ခ်စ္သူကို မိုးထက္ေျမထက္ပို ျမတ္ႏိုးေၾကာင္း
စကားလုံးေတြ ႏုႏုရြရြနဲ႕ တေယာက်ေအာင္
မေျပာတတ္ခဲ့ေတာ့.......
ဒီလိုနဲ႕ပဲ ပြင့္ျပီးသား စပယ္ေလး ျပန္ငုံသြားလိမ့္မယ္။
တယုတယ မက္ေနတဲ့ အိပ္မက္ေလး
ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ျပန္အိပ္ေပ်ာ္....
လမ္းေပၚမွာ ငါ့ေျခရာေတြျပန္ထင္ခဲ့ျပန္ေပါ့။
`ေန´မျဖစ္ခဲ့တဲ့ `လ´
`တူ´ မျဖစ္ခဲ့တဲ့ `ေပ´
ခ်စ္သူေရ.........ငါ ကံတရားေရွ႕မွာ
မင္နီပရြပြ စာအုပ္ပို္က္ျပီး လက္ပိုက္ရပ္ေနတုနး္ပဲ။
`ကံဆိုတာ လူ႕လက္နဲ႕ ေဆာက္တာပါကြာ´ ဆိုျပီး
ရြတ္ခဲ့တဲ့ ပါးစပ္ေလးဟာ........
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသာ့ခတ္ပစ္လိုက္တယ္။
ေႏြညေတြ ခ်ည္းပဲ ေတြ႕ၾကဳံရသူမို႕
ေဆာင္းညေလးကို တမ္းတရင္း
ဂစ္တာ တစ္လက္နဲ႕ ေပ်ာ္ခ်င္သူေလး..............
ၾကိဳးျပတ္သြား ျပီေလး။
ခ်စ္သူရယ္.....
မင္းရွိတဲ့ ေဒသရပ္၀န္းဟာ
ငါ့ကမာၻရဲ႕ ေျမာက္ဘက္ယဥ္စြန္းတန္းေလးပဲ။
ေဆာင္းလိုႏွင္းလို ေအးျမ
ရာသီစကၠန္႕တိုင္း လွလိမ့္မယ္။
ခ်ယ္ရီေတြ ေဖြးေဖြးေ၀့ေ၀့ပြင့္.........
အဲဒီႏွင္းပြင့္ေခတ္ေလးဆီ
တိုးတိုးရို႕ရို႕ ေငးလို႕ လြမ္းေနပါရဲ႕။
ခ်စ္သူရယ္........
လွဲခ်ထားတဲ့ အလံရြက္လိုေလးလို ဘ၀မွာ
ငါ....ဘာမွ ထပ္မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး။
လမင္းကို လွမ္းေမွ်ာ္ျပီး
ေရႊလင္ဗန္းေတြလည္း မေတာင္းခ်င္ေတာ့ဘူး။
ထားလုိက္ပါ။ ထားလုိက္ပါ။
မင္းကို ၀ါးတစ္ရိုက္စာက
ျမင္ရ႐ုံနဲ႕တင္ ေတာ္ေလာက္ပါျပီ။
ေက်နပ္တတ္ပါျပီ။
ေက်နပ္တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ခဲ့ပါျပီ။
ခ်စ္သူရယ္.....
ငါ့ မွတ္တိုင္က ၾကမ္းတယ္။
ငါ့ လက္ထဲမွာ ဓားတစ္လက္ဆြဲထားေပမဲ့
ရန္လို ခုတ္ထစ္ဖို႕ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။
အနင္းခံ အိပ္မက္ေလးေတြကို
ကုပ္ကပ္ကြာကြယ္ဖို႕ရာပါ။
ဒါေပမဲ့...
အေပၚယံရပ္၀န္းမွာ ငါ့ သတင္းမေမႊးပ်ံတာ
ေသခ်ာမွာပါ။
မ်က္ႏွာမွာ ေရႊရည္သုတ္လူးျပီး
လူ႕နတ္ဘုရားေယာင္႐ုပ္ကေတာ့
ငါလည္း လုပ္တတ္ေပမဲ့.....
ပ်င္းတယ္ကြယ္။
ခ်စ္သူရယ္....
လူတကာလို နဖူးမွာ ေရႊေပလႊာတတ္ျပီး
စင္ေပၚတတ္ျပဖို႕ အထုံပါရမီ မပါသူအတြက္
အိပ္မက္ဆိုတာ လက္နဲ႕ ထိ႐ုံေလာက္ေလးနဲ႕
ခြမ္းဆိုကြဲက်သြားမဲ့ ပုံေဖာ္ပန္းအုိးငယ္ေလးေပါ့...
လွတာက လြဲရင္ ဘ၀မွာ ဘာမွ သုံးမရဘူး။
ဘာမွအသုံးမခ်တတ္ဘူး။
ခ်စ္သူ...
စာႏွစ္လုံးရဲ႕ ထုေထာင္းမူ႕ေအာက္မွာ
ေနာက္ထပ္စာႏွစ္လုံးဟာ မေမာ္ၾကြားနိုင္ခဲ့ဘူး။
ဘ၀၊ အခ်စ္တဲ့
ျမဴရစ္ျမဴခိုးတို႕က ဆိုးဆိုးေ၀့ေ၀့တိုက္လို႕
ညေနရီေလး မႈန္မႈန္ငိုခဲ့ရသလို.....
လဲက်ျပိဳလဲ...........
ဒါေပမဲ့.......ငါ့လက္ေတြ ျမဲခ်င္ပါေသးရဲ႕။
ခ်စ္သူ......
ကံၾကမၼာမ်ဥ္းေၾကာင္းေပၚထက္
ခိုင္ျမဲ မတ္မတ္ ငါ ဆက္ရပ္ႏုိင္ဖို႕
ငါ့ေျခငါ့လက္ေတြကို သုံးျပီး
ေလွာ္ခတ္ကူးသန္း....
ခ်စ္သူေရ.......... ငါ့........ကမ္းျမင္လမ္းျမင္ အိပ္မက္ဟာ
တစတစေ၀းေနဦးမွာပါပဲ။
လိႈင္းပုတ္ခ်က္ ၾကမ္းၾကမ္းျမျမေတြေအာက္
ငါ့ စကားလုံးေတြ တေဖာက္ေဖာက္ေပါက္လို႕...
ေနျခည္ခ်က္ျပင္းျပင္းေ၀့ေ၀့ေအာက္
ငါ့ အိပ္မက္ေတြတဖ်စ္ဖ်စ္ေပ်ာက္လို႕....
ဒီလိုေလးသာပဲ မင္းနဲ႕ ေ၀းသြားပါလိမ့္မယ္။
တစ္ကမ္း၀င္တစ္ကမ္းတက္
ငါ့ အိပ္မက္ဆိုတာ...ႏြံထက္နက္ခဲ့ျပီကြယ္။
အေ၀းသူေတြက ငါ့ကို ေမ့သြားၾကလိမ့္မယ္။
အေ၀းညေတြက ငါ့ကို မတမ္းတေတာ့ဘူး။
ေခါင္းေလာင္းသံေလးေတာင္ ငါ့ကို မေဖာ္ေရြေတာ့ဘူး။
ဒီလိုေလးသာပဲ မင္းနဲ႕ ေ၀းသြားပါလိမ့္မယ္။
ပြပြေဖာင္းေဖာင္းစကားလုံးျမျမေတြကို
အလြယ္တကူ ခ်မေရာင္းႏုိင္ခဲ့သူအတြက္....
ဒီလိုေလးသာပဲ မင္းနဲ႕ေ၀းသြားပါလိမ့္မယ္။
တိုးလ်ေငးငိုင္တတ္႐ုံကလြဲလို႕
ဘာမွ ပြင့္မျပႏုိင္သူအတြက္
ဒီလိုေလးသာပဲ မင္းနဲ႕ ေ၀းသြားပါလိမ့္မယ္။
ငါ့ရဲ႕ရစ္သမ္ဆိုတာ မင္းတစ္ေယာက္သာပါလို႕
မေျပာျဖစ္ခဲ့သူတြက္
ဒီလိုေလးသာပဲေ၀းသြားပါလိမ့္မယ္။
အို...........အေ၀းက ေျမေရ...
ပင္လယ္ဇင္ေယာ္ေလးတစ္ေကာင္ေလာက္ေတာ့
တခါတခါ ျပန္ျမင္ခြင့္ရခ်င္ပါေသးရဲ႕......
တစ္ေခတ္ေလာက္ လုံေလာက္ခြင့္ရခ်င္ပါေသးတယ္။
ဘုန္းသန္႕ခန္႕

