျပီးသား မင္နီစက္.....
သူ႕ေက်ာင္းစာအုပ္ေလးကို အမွတ္တရ၊ ေနာက္.. သတိရ
သူ႕ခုံတန္းေလးဆီသူျပန္လာလိုက္တယ္။
အထီးတည္းတိတ္တိတ္ေသြတည္
သူ႕တစ္ေယာက္တည္း ညီခဲ့ရျပန္ေပါ့...........
လက္ခုံေလးေပၚမွာ
ေရစင္တစ္စက္ ဖ်ပ္ဆိုတိတ္တိတ္သာသာခုန္သြား
ေရစက္ေလးတုန္ေနလိုက္တာမ်ား ခ်မ္းေနလို႕လား။
           ”ေတာက္”
ေဟာ........ ကမာၻေျမဆီ ျပန္ေပါင္းစည္းသြား၊
အသက္နဲ႕ဥာဏ္ရည္မမွ်သူေတြကို
ဘယ္လိုေခၚရမလဲ..........
ျပီးေတာ့....
ဘယ္လို.........
ငါ့မွာ လက္ခုံေလးရွိတယ္။
မင္းမွာ လက္ခုံေလးရွိတယ္။
သူ႕မွာ လက္ခုံေလးရွိတယ္။
ငါတို႕ ဆင္တူမွ်ညီ........။
ကေလးငယ္ေလးေတြ မနက္ျဖန္မွာ...
ကၽြန္ေတာ္ လက္ခုံေလးေပၚ.......
ေခၽြးစက္ေတြပဲ ျဖဴျဖဴစင္စင္ စိုေစခ်င္လိုက္တာ.....
ေဆာင္းေလက ေအးတယ္.....
ဟိုး............ ငါ့ အေနာက္ေျမာက္က
အရပ္ေလး မနက္ျဖန္မွာ
ျဖဴစင္ပါေစကြယ္.......

