၀တ္မႈန္...
ဘယ္သူမွ သတိတရ မေျပာျဖစ္တဲ့
စကားေတြကို မင္းဆီက ၾကားခြင့္ရခဲ့လို႕
၀မ္းသာပါရဲ႕.....ကြယ္။
တစ္သက္လုံး လူမိုက္ဆိုျပီး
တံဆိပ္တပ္ေမွာင္လိႈက္ခဲ့ေစဦး....
အခု...ကိုယ္ လင္း၀င့္ရွင္းသန္႕ပစ္လုိက္ျပီ။
ေပါက္ပန္းဆိုေပမယ့္ကြယ္....
နမ္းခ်င္သူ အတြက္ေတာ့
ေမႊးျမေနေစရမွာေပါ့....။
Black light of Room will never be
Rebloomed in The Room of Black Light
which flickerly turn to
The Room of Preflower Age;
For You.

( ၁ )
ေဖေဖ....
အေ၀းၾကီးဆီ လွမ္းၾကည့္ေန ရသလိုပဲ။
အဲဒီမနက္ခင္းကို ျမင္တယ္။
သား.......ေၾကာက္ထိတ္လန္႕လြန္လိုက္တာဗ်ာ။
သားကို...တိုးဖက္ေပြ႕ထားေပး......
    တိုးေပြ႕ေထြးထားေပးပါ......ေဖေဖ။
သား.........ေၾကာက္........
......    ........    ........
    ........    .......    ........
        .......    ........    .......
အခု.....
ရဲရင့္လာပါျပီ။ ရဲရင့္တည္ခန္႕လာပါျပီ ေဖေဖ..
ရင္ထဲက အေၾကာက္တရားဖြဲမီးေတြကို
ေဖ့ေဖ့ေမတၱာအလင္းနဲ႕ ခြင္းေပးခဲ့တယ္။
သက္.........................
    က.........................
ရဇ္.....................
    ေတး..................
သံ...............
    မ်ား.....................

    ( ၂ )
အဲဒီေန႕ကို သားမေမ့ဘူး......ေဖေဖ..
ဘယ္....လို.........ကမာၻေရာက္ေရာက္...........
        မေမ့ဘူး။
သားတို႕အတြက္ တရစပ္ခုတ္ေမာင္းခဲ့ေသာ
        ႏွလုံးအိမ္
သူေမာလြန္းလို႕မ်ား နားခ်င္သြားေရာ့လား........
မနားပါနဲ႕....မနားလိုက္ပါနဲ႕......
နားခြင့္မေပးလိုက္ပါနဲ႕.......ေလာက အရွင္ရယ္။
ေဖ့ေဖ့ကိုယ္စား......
        ေတေလငမိုက္သား အကၽြန္႕ကိုသာ
ခပ္ၾကမ္းရွရွဆြဲ....ပဲခြပ္တစ္စင္းနဲ႕
၀ိညာဥ္လြင့္ကြဲသြားေအာင္သာခြင္းလိုက္ၾကစမ္းပါ။
ခြင္း......ေဖာက္......ေမွာက္........ခြဲ......လိုက္စမ္းပါး။
ျမစ္ငယ္မီးရထားေဆး႐ုံ၊ ေဖေဖ၊ မႏၱေလးေဆး႐ုံၾကီး၊ ႏွလုံးဌာန
ေမေမ့ႏြမ္းနယ္ပူပင္မႈ၊ ေဖေဖ၊ ႏွလုံးဌာန၊ ေဖေဖ၊ ႏွလုံးဌာန
ကားေတြ၊ အိုး.....ေျပးလႊား၊ ႏွလုံးဌာန၊ ကား၊ ေဖေဖ
။ေဖေဖ၊ ႏွလုံးဌာန၊ မႏၱေလး၊ ေဆး႐ုံ၊ ေဖေဖ၊ ေဖေဖ၊ ေဖေဖ။
အဲဒီေန႕က သား.........စာေတြ က်က္ေနပါတယ္...ေဖေဖ။
    အေ၀းမွာ။ မိုင္ေလးရာေက်ာ္အေ၀းမွာ.............
ေဖေဖရဲ႕ မိုင္ေလးရာအေ၀းက...သား..............