  ပန္းတို႕ကိုယ္စား

ကိုယ္ဆိုပါရေစ

ခ်စ္သူ……..

          ဘယ္သူေတြ ဘယ္လမ္းကို သြားေနခဲ့ၾကလဲ။ ကိုယ္ကေတ့ာအခန္းငယ္ထဲမွာ ကိုယ့္ကိုကို္ယ္ထည့္ပိတ္ ေအးျငိမ္တိတ္ဆိတ္တတ္ခဲ့သူပါ။ သာမာန္ထက္မပိုတဲ့ ဘ၀တစ္ေပြ႕နဲ႕ ေလာကတလင္းမွာ စစ္ခင္းရသူပါ။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဒီလမ္းကို

ဒီေကာင္ေလွ်ာက္ခဲ့တာေပါ့…..

          ခ်မး္ခ်မ္းျမျမလင္းတဲ့ လမင္းညမွာေတာင္ ကိုုယ့္အိမ္မက္နဲ႕ကိုယ္ အုိးစားကြဲရင္း အံတို႕တင္းကာ လွမ္းခဲ့။ ဗီးနပ္(စ္)မပါေသာ ဖိုင္တြဲသပ္သပ္မွာ ကိုယ့္နာမည္ေရးလို႕ နတ္ဘုရားတို႕ မွတ္တမ္းထိုးခဲ့ၾကရဲ႕ေလ။

          ေနမင္းေတြ၊ ေနမင္းေတြ အစင္းစင္းလင္းရင္းက ကိုယ့္ကို ေက်ာ္ခြ သြားတတ္တယ္။ငွက္ငယ္ဆိုတဲ့ ေတးသြားမွာ ကိုယ့္ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႕ မပါေလေတာ့လည္း ညေနေလညင္းကေတာင္ ကိုယ့္ကို သိမွာမဟုတ္ေလာက္ဘူးေလ။ ဤသို႕ဤနည္း အသားက်ေနတတ္တဲ့ ကိုယ့္အခန္းထဲ မင္း၀တ္မႈန္ခင္းလို႕ ေရာက္ခဲ့ခ်ိန္ေတာ့…..

          အဲဒီေန႕က……

          ပန္းေတြဟာ အလင္းစက္ေတြဆြဲလို႕ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ပြင့္။ တစြန္းတစၾကားရတဲ့ ေႏြဦးေတးသံ လြင္ခ်ိဳလက္လက္ေတာင္မွ ကိုယ့္ရင္ဦးေတးေလာက္ မျငိမ့္ေညာင္းခဲ့ဘူး။ စည္ေတာ္ယြန္းသံၾကားမွာလည္း မင္းရနံ႕တို႕ ျမဴးျမဴးေ၀ေ၀ စီးဆင္းေမ်ာလို႕။

လက္တစ္ဖက္နဲ႕ ေပြ႕လို႕ကိုယ့္ကိုေခၚသြားျပန္ရဲ႕။

ဧဒင္……..

ေခတ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေက်ာ္နင္းျပီးကာမွ

ျပန္လည္ဖြံ႕စည္လာတဲ့

ကိုယ့္ရဲ႕…

ဧဒင္

ျမိဳ႕႐ိုးပ်က္ဖုံဆိုးေျမမွ

ႏုိးထလာတဲ့ ဧဒင္………

၁း၁။    ။ အခုဆို အေရွ႕အရပ္ဆီက ေရာင္နီလည္း ယြန္းလုျပီ။ လမ္းမထက္မွာ ခပ္ကိုင္းကိုင္းရပ္ရင္း အ၀ါေရာင္သစ္သီး တခိုင္နဲ႕ ပင္အိုခပ္ေသြ႕ေသြ႕ေအာက္ ငါ့ကိုငါထိုင္ခ်ခဲ့တဲ့အတြက္ အိပ္မက္ဟာ ရွည္လ်ားရ။ အနက္ေရာင္ ကတၱီပါစကို ခြဲလို႕ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လူးလဲ့တဲ့ အတိတ္တစ္စုံဟာ အနာဂတ္ကို ဆြဲခ်လာ။ ေကာင္းကင္ေတာ္ေသာၾကာေထာင့္ဆီက ေရႊအိုေရာင္အရိပ္တို႕ အံက်ျဖိဳး။ သဲေျမမြမြေပၚ ေရးျခစ္ရင္း တြက္ခ်က္ဆဲ ပုစာၦ ေမးသူမွားခဲ့။ အညိဳရင့္ ပင္လယ္စပ္ဟာ ငါ့ကမာၻရဲ႕ ပထမေရာင္နီမဟုတ္ဘူး။ ငါတည္ေဆာက္ဆဲ………ဧဒင္…….ျပိဳလဲ………….ဟားတိုက္က်။ ေစတန္ရဲ႕ေဘး၀င္ထိုင္၊ ပုရပိုဒ္တစ္ခ်ပ္စာေလာက္လြမ္းျပ။