                         ဘုန္းသန္႕ခန္႕

အခန္းတံခါးေတြကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ျပန္ပိတ္လိုက္တယ္။ ဟိုး…… အရင္လိုေပါ့၊ ဖြင့္ၾကည့္ခဲ့ျပီးျပီပဲ။ ေလညင္းေတြကို တမ္းတလို႕ မိုးမုန္တိုင္းေတြမိခဲ့ျပီ။ ျပန္မပိတ္ဘူးလို႕ စိတ္ဒုန္းဒုန္းခ်လိုက္စဥ္ကေတာ့ ပိုးမွ်င္ေတြ၊ ပိုးမွ်င္ေတြ ရစ္ရစ္တြယ္တြယ္တက္ေနတဲ့ ျပတင္းေတြက သိပ္လွလိုက္တာ။ ေနာက္မွ၊ ေနာက္ထပ္ထပ္ျပီးၾကာေတာ့မွ ဖုန္ထပ္ညစ္ႏြံ၊ ရွင္းသန္႕ သန္႕စင္ျပီးကာမွ ျပန္လွမယ္မွန္းသိေပမဲ့ ပိတ္ထားလိုက္ပါ့မယ္။ ေလေျပေတြကလည္း တခါခါမွာ ရက္စက္တမ္းတမ္းၾကမ္းလိုက္တာကြယ္။ ကၽြန္ေတာ္အခန္းေလးမွာ စိတ္အလင္းနဲ႕ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ျပန္ထြန္းမယ့္ရက္……. တစ္ကေနစ ျပန္တြက္မယ္။ အလင္းမ်ားလာမလားလို႕ ေမွ်ာ္လင့္မိပါရဲ႕………. လည္ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္တဲ့ေန႕မွာမွ ဗ်ပ္ေစာင္းသံေတြ က်ိဳးက်ကုန္ရဲ႕…………….။ ဘယ္လိုျပန္တီးခတ္ရမလဲဆိုတာကို သိမႈ႕၊ ေဖ်ာက္ဆုံး၊ နိဂုံးဆင္ဖိုနီ၊ ကိုယ္ခတ္ထားတဲ့ စည္းကို ျပန္ရုန္းထြက္ရတာေလာက္ ခက္ခဲ့တယ္။ ထူး၊ ဆူး၊ မီးေတာက္႐ူး႐ူး။ အခန္းတံခါးကို တင္းခတ္ခတ္ျပန္ႏြယ္တက္လိုက္ပါ။ ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ကိုစြန္႕လ႔ို ကိုယ္းကြယ္ခဲ့တဲ့ေကာင္……. ေထာက္ထားတဲ့ ဒူးေတြကို ဖုန္မႈန္မႈံ ခါျပန္သုတ္လို႕ ေအာင္လံကို ျပန္တင္မယ္………. လေရာင္တို႕ျဖင့္မလင္းေသာညကို လို၏။ တဆင့္ခံလင္းပြင့္မႈမ်ား၊ ၾကားေနသပ္ ေရာင္ျခည္၊ လေရာင္ျဖင့္ မလင္းေသာညကို လို၏။ ေမွာင္ေသာည၊ မမိုက္ေသာ လူသားက ကိုယ္ပိုင္လင္းပြင့္လိုက္တဲ့ည၊ သရဖူအပ္လို႕ ကိုယ္းကြယ္မိသူ ေနာင္တ၊ ထိုညတြင္းတြင္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ႏုိးထလိုက္သည္။ ဖ်ပ္ကနဲလက္လာတဲ့ ေအာင္လံတံခြန္မွ တံဆိပ္ကို ျမင္မိခိုက္ အသားက်ဒူးတို႕ ညႊတ္ဆင္းလိုၾကလား။ ငါက နတ္ဘုရားပဲ …….. ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ မ၀ပ္တြား၊ ငါ့နန္းကို ငါတက္မည္။ ထိုမာန္ျဖင့္ ခုတ္ပိုင္းခ်လိုက္ေသာည၊ အဆက္ဆက္ငုံ႕ခဲ့ေသာ ေခတ္မ်ားကို ျပန္ေရးသူ ဇြဲမာန္လိႈင္းထလို႕………….. ေအာင္လံေတာ္မွာ ငါ့ပုံေတာ္ႏွိပ္တဲ့ည၊ ပုလႅင္ထက္မွာ ငါသာျမန္းၾကြ၏။ ေျမွာက္စည္သံတိတ္ပါ……….. ေျမွာက္ေျပာသံတိတ္ပါ………. တိတ္ဆိတ္လင္းပြင့္ည။ ႏွဲ႕ပါမ်ားေသာ ငုတ္တိုင္ဘ၀…… အစမွ ကၽြတ္ထြက္လိုက္ျပီး ျမားတစ္စင္း တမဟုတ္ခ်င္းျဖစ္ထြန္း ပစ္ခြင္းလိုက္တယ္။ မိုးထက္က လာသမွ်ေတြ၊ ေဟာဒီရင္မွာ လွ်ံသမွ်ေတြ၊ ဘယ္သူမွမသုံးတဲ့အခါ ခ်က္ခ်င္း ကိုဓထုတ္ရုတ္သိမ္းလိုက္စမ္း။ ဒီလိုအာဏာကို ငါျပန္သိမ္းတယ္။ ေမတၱမုျဒာကိုသာ ညြန္းခဲ့တဲ့လက္ေလးမွာ ေဟာဒီဓားထက္ထက္ကို ျပန္တပ္ေပးလိုက္ရတာ…………၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားနာပါရဲ႕………. ေမေမ။ ကၽြန္ေတာ္ေပးခဲ့သမွ်ေတြကို ဘယ္သူတိုင္းကမွ တ႐ိုတေသ ေနေနသာသာ ျပီးလြယ္စခတ္ေတာင္ ေရာင္ျပန္မဟပ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီ ထူးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္သူအတြက္ဆက္ခက္ေတာ့မွာလဲ။ ယဥ္ေက်းမႈ နာမတပ္ျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို မလိမ္တတ္ပါဘူး….. အရွင္၊ အဲဒီအတြက္နဲ႕ပဲ ဒီလိုလူကို ကိုယ့္ကုိယ္ကို ဖန္ဆင္းခြင့္ေပးလိုက္စမ္းပါ။