    ( ၃ )
ေဖေဖ.....
    သားကို ျမင့္မွန္တဲ့ လမ္းေပၚ တင္ေပးခဲ့တယ္ေနာ္။
သားေလွ်ာက္ေနပါရဲ႕....။
ဒါေပမယ့္.....ေဖေဖရယ္..
သား.....စိတ္နဲ႕လူ
အတူတူၾကီးျပင္းလာေအာင္ေစာင့္ေနတတ္လို႕
သူတစ္ျခားေတြလို.......သားကို
လူအၾကီးၾကီးအျဖစ္ ေစာေစာနီးနီး မျမင္ႏိုင္ေလာက္ဘူး။
သူတို႕က စိတ္ထက္ လူကၾကီးေနၾကတယ္ေလ။
ဒါေတြထားလိုက္ပါ....ေဖေဖ
သား....ကို
လြတ္လပ္လင္းလဲ့စြာ ေလွ်ာက္ခြင့္ေပးခဲ့တာ၊
လဲက်နိမ့္ျပိဳတိုင္း
ျဖဴးေျဖာင့္တည့္မတ္ေအာင္ လင္းျမေပးခဲ့တာေတြ အတြက္
သား........သား..........သား.............................
လက္ဆယ္ေခ်ာင္းယွက္ ကန္ေတာ့၀ပ္႐ို႕ရ႐ုံနဲ႕ေတာင္


        မေက်နပ္ႏိုင္ဘူး။

    ( ၄ )
ေဖေဖ.....
    သားကို အရမ္းမေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႕.......
    အေစာၾကီး အရမး္မေမွ်ာ္မွန္းပါနဲ႕ဗ်ာ။
သားဟာ တင္းမာျငိမ္ရွင္းတဲ့ ခံယူခ်က္ကို
    အေမြရထားသူမို႕...
သားရဲ႕လမ္းကို တိုးတိုးၾကည္ၾကည္ပဲ
ေျဖးျငိမ္းတိတ္ဆိတ္ ေလွ်ာက္ပါရေစ။
သားဟာ တာေ၀းခရီးသြားပါ....
ပန္းတိုင္ဆီမေရာက္မီေတာ့
ေအးေအးညင္သာ လွမ္းမိႏိုင္ပါတယ္ေလ။
.................................    .........
.................................    .........
.................................    .........
.................................    .........
    ဘယ္ေတာ့မွေတာ့
        လမ္းမေပ်ာက္ေစရဘူး။
လမ္းမေမွာက္ေစရဘူး......ေဖေဖ။