၂း၁။    ။ငါသည္ ထုိမွ်ေလာက္ ရဲရင့္၏။ စိမ္းညိဳ႕လြင္မ်က္၀န္းတစ္ခ်ပ္ကိုပိုက္ သတ္ကြင္းကို ၀င္၏။ လက္၀ဲအိမ္ေတာ္မွ မရဏေတးကို သြန္း၍ မဟူရာေအာင္လံကို တစ္၀က္တင္၏။ အပိုင္းပိုင္းကြဲေက်စိတ္ေသာ အိမ္မက္ကို တြဲကာ ငါ႐ႈံးပြဲခံ။ ဗုိလ္၀င္ခံရာ ေျမဟာ အ႐ိုင္းဆန္ခဲ့။ ေသြးခ်င္းခ်င္းလိမ္းေသာ လက္ျဖင့္ ငါ ေမာ္ဖူး၏။ ျမသားဓားတစ္လက္ႏွင့္ ေ၀ွ႕ရမး္ခံရသည့္ ညသည္ အေ၀းဆီသို႕ႏွင္သည္။ သို႕အတြက္ ၀ိညာဥ္မိုးတိမ္မ်ား ထစ္ခ်ဳန္း။ အိမ္ယာမဲ့ အေတြးတို႕ ေတာေျပာင္းျပီ။ “ခ်စ္သူေရ” ဟု ငါဆို၏။ သင္သည္မၾကား။ ဗ်ပ္ေစာင္းကို ခ်ဳိး၍ မီးေတာက္ကို ခြဲ၏။ ဟုန္းကၽြမ္းဖ်စ္ျမိဳသံ ဟီးထ။ ငါ့……ဒိုင္ယာရီ စာမ်က္ႏွာတို႕ ျပာက်၏။ ငါသည္ “အခ်င္းေစတန္ ငါ့ကို ေဆာင္ေလာ့” ဟု ဆိုေသာ္ သင္သည္ငါ့ကို ပိုင္၏။ ေသာၾကာသမီးပ်ဳိသည္ ပိုးပု၀ါျခဳံ၍ ခန္းမကို ဖြင့္လိမ့္မည္။ အလြမ္းတို႕ ရွင္ျပန္၍ သင္သည္ငါ့ကို စီရင္ခ်က္ မြတ္ၾကားလိမ့္မည္။

၂း၂။    ။ ကမ္းပါးပ်ဳိ၏ ဆည္းဆာသည္ ခ်ယ္ရီေရာင္လက္လက္ထ၏။ ခင္တန္းငယ္တို႕ စိမ္းေသြ႕၏။ အေနာက္ေတာင္မုတ္သုန္ေလတို႕ ငါ့ရင္ကို ႏွင္ေစ၏။ ထုိအရပ္တြင္ ျမဴးတူးေသာ သူတို႕မေနအပ္ဟု မိန္႕သံၾကားအံ့။ ဧဒင္တံခါး၀၌ကား ငါသည္ လဲက်ႏိုင္၏။ အခါခါက႐ုန္းကန္ထရင္း တေျမ႕ေျမ႕နစ္မူး။ ပန္းငယ္ဖူးတို႕လည္း ေမႊးျမျခင္းကင္းမည္။ လိပ္ျပာေကာင္ငယ္တို႕သည္လည္း အိပ္တန္းကင္း၏။ ၀တ္မႈန္ငယ္တို႕၏ စမ္းေရခ်ဳိကို မေသာက္ရေစ။ လွေသာ အဆင္းသည္မဲ့၍ သင္သည္ အလုံးစုံကို ပိုင္ေစ။ ႏုိင္းျမစ္သည္ ခမ္း၍ ငါ့ပိရမစ္ကို နမ္းေစ။ တံခါးတို႕ ပိတ္ညိွမ္း၍ ငါ့စာပနကို ခရမ္းေရာင္လမင္း ၀ပ္ဆင္းေစ။

၂း၃။    ။ ပြင့္ခ်ပ္တို႕ ခၽြတ္ခ်ေသာ ေလညွင္းကို သင္သည္ ခိုးယူ၏။ ငါ့ပိရမစ္ကို ျဖိဳ၍ ဆံႏြယ္လႊမ္းေသာ အလံကို စိုက္ႏုိင္သည္။ ငါ ဆိုဟစ္ေသာ က်ိန္စာသည္ ငါမွတစ္ပါး ငါ့သခင္ကို မသင့္ရေစ။ ငါ့ဆံႏြယ္ကို သင္သည္ပိုင္၏။ မိုးယံတမာန္ ဇတ္ကိုင္ေသာ ယာဥ္ကို စီးနင္းကာ ငါ့ဆီ သင္လာပါေလာ့။ ေမြ႕ေလ်ာ္ေသာ ေဒသတြင္ သခင္မကို မွန္းေရာ္တမ္းရင္း ငါ ခရီးဆက္ရျပီ။ ဥၾသတို႕ ႐ုန္းထ၏။ ဘူတာအို တံခါး၀တြင္ကား သင္သည္ သက္ဆင္း၍ ၀ိုင္ကို သြန္းသြန္၏။ ငါ့အေသြးတို႕သည္ ေခ်ာင္းျဖစ္ကာ ပင္လယ္ကို ကၽြမး္ေစမည့္။ အသားတို႕သည္ ကၽြန္းျဖစ္ကာ ေကာင္းကင္လမ္းမကို ခင္းေစ့မည္။ ပ်ဳိးက်ဲသူတို႕၏ အိပ္မက္ကို သင္သိမ္းႏုတ္၍ နင္းေျခအံ့။ ထုိအခိုက္ေသာ ခဏ၌ကား လမင္းသည္ အလင္းကို သိမ္း၍ ငါ့ကို သင့္ထံႏွင္းလိမ့္မည္။