ဒီမာန္ဟုန္ထက္ထက္ဓားနဲ႕ ေလာကတစ္ခြင္ကို အခန္းက်ဥ္းထဲမွာ နန္းထုိင္အုပ္စိုးခ်င္တယ္။ ေတးေတြကို တီးတဲ့လက္ကို ဓားတပ္ျပီး စစ္ကိုခ်ီမယ္ဟန္နဲ႕ တပ္ေတာ္ကို ေအာင္စည္တီးျဖန္႕မယ္။ ဟန္မႈရာဘီအိပ္မက္နဲ႕ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လက္လာတဲ့ ငယ္ေသြးငယ္ေရာင္ေၾကာင့္ နတ္ဘုရားတို႕ ၀ပ္တြားေစရမယ္။ ငါက နတ္ဘုရင္ ျဖစ္တယ္။ ေလာကထပ္ေထာင္ေသာင္းကို ေဖာင္းကနဲ မီးဟုန္းပန္းပန္းျပန္ကန္ထြက္မယ့္ သည္းခံလြဲရင္ခြင္ကို၀တ္ဆင္ျပီး……… ငုံ႕ခံခဲ့တဲ့ေကာင္ေလးကို အခန္းက်ဥ္းထဲမွာ ျမင္ေနရျပန္ေပါ့….။ မီးဗုံးတစ္လုံးျပီးတစ္လုံး ဆင့္ဆင့္မ်ိဳသလိုမ်ိဳး အံၾကိတ္ခံခဲ့မိသူဘ၀မွာ အရာရာဟာ ႏွင္းဖုံးကာထပ္၀ါး။ ပစ္ခ်ေတာ့မယ္ ေသနတ္ေမာင္းကို တစ္ႏွစ္သုံးေရတင္သလိုမ်ိဳး နံပါတ္စဥ္တပ္ ငုံ႕ခဲ့သူ ကို ဘယ္သူကယ္ပါ့၊ အိုေလာက………… ။ ငါက ျမတ္ေသာမာန္ကို ထန္ထန္ေရာင္ထြက္ျပီး တသသေသြးေနခဲ့တဲ့ေကာင္၊ ယူေရနီယံလူသား….. ဒီေတာ့ နင္းခဲ့ေသာေျခမ်ား၊ ကန္ခဲ့ေသာ ေျခမ်ား၊ စုံစုံေစ့ေစ့မွတ္သားျပီး တိတ္တိတ္ေလး ဓာတ္ၾကြေနတဲ့ေကာင္၊ ကဲအခု…….. ငါ……………. ေခါင္းကိုေမာ့၊ ရင္ေကာ့ျပီး တေဖာင္းေဖာင္းထ ေပါက္ကြဲမယ့္ည၊ စြယ္ေရာင္ေဖြးေဖြးနဲ႕ လင္းပြင့္ေရာင္လား၊ လင္းေယာင္လား။ အိုေလာက…… မွားေသာလမ္းကို ထြင္ေနသူကို ဘယ္သူကယ္ပါ့…….. ေမတၱမုျဒာကို လွသည္ထက္လွေအာင္ သုံးနုိင္သူေဟာင္းကို ေသြးစက္စက္ဓားနဲ႕ ဘယ္သူျမင္ပါ့…… တဒဂၤေသာ ဥာဏ္မိုက္စဥ္ကို ဘယ္သူျပင္ပါ့….။ ငါက နတ္ဘုရား ေဟာ့ဒီ ငါ့ထက္လွ်လွ်လင္းေယာင္ဓားနဲ႕ ငါ့အလင္းကို ဖန္ဆင္းမယ္။ ငါဟာ လင္းပြင့္ႏုိင္သူျဖစ္တယ္။ ငါဟာ လင္းပြင့္နုိင္သူျဖစ္တယ္။ ငါ့ကို မလင္း၀ံ့သူထင္လို႕ ဖိႏွိပ္ဖယ္ခြာခဲ့သူတိုင္းကို မာန္ဓား၀ံ့၀ံ့ ၀ပ္တြားေစမယ္။ ငါက နတ္ဘုရား……….. ငါက နတ္ဘုရား။ ေမတၱမုျဒာကို မွန္ေယာင္ဟပ္လြဲသုံးမိသူကို ဘယ္သူကယ္ပါ့……. သမုဒယေႏွာင္ၾကိဳးကို အတၱၾကိဳးလဲ ျဖတ္ခ်င္သူကို ဘယ္သူကယ္ပါ့။