    ( ၅ )
ေဖေဖ...သားဆီျပန္လာခဲ့တယ္ေနာ္။
အံတင္းလို႕ သားဆီျပန္လာခဲ့တယ္ေနာ္။
သား...............သား.......................
    မိုက္မဲလြန္းတယ္ ေဖေဖ။
ခရီးၾကမ္းႏွင္ခဲ့သူကို
    သား...ပန္းေတြနဲ႕ မၾကိဳႏုိင္ခဲ့ဘူး။
သား........သတၱိရွိတယ္ ေဖေဖ။
    ဘယ္ေတာ့မွ ခုံခုျပီး အလံ မခူးဘူး။
မတန္တဲ့ အသီးကို ဖြင့္ပြင့္မခ်တတ္ဘူး။
အရပ္ကို ျမင့္ေအာင္ျမွင့္ျပီး၊ အခန္းကို ခ်ဲ႕ခဲ့တယ္။
ၾကိဳးစားပန္းစား မဟုတ္ရင္ေတာင္ ေလးေလးျမင့္ျမင့္
        သားတက္ခဲ့တာပါ။
တကယ့္ကို ေလးေလးျမင့္ျမင့္ပါ........ေဖေဖ။
ဒါေပမဲ့..ေဖေဖ
.........    ယုန္ကို အတင္းအိပ္ခိုင္းၾကတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါေလ.........
    ေရႊေဘာင္ကြပ္စာရင္းမွာ သား....
သား........
        ေျခတစ္ဖက္ပဲ ပါခဲ့တယ္။
ဘယ္သမိုင္းမွ မမွားပါဘူး....ေဖေဖ
ဒီေကာင္သာ ရဲတင္း႐ႈးမိုက္
    က်မ္းဆုံးေအာင္လိုက္ခဲ့မိတာပါေလ....။
ဆူးစူးလဲက်ခဲ့ေပမယ့္ ေဖေဖ့ေသြးနဲ႕သား.....
    ခ်က္ခ်င္း မီးဟုန္းေတာက္လင္းလို႕
ကိုယ့္ေျခနဲ႕ကိုယ္ထ၊ ဆက္ေျပး၀ံ့ခဲ့ပါတယ္....ေဖေဖ။
သားသိပါရဲ႕.......သိပါရဲ႕ေလ
    ဘာနဲ႕ပဲ ဖြဲ႕ဖြဲ႕
အ႐ႈံးဟာ......အ႐ႈံးပါပဲေလ။
သို႕ေပမဲ့.....ခရီးမကုန္ေသးပါဘူး.....ေဖေဖ။
    သား ဆက္ေျပးေနဆဲဆိုတာ.....
စစ္တလင္းမွာ သိမ္သိမ္ငယ္ၫႈိးက်န္ရစ္ရေသာ
    ေအာင္လံေဟာင္းတစ္လက္ေလမယ့္
    ဘယ္ေတာ့မွ လဲမက်ဘူးဆိုတာ....

ပန္းတိုင္ဟာ ပိုရွင္းျမသြားျပီ..ေဖေဖ။
    ျခဴးပန္းကႏုတ္ေတြ ရွိဆင္ယင္မႈ မရွိေပမဲ့
ပန္းတိုင္ကို  သား
        ရွင္းျမထင္ထင္းျမင္လိုက္ျပီ။

    ( ၆ )
ေဖေဖ....
တံပိုးသံၾကားတဲ့ စစ္ျမင္းၾကီးတစ္ပါးလို
ရဲ၀ံ့မာန္တင္းကာ အဲဒီအရပ္ဆီ
    သား လွမ္းမယ္။
ေလာကဓံဟာ ရွစ္ပါးထက္ပိုလာေစဦး
သား.......
လက္ေတြနဲ႕ ရွင္းတိုက္ထြင္းခြင္းလို႕ ဆက္တက္မယ္။
    လဲက်ရင္ သားကို ထူပါ။
မွားမိရင္ သားကို ေပါင္းသင္ဆုံးမပါ။
အရမ္းမေမွ်ာ္လင့္ပဲနဲ႕ သားကို ယုံပါ။
ညာလက္မွာ ပင္လယ္ကို ခပ္ယူတည္ေဆာက္ျပီး
လက္၀ဲရင္နဲ႕ ကေလာင္ဆြဲကိုင္ခြင့္ေပးပါ။
သားဦးတည္ရပ္ကို သားသိပါတယ္....ေဖေဖ။
လွ်ာေတြ ေျခာက္တင္းေနရင္ေတာင္....
ပန္းတိုင္ဆီ မိုးခါးေရ မေသာက္ဘဲေလွ်ာက္မယ္။
အံကို တင္းထားေပးပါ...ေဖေဖ။
    သားအတြက္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ပြင့္ေပးခဲ့တာေတြ
သဲထဲမစီးဆုံးေစရဘူး...ေဖေဖ။