၃း၁။    ။ ထုိေန႕တြင္ လက္၀ဲတံခါးမသည္ ဟင္းလင္းပြင့္လိိမ့္မည္။ တမာန္ေတာ္တို႕သည္ သင့္ဘုန္းေတာ္ကို ဖြဲသီလိမ္မည့္။ ပလူတိုသည္ သန္လွ်က္ကို စြန္႕လိမ့္မည္။ ေကာက္ပင္တို႕သည္ သင့္သတင္းေတာ္ကို ပြင့္လိမ္မည့္။ ေကာင္းကင္၊ သတင္းေတာ္ကို ေဆာင္ယူအပ္ေသာ နတ္ဘုရားပ်ဳိတို႕သည္ ငါ့ကို ေႏွာင္ၾကိဳးတည္း၍ သင့္ထံေပးစိမ့္ေသာအခါ လိပ္ျပာေကာင္တို႕ ၀ပ္ဆင္းေသာ ေလွကားမွ သင္သည္ ဆင္းၾကြျပီး နီျမန္းေသာ ပန္းတစ္ဖူးကို ငါ့ထံေပးလိမ့္မည္။ ထုိအခိုက္၌ ေလာကသည္ သာယာေသာ ပြင့္ဟသံ၊ ေက်းသာရကာတို႕ေဆာင္ခ်ီေသာ ပြင့္ခ်ပ္ေ၀လြင္သံျဖင့္ ထြန္းေတာက္လင္းလဲ့၍ ထာ၀ရမျငိမ္းေသာ ၾကည္ျပာလြန္မိီးအိမ္သည္ လင္းလိိမ့္အံ့။   ။

          တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ျပန္သုံးသပ္မိပါရဲ႕ ခ်စ္သူ။ မင္းပုံရိပ္ပြင့္ေတြကုိ အခါခါ ထုပ္ပိုးရင္း ကိုယ့္ေန၀င္ခိ်န္တို႕ ခ်ိဳခဲ့ဖူးတယ္။ အေ၀းက မင္း၀ိညာဥ္ေတးသံကို ႐ႈ႕ေမာရ႐ုံနဲ႕တင္ ကိုယ့္ဧဒင္ဟာ ပန္းေတြလင္းတတ္ပါရဲ႕။ မင္းပုံလႊာ ခ်ယ္သေသာ ေလညွင္းကို ရွာေဖြျပီး စကၠဴလမး္မွာ အလြမ္းကို ေတြ႕တတ္တဲ့ေကာင္ေလ။ ဘယ္လိုလမး္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္လွမ္းပါ့မယ္ ခ်စ္သူ။

          ျမဴးေပ်ာ္လြင္ ဟန္ပန္ေတြနဲ႕ မင္း႐ုပ္လႊာေယာင္ေတြကို နံရံထက္ခ်ိတ္ဆြဲ၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ပန္းခင္းထဲမွာလို႕ လိမ္ညာခဲ့သူပါ။ ၀တ္မႈန္…..လူငယ္တစ္ဦးဟာ ပန္းပုံရိပ္ကို နမ္းရင္း႐ူးတတ္ျပီ။ ကိုယ္ဟာ ရြာသြန္းခြင့္ ပိတ္ပင္ခံရတဲ့ မိုးတိမ္ပါ ခ်စ္သူ။ အံကို တင္းရင္းသာပဲ ဒီပန္းအတြက္ ကိုယ္ဆက္လင့္မယ္။ ေလာကမုန္တိုင္းၾကားမွာ မိုးၾကိဳးနကၡတ္မပါဘဲ ကိုယ္ဆက္ႏွင္ရမယ္ေလ။ ဘယ္မွာဆုံမယ္ မသိတဲ့ ခရီး၊ ဒါေပမဲ့ ဓူ၀ံသစ္ဟာ မင္းဆီ ညႊန္ျပပါလိမ့္မယ္။

          ကိုယ္ေတြးမိပါရဲ႕။ မၾကားနာဘူးတဲ့ မင္းအသံ။ ဆည္းလည္းသံ၊ သစ္ငယ္ရြက္တို႕ ခတ္ထိသံ၊ စမ္းေရအိုင္တို႕ လြတ္လင္းသံ။ မင္းရဲ႕ အလင္းတမာန္ဆိုေသာ ဘာသာစကားကို ကိုယ္နားလည္ပါရဲ႕ေလ။ တလက္လက္လင္းတဲ့ အလြမ္းဆိုတာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေတာက္ပႏုိင္တာပဲ။ ျမင္ဖူးဆုံဖူးမွ လြမ္းရမယ္လို႕ ဘယ္က်မ္းကမ်ား ေရး၀ံ့ခဲ့လို႕လဲ။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ လူမသိရွင္မၾကား ကိုယ္ လြမ္းရာသီေရာက္ခဲ့ေပါ့။

          ရာသီဦးဟာ ၾကမ္းလွပါရဲ႕ ၀တ္မႈန္။ တျဖည္းျဖည္းမႈန္သီလာတဲ့ အခန္းဟာ ကိုယ့္ကို ၀ါးမ်ဳိျပီး အမိႈက္တစ္စလို ေထြးထုတ္တယ္။ ဘယ္မွာမွန္း မသိတဲ့ ရနံ႕ကို စိတ္နဲ႕ နမ္းသူတိုင္းဟာ မ႐ူးၾကပါဘူး ခ်စ္သူ။ တရားေသေလာက ကိုယ့္ကိုနံရံဆီ ပစ္ေပါက္ရင္း ရယ္သံတို႕ကို တဖြားဖြားရြာခ်ရဲ႕။ လြမ္းရာသီရက္ရွည္တို႕ဟာ ကိုယ့္အခန္းငယ္ကို ရယ္သံေတြ ဖုံးလႊမ္းေအာင္ ၾကမ္းလွတယ္ေလ။ ဒီလူနဲ႕ ဒီအခန္းမို႕ ကိုယ္တို႕ ရဲရဲစြန္႕စြန္႕လက္တြဲျပီး မင္းကို ဖြဲ႕သီေနဦးမွာဘဲ။

          က်မ္းအေစာင္ေစာင္ကို ကိုယ္ေမးလုိက္ပါရဲ႕။ ဘယ္လုိလမ္းနဲ႕ ေလွ်ာက္ပါမွ “ခ်စ္ျခင္း” မည္သလဲ။ တအီအီညီးတဲ့ ေခြးအတို႕ ကိုယ့္ရင္ကို ခဲသံကလြဲလို႕ အေျဖတို႕ သုဥ္းခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ လြတ္လြတ္လြင္လြင္ပဲ မင္းကိုခ်စ္တယ္….၀တ္မႈန္။ မေတြ႕ဘူး မၾကဳံဘူးေပမဲ့ မင္းကို ခ်စ္တယ္။ လမင္းကို တမ္းတတတ္တဲ့သူ မဟုတ္ေပမဲ့ မင္းကို ခ်စ္တယ္။ ျပိဳက်သြားတဲ့ ေတြ႕ဆုံျခင္းေတြနဲ႕အတူ ကိုယ္မင္းကို ကိုးကြယ္ခဲ့ပါတယ္။