ငါက နတ္ဘုရား….။ ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။ ငါက နတ္ဘုရား…..။ ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။

ငါက နတ္ဘုရား……။ ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။ ငါက နတ္ဘုရား…..။ ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။

ငါက နတ္ဘုရား…။ ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။ ငါက နတ္ဘုရား။ ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။

ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။ ဘယ္သူ ကယ္ပါ့။ ဘယ္သူကယ္ပါ့။

“အ၀ိဇၨာပစၥယာ သခၤ ါရာ၊ သခၤ ါရပစၥယာ ၀ိညာဏံ၊ ၀ိညာဏပစၥယာ နာမ႐ူပံ၊ နာမ႐ူပပစၥယာ သ႒ာယတနံ၊ သ႒ာယတနပစၥယာ ဖေႆာ၊ ဖႆပစၥယာ ေ၀ဒနာ၊ ေ၀ဒနာပစၥယာ တဏွာ၊ တဏွာပစၥယာ ဥပါဒါနံ၊ ဥပါဒါန ပစၥယာ ဘေ၀ါ၊ ဘ၀ပစၥယာ ဇာတိ၊ ဇာတိပစၥယာ ဇရာ မရဏ ေသာက ပရိေဒ၀ ဒုကၡ ေဒါမနႆုပါယာသာ သမၻ၀ႏၱိ၊ ဧ၀ေမတႆ ေက၀လႆ ဒုကၡကၡႏၶႆ သမုဒေယာ ေဟာတိ။”

မိုးခါးေတြရြာေနလို႕ မထြက္လာေသးတဲ့ အလင္းကို ေမွ်ာ္ေနၾကသူေတြေၾကာင့္ တေန႕တျခားပိုပူလာတဲ့ ေလာကမွာ ေနရထိုင္ရခက္လိုက္တာ။ တမဟုတ္ခ်င္းလင္းပြင့္ႏုိင္တဲ့ မီးအိမ္ေတြေဘးခ်ျပီး လမ္းျပသူကို ေဘးဖယ္ခ်……. လမ္းမထက္က ေသြဖယ္ေနရတဲ့ဘ၀ေတြမ်ားလိုက္တာ။ အဲဒီအေမႊးတိုင္ေတြကို ဖယ္လိုက္ၾက၊ အဲဒီ မီးခိုးေတြကို ဖယ္လိုက္တဲ့အခါ ၾကာျဖဴပြင့္ျမတ္ရွင္းသန္႕လာမယ္။ အဲဒီ ပန္းစုံမိႈက္ေတာကို ရွင္းလုိက္ၾက၊ အဲဒီ ခ်ိဳခ်ိဳအီရနံေတြ ဖယ္လိုက္တဲ့အခါ ၾကာျဖဴပြင့္ျမတ္ရွင္းသန္႕လာမယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းရာအရပ္မွာ ၾကာျဖဴပြင့္ေတြ၊ ဂ်ဴံျဖဴခင္းေတြ၊ ………..ေတြ၊ ……….ေတြ………………… သူ႕ဟန္နဲ႕သူ သိပ္ကိုလွတယ္တဲ့….. ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖန္ဆင္းခြင့္ေပးလုိက္စမ္းပါ……..။ အစကေနအဆုံး၊ ေမွ်ာ္ေတာ္ေယာင္ေရႊေပလႊာေတြကို ဖယ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ျဖဴစင္ခ်င္ပါျပီ။ ထီးေလးတစ္လက္မိုးေပးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဓားကို အပ္ပါတယ္။ ရင္ခြင္ေပၚမွာ ဘယ္လက္ေပၚညာလက္အုပ္ ေဟာဒီေလာကကို  ေမတၱာေဆးသုတ္ေပးပါ့မယ္။ မွန္ေယာင္ထင္ဟပ္ အဲဒီစိတ္လမ္းဖ်က္ေတြကို ႏြံတြင္းမွာ ျဖဴျဖဴလင္းလင္းပြင့္လာတဲ့ ၾကာျမတ္ျဖဴလို ထြန္းခြဲပြင့္လဲ့မယ္။ လူတူလူေတြၾကားမွာ ေနရင္း စိတ္ရွင္းလက္ရွင္းျဖဴစင္လိုက္ပါ့မယ္။ ကံၾကမၼာလို႕အမည္တပ္ျပီး ကိုးကြယ္လာမိတဲ့ အားငယ္စိတ္၊ တလြဲမာန္၊ မွားယြင္းလြန္ သည္းခံမႈကေန ျမင့္ျမတ္ျငိမ္းေသာ သစၥာတရားဆီ သြားခ်င္ပါတယ္။ ေလာကတြင္းမွာ ေနရင္း ကိုယ္ပိုင္အလင္းနဲ႕ လင္းခ်င္ပါတယ္။ လင္းပြင့္ေရာင္ျခည္ ……..၊  လေရာင္တို႕ မလိုပါ။ ထိုညသည္ မိုက္ေမွာင္ခြင့္ကို ေပးပါ၏။ သို႕ေသာ္ ရင္မွ ထြက္ေသာ လင္းပြင့္ေရာင္ျခည္ျဖင့္ ေလာကေထာင္ေထာင္ကို တိတ္တိတ္ေလး လင္းေပးလိုပါ၏။ လေရာင္တို႕ မလိုပါ။ ကိုယ္ပိုင္ေသာ အလင္းတို႕ျဖင့္ ခ်င္းခ်င္းလင္းေစ့ပါမည္။