    ( ၇ )
ေဖေဖ...
    သားဟာ..........သူရဲေကာင္း မဟုတ္ေပမယ့္
သူရဲေကာင္း မျဖစ္ႏုိင္ေပမယ့္.........
ေလွ်ာက္လမ္းေပၚက ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မေလွ်ာေအာင္
    ရဲရင္႕ေလွ်ာက္လွမ္းပါ့မယ္။
ေဖေဖ...
    က်န္းမာရႊင္လန္းစြာ ဆက္ပြင့္ႏုိင္ပါေစ။
    ၾကာျဖဴရနံ႕ရိပ္မွာ ေအးျမႏုိင္ပါေစ။
သားတို႕ ဘ၀မွာ လင္းျမေမႊးသန္႕ေနဦးမွာကေတာ့
    တိက်ခိုင္မတ္စြာ ေသခ်ာလြန္းပါတယ္ေလ။
.....
    .....
        .....
မိုးထက္ကို ေမာ့္ၾကည့္ခစားေတာ့
    ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႐ႈိ႕ထြန္းျပီး
လမ္းျပလင္း၀င္း၊ ေတာက္ထြန္းလဲ့လြင္ေနဆဲ
    ဖခင္တစ္ဆူကို
ႏွလုံးသား၊ မ်က္၀န္း၊ အသိဥာဏ္....နဲ႕
    နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း ျမင္တယ္။        ။
                        ဘုန္းသန္႕ခန္႕
            ( 8.Aug.07 ေန႕ က ေဖေဖ့ အတြက္ )

တကိုယ္တည္း ေတြးေတြးေတာေတာနဲ႕

တစ္ေတာတက္၊ တစ္ေတာင္ဆင္း

ထီးတည္းၾကီး တိတိလင္းလင္း

ေလွ်ာက္တတ္ေနရျပီေလ..

 

 မိုးမိုက္ၾကမ္းေတမ်ားမလည္း

မြန္းမႊန္မည္းျပီး ေမွာင္ေမွာင္မႈန္မိႈ္င္း

သည္းမည္းရြာလိုက္ၾကတာ...

မင္း မသိေတာ့တဲ့ ငါ၊

မင္း မ႐ွိေတာ့တဲ့ မီးမဲ့ကမၻာမွာ

ျမင့္ျမတ္မင္းမူေနေသာ ေျမ႕ေမွာင္မိုက္ျခင္းေတြၾကား

မမီမကမ္း မြတ္သိပ္ေမွ်ာ္မွန္းေနမိတာက

ျမစိမ္းျမစ္ေလးမ်ား စီးဆင္းေမ်ာေနတဲ့

မင္းပါးျပင္ မားမားမတ္မတ္ရယ္ပါ...

 

ေလာေလာလတ္လတ္ လြင့္လာတဲ့

ႏြမ္းလ်ရြက္ေၾကြလို လႊင့္လူးလြင့္လို႕ေနလင့္ေပမဲ့

တခါတခါ ငါ့နေဘးက

လက္ငုတ္လက္ရင္း ေျခသံဖြဖြေလးကိုလည္း

လြန္လြန္ၾကဴးၾကဴးကို

လႈပ္လီလႈပ္လဲ့ လြမ္းမိတယ္.....

 

ၾကာသြားတိုင္းငါက ၾကည့္က်က္ေမ့လိုက္ရမွာတဲ့လား.....

``ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ကြာ...´´လို႕ပဲ ေျပာၾကေျပာၾက..

တစ္ေန႕မွ ၾကည္ၾကည္လြင္လြင္

     လြမ္းရိမ္မေၾကာင့္က်တာ မရွိဘူး။

ၾကိဳးၾကားၾကိဳးၾကားေတာင္ မဟုတ္ပါဘူးကြယ္။

   ၾကိတ္ၾကိတ္ခဲခဲၾကီးကိုပါ....

 

အို...၊

တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ငိုၾကီးခ်က္မ ငိုေၾကြးလို႕...