          အလြမ္းတို႕ မခမ္းတတ္ေၾကာင္းကို ရာဇ၀င္မွာ ေရးထုိးရင္း ကိုယ္သိလာခဲ့ျပီ။ ခ်စ္ျခင္းဟာ အရာရာကို လြန္ေျမာက္စြာပဲ လင္းလဲ့တတ္တယ္ေလ။ သူ႕ကိုယ္ပိုင္အလင္းနဲ႕ ကမာၻကို ခြင္းပါလိမ့္မယ္ ခ်စ္သူ။

          ကိုယ္ကို မင္းမသိပါဘူး….ခ်စ္သူ။ ဒါေပမယ့္…မင္းကို ကိုယ္သိေနျပီပဲ။ တဖက္သတ္ပြင့္တဲ့ ပန္းမို႕ ဘယ္သူမွ အသိအမွတ္ မျပဳလဲေနပါေစ။

          “ပန္းရဲ႕ တာ၀န္က ေ၀ဖို႕လား။ ေၾကြဖို႕လား။”ဘယ္သူမွ မဖတ္ၾကေစဦး ဒီပန္းရဲ႕ အတၳဳပတၱိကို ကိုယ္ကေတာ့ ဆက္ေရးရမွာပဲေလ။

          တစစနဲ႕ ခိုင္ခံလာတဲ့ ပန္း…ေတးမ်ားစြာဆိုခဲ့တယ္။ မင္းကို တိုင္တည္လုိ႕ ပြင့္ခဲ့တဲ့ပန္း ကဗ်ာမ်ားစြာကို ရနံ႕အျဖစ္လႊင့္ခဲ့။ ဖတ္သူမဲ့ေနေပမဲ့ ေနာင္တတို႕ ေ၀မလာပါဘူး……ခ်စ္သူ။

          အခုဆုိ မင္း ဘာနဲ႕ သြန္းတဲ့ သီခ်င္းကို နားေထာင္ေနမလဲ။ ကိုယ္သိခြင့္ မပိုင္ပါဘူး။

          သူတစ္ျခားရင္ခြင္မွာ ေခါင္းေလးတိုးေ၀ွ႕လို႕ ျမဴးေပ်ာ္ေနလိမ့္မလား။ ဒီလိုေတြးမိတိုင္း ရင္႐ိုင္းေတာဟာ တ၀ုန္းဟုန္း ဟီးထျပန္ရဲ႕ေလ။ ေခတ္မ်ားစြာ ငုံ႕ခဲ့ရေပမဲ့ သူ…ေပါက္ကြဲခြင့္ ရွိတာပါပဲေလ။

          ““အိပ္မက္ေတြ တရဲရဲထေနတဲ့ ကုတင္ကို နင္းထုိင္ျပီး ရွင္သန္ခဲ့ခ်င္တယ္။ ငါ့ေဘးမွာ မီးခိုးေရာင္ အလြမး္ေတြ ၀ိုင္းပတ္ကခုန္ေနတုနး္ပဲလား။ ငါ့ရင္ကို ခြဲေဖာက္ျပီး ေလွ်ာက္ခဲ့ေသာ လမ္းမေတြဟာ တေရြ႕ေရြ႕ စီးဆင္းပါေစ။ ျပတင္းတံခါးထက္က ပင့္ကူတစ္ေကာင္နဲ႕ အတူ အေတြးေတြႏြံဖြဲ႕ရင္း ေလွာင္က်ပ္ဆဲပါလား။

          တံခါးကို ေခါက္လိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့….တံခါးမွ မရွိခဲ့တာပဲ။ ငါ့မ်က္လုံးေတြ ထြက္ခြာရာ အရပ္ဆီမွာ သူမပုံရိပ္ေတြ ရွိေနၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ငါ…တံခါးကို ဖြင့္လိုက္မယ္။ အလင္းလြန္အေတြးနဲ႕ ညဥ့္နာရီမွာ အခုဆို ငါ ဘယ္အခ်ိန္ရွိျပီလဲ။

          တ၀ါး၀ါးသမ္းေ၀ရင္း က်ဴးပစ္၀င္လာလုိက္တယ္။ ေသခ်ာျပန္ဦးမယ္။ ဒီေကာင္ သူမကို မသိခဲ့ဘူး။ ငါ အေျပးအလႊား ဒိုင္ယာရီကို လွပ္လိုက္ရဲ႕………… ဟာ……………သြားပါျပီ။ သူမအေၾကာင္း ပါသမွ် ၀ါးၾကိတ္သားရြက္ေတြဟာ မီးေတြဖ်စ္ေလာင္ကၽြမး္လို႕…။ အလွ်င္အျမန္ပဲ ရင္ခြင္ေတာ္ေပၚ ပစ္သိမ္းလိုက္ရတယ္။ ေဆာင္းညအိပ္မက္ရွည္ေတြဟာ ကပြဲဆီ သြားၾကကုန္ျပီ။ ငါသာ ေႏြလယ္ကြင္းျပင္မွာ ကားယားၾကီး။

          ဘာေတြပဲ ျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့ လက္၀ဲရာဇ၀င္မွာ ငါဟာ သူရဲေကာင္းပဲ။ သူမဟာ ပလႅင္ေတာ္ထက္မွာ ငါ့ကို ကြပ္မ်က္သြားမွာပါ။ ၾကယ္စင္တခ်ဳိ႕က ေျပးဆင္းလာရဲ႕။ ငါ့ ၀ိညာဥ္တည္ရာဟာ မိုးယံနန္းေဆာင္မွ မဟုတ္ဘဲ။ ငါစပ္ဆိုသမွ် သူမဘုနး္ေတာ္ဘြဲ႕ေတြကို ယူေဆာင္ လမင္းေတာင္ အလင္းလဲ့တို႕ မႈန္ရစ္က်ဲျပီ။ ၾကယ္ေၾကြညလယ္ေခါင္ၾကီးထဲ ငါသာ က်ိန္စာသင့္ခံမယ္။ ေၾကာင္ပါးတစ္ေကာင္ ငါ့အာ႐ုံထဲ ၀င္အိပ္သြား………………. ေဒါသ …… စိ္တ္ရွိလက္ရွိ…………….သူမအတြက္ ……… ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ဘ၀ ……… အိမ္နိမ့္စံခဲ့။

          စမ္းတ၀ါးတိုးလွမ္းခ်ီတိုင္း အခါခါလဲက်။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ျပန္တြဲထူ ဘယ္ေန႕ အဆိပ္ေငြ႕ ႐ႈရပါ့မလဲ။