“ Do not go by revelation or tradition, do not go by rumour, or the sacared scriptures, do not go by hearsay or mere logic, do not go by bias towards a notion or by another person’s seeming ability and do not go by the idea “ He is your teacher”. But you yourself know that a thing is good, that it is not blamable, that it is praised by the wise and when practiced and observed that it leads to happiness, then follow that thing.”

Doors, closed already, closed?

How can I reopen?

The Sin of Son of the man

Still the sin of son of the man?

I want to be A Liberated Being.

I want to be A Liberated Being.

Doors, closed already, closed?

Verily I say unto you,

If ye have faith as a grain of mustard seed

Ye shall unto this mountain,

Remove thee to yonder place:

And if shall remove;

And nothing shall be impossible unto you.

ထိုသို႕ျဖင့္ တံခါးတို႕ ဟင္းလင္းပြင့္၏။ မီးကား ေတာက္ထသည္။ သို႕ေသာ္မပူ။ ျငိမ္းျမေသာ မီးလွ်ံေအးေအးျဖင့္ တလက္လက္လင္းလာေသာ စိတ္သည္ ျငိမ္းခ်မ္းမႈတိုျဖင့္ အတိျပီး၏။ မည္သို႕ေသာ လူသားကမွ ထိုမီးလွ်ံကို မျငိမ္းႏုိင္။ ေအးျမ၏။ လင္းပြင့္၏။ ခိုလႈံသူမ်ားကို ေအးျမေစ၏။ ဆင့္ဆင့္ပြား လင္းပြင့္ေစ၏။

ေလညင္းေအးေအးေလးကို တ၀႐ိႈက္သြင္းရင္း………… ေလာကကို ၾကည့္မိသည္။ လွလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ ေကာင္းကင္ကလည္း လွသည္။ ေအးျမသည္။ ေရျပင္ကလည္း လွသည္ ေအးျမသည္။ ေရာက္ရာေပါက္ရာ ေလလိုဘ၀မွာ ခဏခဏေခါက္ခဲ့ဖူးေသာ ေတာက္ေခါက္သံတို႕ ေ၀းသြားခိုက္တြင္ သိပ္ကိုလွလာသည္။ ဥေပကၡာတရားကို တကယ့္အစစ္အမွန္သိသြားခိုက္မွာ သံသယတို႕ကို ကင္းရွင္းပစ္လိုက္ႏုိင္လာ၍ ပိုလွလာသည္။ အရာရာကို အျမင္သစ္ျဖင့္၊ ျမင္လူတိုင္းကို စာနာစိတ္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္တတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရဦးမည္။ ကၽြန္ေတာ္၊ ခင္ဗ်ား၊ လူသား။ ႏွလုံးသားအသစ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္၊ ခင္ဗ်ား၊ လူသား ေလာကဆီျပန္ေမြးဖြားလိုက္မည္။ ကၽြန္ေတာ္၊ ခင္ဗ်ား၊ လူသား …….. လင္းပြင့္ႏုိင္တဲ့ လူသား။