          ကမး္ေျခေတြ…လည္း တဖြဲဖြဲခမ္းလု။ ပုေလြတစ္လက္ဆြဲ ငါ အၾကိမ္ၾကိမ္ ထြန္ယက္ခဲ့ရဲ႕။ မိုးစက္ေတးဆိုရင္း အာေခါင္ကြဲေက်။ ရင္တို႕ အက္ရွတိုး၀င္ေန။ ဘယ္ဆီယြန္းသြားျပီလဲ……… ကမ္းေျခက သမင္ပ်ဳိငယ္။ စကၠန္႕.. .. စေတး… ေကာင္းကင္ ခန္းမ…. ျပိဳဆင္း…. မွတ္ေက်ာက္….မထင္။ ယုံၾကည္ခ်က္လည္း ခန္႕ထည္စြာ က်ဳိးက်။ ဖ်ပ္ခနဲ ဖမ္းအဆြဲ ေစတန္ရဲ႕ က်ိန္စာ။ အေဆြး တမာန္အိုဟာ ေအးခဲ၊ အခန္းနံရံထက္ ပုံေဆာင္ ဆြဲခ်ိတ္ထားရဲ႕။

          ဧဒင္အ၀င္မွာ ငါ့ရဲ႕ အနက္ေရာင္ သိကၡာ။

          သူမသာ ေအာင္ပြဲစံပါေစေလ။           ။””

          မင္းပုံရိပ္ ျပန္လင္းျမခ်ိန္မွာ အေတြးတို႕ ေလအိုမွာ စီးဆင္း။ “ခ်စ္ျခင္း” ဆိုတာ ပို္င္ဆိုင္ဖို႕ေရာ၊ ရယူဖို႕ေရာ။ စြန္႕လႊတ္ဖို႕ေရာ၊ ေပးဆပ္ဖုိ႕ေရာ၊…. ဟုတ္ခဲ့လို႕လား။

          “ခ်စ္ျခင္း”ရဲ႕ လြတ္လဲ့မူ႕ကို ျမင္ခ်ိန္ ညႈိးလ်သြားတဲ့ ပန္းငယ္ေလးဟာ ရင္ဖြင့္ေတးနဲ႕ ႏြံၾကားက ျပန္လည္ရႊင္ေျမာက္လန္းျပန္ေပါ့။ ႏွလုံးေသြးေလာင္းလို႕ ဆက္ပ်ဳိးမယ္ …၀တ္မႈန္။

          ပန္းငယ္ဆီက တဖြဲဖြဲ သြန္းျဖန္းက်လာတဲ့ ရနံ႕ေတြ မင္းပုံလႊာ ပြင့္လို႕ အခန္းမွာ လြင့္ေနျမဲပါ။ ဘယ္သူမွ မနမ္း႐ိႈက္ေပမဲ့ ကိုယ္ေပ်ာ္မိပါရဲ႕။ ကိုယ္ပိ်ဳးတဲ့ ပန္း …. ကိုယ့္လက္နဲ႕ေတာင္ မလွမး္ေစရဘူး။ မင္းလက္ေလးသာ ျဖတ္စီးခ်ိန္ေတာ့ ေကာင္းကင္လမ္းမထိ ပ်ံ႕ေအာင္ ကိုယ္ေမႊးျပမယ္။ ရနံ႕နတ္သမီးေတာင္ မူးနစ္ငို႐ိႈက္ရေစသား။

          ေရြ႕ေရြ႕လ်ားလ်ားပါပဲေလ။ ဘာသကၠရဇ္မွ မရွိေတာ့ခ်ိန္ထိ ခ်ဳိခ်ိဳမႈန္မႈန္ မင္းကို ဆက္ခ်စ္မယ္။ နရီေတြ လြဲခဲ့ေပါင္းမ်ားေပါ့။ သတၱဳလို မမာလင္းႏုိင္တဲ့ ႏွလုံးအိမ္ အတြက္ေတာ့ ေလေျပညွင္းကလည္း ရန္သူပါ။ ေျမျပင္ေပၚ ေျခစုံက်လဲရင္းက မင္းကို ကိုးကြယ္ခဲ့သူ။ ယုံလွဲ႕ပါ။ ယုံေပးပါ…….ခ်စ္သူ။

          ၀တ္မႈန္…အေမွာင္ေခတ္ကေန မင္းဟာ ကိုယ့္ကို ဆြဲထုတ္ေပးခဲ့သူပါ။ မင္းအျပဳံး လင္းျမခ်ိန္ ကိုယ့္ေဒသ ပန္းလိုလန္း။ အိပ္မက္က်မ္း တစ္ပိုဒ္ကို ဆိုရြတ္ရင္းသာ မင္းအလင္းကို ၀ပ္တြား….။ ကို္ယ့္ကိုးကြယ္မႈ႕ဟာ အဆင့္ျမင့္ခဲ့။ ေအးက်င္တဲ့ အလြမ္းေခတ္ဆီက ကိုယ့္ကို လြန္ေျမာက္ခြင့္ေပးပါ။

ဘယ္သူ႕ ဘယ္သူမွ

မသိတဲ့

အခန္းက်ဥ္းေလး

ဆက္လက္ရွင္သန္

မီးမမွန္၊ ေရမမွန္ေပမဲ့

လေရာင္ေတးသံနဲ႕

ခ်စ္သူကို ၾကိဳေနဆဲ……..။

          ရနံ႕ပြင့္ေတြ ထြန္းပရင္း မင္းကို ရီရီေ၀ေ၀ေမွ်ာ္ေနဆဲပါ…..၀တ္မႈန္။ ကမာၻေျမ တစ္ေနရာဆီမွာ မင္းရွိမဲ့ အသိနဲ႕ ကိုယ့္ရင္တ၀ွမ္း ေႏြးခဲ့သူေလ။ ကိုယ္ မရိတ္သိမ္းခဲ့ေသာ ေကာက္ႏွံေတြ………. တစ္ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ရင္သတင္းကို ရြတ္ျပခ်င္ျပၾကပါလိမ့္မယ္။

          သိ္ပ္အေရး မပါတဲ့ ကိစၥပါ……..ခ်စ္သူ။

          ဘယ္နတ္ဘုရားမွ မတူးေဖာ္ႏုိင္တဲ့ ရပ္၀န္းမွာ ကိုယ္လဲက်သည္ အထိ၊ မရဏေအာင္လံဟာ လက္ခေမာင္းခတ္လို႕ ကိုယ့္ေခါင္းမွာ ထိုးစိုက္ျပီးခ်ိန္ထိ ရင္ထဲက ပန္းကေတာ့ မင္းအတြက္ ၀တ္မႈန္ကို ထြန္းပလို႕ ၀တ္ရည္ျမစ္ကမ္း တစ္ေလွ်ာက္ ထာ၀ရထာ၀စဥ္ ဆက္စီးဆင္းေနလိမ့္ဦးမယ္…….ခ်စ္သူ။         ။