မွန္ေသာစိတ္ျဖင့္ လင္းပြင့္တတ္ၾကပါေစသတည္း…….

မွန္ေသာစိတ္ျဖင့္ လင္းပြင့္ႏုိင္ၾကပါေစသတည္း………..

မွန္ေသာစိတ္ျဖင့္ လင္းပြင့္ႏုိင္ၾကပါေစသတည္း………..

                                                                    ဘုန္းသန္႕ခန္႕

                                                           A122030MAY10GMT+10

ဒီတစ္ခါေတာ့….

ခုံတန္းေလးမွာ ထိုင္ျပီးျပဳံးရယ္ေနတဲ့

ကေလးငယ္ေလးက

ရႊင္ရႊင္ျမဴးရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္လို႕………..

(သားေလးကို သူ ေပြ႕ခ်ီမထားမိေတာ့ဘူး။)

ကစားကြင္းထဲက လြတ္လပ္စြာေပ်ာ္ေနတဲ့ ဟန္ပန္နဲ႕

သူ႕ရင္ထဲက တစ္စင္းတည္းေသာ

အလင္းတန္း

စကားေတြ တတြတ္တြတ္ဆိုလိုက္တာဗ်ာ။

(သားေလးကို သူ ေပြ႕ခ်ီမထားမိေတာ့ဘူး။)

 

ဒီတစ္ခါေတာ့…..

တိရစာၦန္ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ ကေလးငယ္ေလးက ေမးရဲ႕

“လူဆိုတာ ဟိုး…….. ေမ်ာက္ေတြက ျဖစ္လာတာလား” တဲ့။

“မဟုတ္ဘူး။ လူဆိုတာ ေဟာဒီ……

 လက္၀ဲရင္ထဲက ျဖစ္လာတာ။”

(“လက္၀ဲရင္ထဲက ၀င္းကနဲ ထြန္းလိုက္တာပါ”..

   ၀င္းကနဲ၊ လက္ကနဲ……….)

ပညာရွင္ေလး စဥ္းစားသြားရေရာ……

(သားေလးကို သူ ေပြ႕ခ်ီမထားမိေတာ့ဘူး။)

ပုံျပင္ဆုံးတဲ့အခါ

သူငယ္ေလးက အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီ။

သူ႕မွာသာ လုံးခ်ာ၀န္းခ်ာလိုက္လို႕

သန္းေခါင္ထက္ နက္ခဲ့ရဖူးရဲ႕……..

(သားေလးကို သူ ေပြ႕ခ်ီမထားမိေတာ့ဘူး။)

ပုံျပင္ထဲမွာေတာ့

စုန္းအိုၾကီးလက္က သားကို

အေဖက ေမတၱာတရားနဲ႕ ကယ္ဆယ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။

ဒီပုံျပင္စာအုပ္ေလးကို

အစကျပန္ ထပ္ကာထပ္ကာ ဖြင့္ဖြင့္ဖတ္မိေပါ့……

(သားေလးကို သူ ေပြ႕ခ်ီမထားမိေတာ့ဘူး။)

လမင္းၾကီးကေတာ့ သာေနတာပါပဲေလ။

ေရႊလင္ဗန္းၾကီးကိုင္ ထမင္းဆီဆမ္းေတြကိုေတာ့

မေတာင္းေပးျဖစ္ေတာ့တာ ၾကာျပီ။

(သားေလးကို သူ ေပြ႕ခ်ီမထားမိေတာ့ဘူး။)

သူပဲေယာင္ရမ္း လႊဲမိသြားတာလား။

ေလပဲတိုက္လိုက္လို႕လား။

ဒန္းငယ္ေလးက ရယ္ရင္းေမာရင့္ လႈပ္ရွားလို႕………….

                                                ဘုန္းသန္႕ခန္႕

                                                UN08

အဲဒီ ကဗ်ာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ လူတစ္ေယာက္အတြက္ေရးေပးခဲ့တာပါ။ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ႕ကို မသိဘူး။ ပိုဆိုးတာက ဒီကဗ်ာေလးကို သူ႕အတြက္ ေရးေပးလုိက္တယ္ ဆိုတာေတာင္ မသိပါဘူး။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထုိင္ေနရင္း ၾကားလုိက္ရတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေရးျဖစ္သြားတာ။ ဖခင္တစ္ေယာက္ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို စတင္ဂုဏ္ယူကာစ၊ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္တြင္းေစတနာကို ကိုယ္ေတြ႕သိကာစ၊ တီတီတာတာ စကားတတ္ကာစ သားငယ္ေလး၊ ေနာက္ျပီးအမ်ားၾကီးေပါ့……….. လြတ္က်သြားတဲ့လူတစ္ေယာက္၊ သူ႕ကိုယ္သူျပန္တည္ေဆာက္ေနတဲ့ အေၾကာင္းေလးေပါ့……..

ဟိုးအရင္က ရက္ေတြကို ျပန္လြမ္းသလိုမ်ိဳးေပါ့.........

လမ္းမထက္မွာ ေလႏွင္ရာလြင့္ခဲ့တဲ့ရက္ေတြကို ျပန္ေကာက္ျပီး

တစ္ရြက္ျပီးတစ္ရြက္ထပ္ထပ္ခ်ဳပ္ထားခ်င္တယ္။

၀တ္မႈန္၊ ျပီးေတာ့ မီးေတာက္ရစ္သမ္........

ငါ့သတၱမ၀ိဥာည္၊ ေကာ္ဖီၾကမ္းခါးခါး၊

မေလာက္မငမက္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀၊

တစ္ေယာက္တည္း၊ ျပီးေတာ့ 

ႏွစ္ေယာက္တြဲ........

သိပ္ေပ်ာ္ဖူးတဲ့ ရက္နဲ႕လ၊

ဒီလိုနဲ႕မွာပဲ အသားမက်ခင္ လြင့္ရာက်လို႕

အခုေတာ့ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး..........။

ခဲဖ်က္ျဖဴျဖဴေလးေတာင္မလိုဘဲ ပ်က္ပ်ယ္

ဘာေတြျဖစ္ေနျပီလဲ.......

ငါမသိတာက........ မ်ား၊

ငါမသိတာက.......မ်ား၊

ဒီလိုနဲ႕ တံခါးအထပ္ထပ္ၾကားမွာ 

ငါ အရာရာနဲ႕ ျခားလို႕ေန..............

ငါ.......... 

လက္ေတြက မလိုက္ေတာ့တဲ့အခါ

ငါ့စကားလုံးတြဲေလးေတြ စိတ္နဲ႕ပဲေသဆုံး၊

ခံႏုိင္ရည္ရဲ႕ အဆုံးစြန္မွတ္ကို နီးကပ္လာတိုင္း....

ဖြင့္ဟဖူးတဲ့ နာမည္တစ္စက္ကိုလည္း 

အေၾကာင္းေၾကာင္းအခ်က္ခ်က္နဲ႕ဖ်က္ေပးလိုက္ဖူးရဲ႕.......

ဘယ္သူကို တုိင္တည္လို႕ ငိုေၾကြးျပရမယ္မွန္းမသိတဲ့အခါ

ငါ................

ငါ.................

ငါ..............

ေဖေဖ........ ဘ၀ကသာ ဒီလိုခ်ည္းဆို 

သားျပန္ေတာ့မယ္။

သားျပန္ေတာ့မယ္။

သားျပန္ေတာ့မယ္။

လူေတြက သိပ္ကို စြန္းေပလြန္းတယ္ေလ။

                                    ဘုန္းသန္႕ခန္႕