                                                                                                ဘုန္းသန္႕ခန္႕

          (၁း၁~၃း၁။     ။“ပန္းႏုေရာင္ေပရြက္၌ ေဖာ္က်ဴးေသာ” ဘုန္းသန္႕ခန္႕)

““-----”” “ေပရြက္ေပၚက အလင္းတိမ္” အၾကမ္းစာရြက္မွ

ခ်စ္သူေရ....
            တစ္ေခတ္လုံးစို သြားေအာင္
ငါ့ကိုသာ ကြင္းကြက္ျပီး
                  ဒီမိုးေတြရြာလိုက္ျပီလား.....
ငါ့တစ္လမ္းလုံးရြဲရြဲငိုလို႕......
                 ဘယ္သူမွလည္း လိုလိုလားလား ေဖးကူမေခ်ာ့....
စာအုပ္ထဲမွာ မင္နီေတြကလြဲရင္...
င့ါ.....အံကိုက္ရာေလးပဲေတြ႕ရမယ္။
ေဆာင္းတစ္ဘ၀လုံးကို
      အေႏြးအကၤ်ီေလးတစ္ထည္နဲ႕.....
ခိုကပ္ရပ္တည္ရဲတတ္႐ုံကလြဲရင္
တစ္ျခားဘာမွ လုပ္မျပတတ္ဘူး။
၁။ ``ထုတ္ျပန္ခ်က္ၾကီးေတြ႕ေနတာေတာင္
            ဟုတ္ရဲ႕လားဟယ္......မတန္မဆ´´ ဆိုတဲ့ စကားေတြၾကားမွာ
    ကိုယ္...တစ္ျခားဘာမွ လုပ္မျပခဲ့သလို...
၂။ ကၽြန္ေတာ္မျပိဳင္ခ်င္လို႕ပါဆိုျပီး
               တ႐ိုတေသျငင္းခဲ့တာကိုေတာင္
အတင္း၀င္ႏြဲခိုင္းခဲ့တဲ့ အခိုက္...
ဘာမွ မေရးဘဲ ျပန္ေပးခဲ့တဲ့ စာျဖဴရြက္လို.....
ျဖစ္ႏုိင္ရင္ တိတ္တိတ္ေလးေငးေနပါရေနာ္။
ငါဆိုတာ.....
                ငါဆိုတာ.....
ျမိဳ႕ျပအလယ္လမ္းမတစ္ေတာမွာ
စိတ္ေလႏွင္ရာ သြားလာလြင့္လူးေနသူ၊
အခန္းငယ္နံရံထက္ေပၚမွာ
Graffiti ေတြကို စိတ္ထင္တုိင္းခ်ယ္မႈန္းတတ္သူ၊
 ေကာ္ဖီၾကမ္းတစ္အိုးတည္ရင္း၊
ကဗ်ာ တ႐ိုးစင္းရင္း၊
အိပ္ယာခင္းေလးနဲ႕ ေ၀းေနတတ္သူ၊
အခုေတာ့ဘယ္လိုမွ........မိုးစိုစို ေအာက္မွာ
မတ္မတ္မရပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။
အိုး...မယ္ေတာ္ေကာင္းကင္
မိုးေတြကို ခဏေလးရပ္ေပး
ဘ၀မွာ တစ္ခါေလာက္ေတာ့
ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ငိုပါရေစ။
ငိုတယ္ဆိုတာ သိသြားေအာင္
            ငိုလုိက္ပါရေစ။
ခ်စ္သူ....
ငါ...မင္းကို ေရေမ်ာကမ္းတင္ခ်စ္ခဲ့တာမွ မဟုတ္တာကြယ္။
အေပါ့စားျပဇတ္မဟုတ္လို႕ ဘယ္အရာကို မွ လည္း ဟာသ မစြက္ခဲ့ဘူးေလ။
ျဖစ္ႏုိင္ရင္ဆိုမွသာ မင္းေဘးမွာ
ခပ္႐ို႕႐ို႕ရပ္ေပးခ်င္ခဲ့တာေပါ့။
ဘယ္သူမဆို ခ်စ္သူကို ေရႊေပၚျမတင္ ခ်စ္ခ်င္ရွာမွာပဲ။
 အတူသြားအတူလာ။
ခ်စ္သူက စကားေတြ တစာစာေျပာေနတာကို
 ေတာင့္တေက်နပ္ၾကမွာပဲ။
မိုးစက္ေတြထဲမွာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ျခဳံ....လုံၾကမယ္။
ေဆာင္းည အိပ္မက္မွာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ေထြး....ေႏြးၾကမယ္
ေႏြလယ္ရက္ေတြမွာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ေဖးမ.....ေအးျမၾကမယ္။
ဘယ္လိုမ်ား...ေပ်ာ္ရႊင္ျငိမ္းေအးေလမလဲ။
ဒါေပမဲ့.......
             အိပ္မက္ေလးမက္ရင္းမက္တပ္.....
သံပါတ္ေလးရပ္သြားတယ္။
တကယ္ေတာ့....၀တ္မႈန္ရယ္....ု
               နင္က ............တယုတယ ျပသထားတဲ့
                                   ေကာက္႐ုပ္မေလးျဖစ္ျပီး
               ငါက..............တန္ဖိုးကိုေတာင္မေမး၀ံ့တဲ့
                                    လွမ္းေငးသူေကာင္ေလးျဖစ္ေနရတယ္။
အဲဒိေတာ့.....
                   ခ်စ္လြန္းတဲ့ငါ အေ၀းကိုသာ
နင့္ရဲ႕......အေ၀းကိုသာ ေငးေနလုိက္ပါ့မယ္ကြယ္။
အိုး...မယ္ေတာ္ေကာင္းကင္
မိုးေတြကို ခဏေလးရပ္ေပး
ဘ၀မွာ တစ္ခါေလာက္ေတာ့
ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ငိုပါရေစ။
ငိုတယ္ဆိုတာ သိသြားေအာင္
            ငိုလုိက္ပါရေစ။
                               ဘုန္းသန္႕ခန္႕






-

ေမေမက သား........မိုးလင္းျပီထထဆိုလုိ႕ ထလိုက္ရတယ္။
ကိုယ္လည္းလူးလည္းရုန္းထ.....
အင္....မိုးလင္းျပီသာ ဆိုတယ္....
ဘာမွလည္းမထူးျခားဘူး...
ေနမင္းနဲ႕ လမင္း ဂ်ဴတီခ်င္းခ်ိန္းသြားရုံတင္ပါလား...
ဟင္း...လာပါခ်စ္သူရယ္...
ဟို..နားေထာင့္မွာ...ကိုယ္တို႕
မလုံမျခဳံ...မေလာက္မင ကုပ္ကပ္သြားငိုင္ေနၾကတာေပါ့...။
ပတမဆိုတဲ့ဘ၀ေတြက...
ငါတို႕နဲ႕ဟိုးအေ၀းမွာ..ေ၀းလြန္ကြာေ၀း
ငါက...ေတေလအိပ္မက္နဲ႕ ေငးေနရတယ္။
ငါက်င္လည္ေနတဲ့ ....
တိုးတက္ေမွ်ာ္ရပ္၀န္းမွာ
လူလူသူသူက်င္လည္ဖို႕ဆိုတာ...
သက္ရွိဘုရားနွစ္ဆူရဲ႕
ႏွစ္ဦးေပါင္း...ဦးေဆြးဆံျမည့္ေၾကး....ေလးနဲ႕...
ေလာက္ငဖို႕ဆိုတာ....ငါ..က ေမွာ္ပညာမွမတတ္တာပဲကြယ္။
သင္ယူဖို႕ေတာ့ ငါ...၁၉ ရာစု စာၾကည့္တိုက္ကို ျပန္လွန္ဖတ္ေနပါရဲ႕...
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မွန္းရာေရာက္မယ္ဆုိ ေက်နပ္တတ္ေအာင္ သင္ၾကားခဲ့တာေပါ့..။
ငါတို႕အိမ္ေလးက လွတယ္...
၀န္းပစိုေျပ....ေနၾကာနဲ႕ေနလို တင့္လဲ့ရႊန္းေ၀...
ခ်စ္သူေရ...ငါတို႕ဟာ...ျမေဒါငး္ေတာင္ကိုလည္း
ျဖစ္ႏိုင္ရင္...တပ္ခ်င္ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး....
ရင္မွာအတင္းလာစိုက္...ငါျပန္ျပီးမိုက္လိုက္ရမွာလား။
ငါက ....ေမတာၱတရားနဲ႕.....ျငိမ္းျမခ်င္ခဲ့သူပါ...ခ်စ္သူရယ္...
မိုးျပိဳေခတ္ကၾကမး္တယ္.....ေလေတြကလည္းရမ္းရဲ႕
လာလာ.....ခ်စ္ေသာပန္းငယ္....ငါတို႕....ေတးအသစ္ေတြကို
အခုခ်က္ခ်င္းပဲခ်ေရးဆိုပစ္ၾကရင္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္....
ျပီး....မွ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ...ဂဲနဲ႕ပစ္ၾကတာေပါ့ကြယ္။
ခက္တယ္ခက္တယ္.....ကိုယ္တုိ႕ကလည္း
ေဒါင္း.....ခႏၥာမွာ.....က်ီးေတာင္ေတြနဲ႕..
လွခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရဦးမွာေပါ့.....။
အေ၀းမွာက....ၾကယ္ေရာင္ေတြျဖိဳးဖ်ပ္ထလို႕..
အားက်ေငးေမာ....ေအာ္
သက္ျပင္းေတြေရာေနတယ္။
မနက္ခင္းဆုိေတာ့......ခ်စ္သူကလွတယ္......တဲ့..၊
ေန႕ခင္းေနျပင္းခ်ိန္မွာ...တခ်ိုဳ႕ ညေလးေတြ
ေပတစ္ရာလမး္မမွာ ဖြတ္ဖြတ္ညက္ညက္္ေက်လို႕...
ရပါတယ္...ရပါတယ္....
ငါ..ထာ၀ရ..မ်က္ရည္စက္ေတြနဲ႕...
က်ီးေယာင္ေဆာင္ေပးေနပါ့မယ္....။
အားလုံးေပါငး္လို႕မွ တစ္မျဖစ္ႏုိင္တာပဲ
တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္နဲ႕....
မီးေတာက္ေဗ်ာက္ကို...
ငါ....တို႕...တုတ္နဲ႕မထုိးသင့္ဘူး။
လင္းတတ္သမွ်ဆိုတာ...
မေလာက္ငတဲ့......ငါတို႕ရဲ႕၊
သံထမင္းပုဂံေပါက္ေလးရဲ႕...ညေတြကိုေခၚတယ္.။
အင္း...
ခါးျပီဆိုမွေတာ့...သၾကားလည္းမစားခ်င္ေတာ့ဘူး...
ငါ.....ေလ.....တစ္ခါတစ္ခါ
ပါးစပ္တစ္ခုလုံးနဲ႕....ေလေဗ်ာက္ျပန္ေဖာက္ႏုိင္ရုံကလြဲျပီး
တစ္ျခား ငါ....ဘာမွ သင္ယူမလာႏုိင္ခဲ့ဘူး....
ညဆို...ၾကယ္ေတြကိုေငး...
ေမေမ...ေႏြညေတးေတြကို မုန္းတယ္။
အားလုံးလင္းျပႏုိင္ပါရဲ႕နဲ႕....ၾကိတ္မိွတ္ေမွာင္ေနရတဲ့....ည
ခ်စ္သူေရ.....ငါတုိ႕.....က
က်ိမ္စာကို အဖန္ဖန္က်ခဲ့ၾကတယ္လား။
ႏႈတ္ခမ္းတစ္လန္ပန္းတစ္လန္နဲ႕.....ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္
ကိုယ္လည္းရယ္ျပတတ္တာပါပဲကြယ္.....
ဒါေပမဲ့.........
ပ်င္းတယ္....
မိုးေပၚေျမာက္....ဂဲေျမွာက္ဖို႕ပ်င္းတယ္။
လင္းေယာင္လူေနာက္လုိက္္ဖို႕ ပ်င္းတယ္။
ခ်စ္သူကို ခ်စ္ျပဖို႕ကလြဲရင္...
ငါ....အားလုံးျပင္းခဲ့တယ္။
တစ္ခါမကလည္း...ခ်စ္လြန္းလို႕
ငါေလ...........................
ေဒါင္းဖန္၀ါကိုေငး....ဒူးေထာက္ငိုေၾကြး....
ခ်စ္သူေရ.....
အေရွ႕...ရိုးတစ္ေလွ်ာက္မွာ....မိုးျပိဳအိပ္မက္တို႕နွင့္ေ၀းပါေစကြယ္။
                                                                             Demigod