ဟင္း...ငါျငီးေစာ္နံလိုက္တာ ....ခ်စ္သူရယ္။

တခါကက်ေတာ့ ျငိဳျငင္ေငါက္ငမ္းျပန္လႊတ္ၾကျပီးေတာ့...

 ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ အိပ္မက္ေတြ

                      ငန္ျငိျငိျဖစ္ေနတာ။

ကိုယ္ အေ၀းကပဲ.....ငုတ္တုတ္ထိုင္ျပီး

   ငုံးတိတိနဲ႕ အံကို ငြားငြားစြင့္စြင့္ၾကိတ္ထားလိုက္တယ္။

 

အဲဒါ...မင္းပိုင္လိုက္ရတဲ့

  ပိရမစ္လား။ ပိ ရမယ့္ မစ္လား။

အ ဲဒီမွာ မေနစမ္းနဲ႕...လိုက္ျပန္လာခဲ့...

ေပၚေၾကာ့ ဂုဏ္ဟိတ္မွာ

                           ေနာက္ဆုံး

(မင္းကို) သူတို႕ ထည့္ပိတ္ပစ္လိုက္ျပီ။

ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကို ဂုဏ္ေတာ္ဖြင့္ျပီး

  ဂိုက္က်ဆိုက္က်....

ခ်စ္သူေရ...ဂငယ္ေဂြ႕(ေကြ႕)ကို

မုခ္ဂူတြင္းက ျပန္ေကြ႕လာခဲ့....

ဂုဏ္သိမ္တစ္ဂါ၀ုတ္ကို ဂါ၀န္ခ်ဳပ္၀တ္သူေတြေၾကာင့္

ကိုယ္တို႕ ဂႏိုင္ေလး ဂယက္႐ိုက္သြားရတာ

     ရက္ေပါင္း  ``ဂရြတ္´´ ရွိေပါ့.....

ဂ်င္ေျခလည္ႏုိင္သူေတြၾကားမွာ

   ကိုယ္ ျဂိဳလ္ေျပနံေျပ မျဖစ္ေသးဘူး။

 

ကဲ ပါကြယ္.....

လမ္းသင့္ေနသမို႕

သြက္သြက္သြားႏွင့္ေပါ့......

သင္ထားသမွ်နဲ႕ေတာ့ ေသေသသပ္သပ္

သုည ျဖစ္ၾကည့္ျပီးျပီးပဲ မဟုတ္လား။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ မိုးနဲ႕ေျမ သဟဇာတျဖစ္သြားမွာပါ။

ေလအတုေတြနဲ႕ ေအးထားတဲ့ အခန္းထဲက

ေသလုေျမာပါး ေျပးထြက္ခဲ့ရတာေလာက္ေတာင္

ေသြးသံရဲရဲ ထြက္စရာမရွိပါဘူး။

 ေသးေသးတင္မခံဘဲ သြားလိုက္ပါကြယ္။

ကိုယ္လည္း....ဒူးတင္ေပါင္တင္နဲ႕ပဲ

  သုညမထြက္မီထိေတာ့ ဒီပုစာၧၾကီးကို

အားအားယားယား ဆက္တြက္ရင္း

   အသားက်သြားမယ္ထင္ရဲ႕....

သြားႏွင့္ပါ...ခ်စ္သူ....

 အားသြန္ခြန္စိုက္ လိုက္ခဲ့မွာေပါ့.......

                 ဘုန္းသန္႕ခန္႕

    ဂရြတ္= ဆယ့္ႏွစ္ဒါဇင္ 

ပသဖို႕ဆိုျပီး မီးဆလိုက္ေတြ မွိတ္လိုက္ၾကျပီ။မတ္တပ္ရပ္ဖို႕မလိုပါဘူး...

ဘာသံမွ မထြက္ရင္ လုံေလာက္ပါေပါ့ကြယ္....

အဲဒီအကြက္မွာ

လူၾကမ္းဟာ ကိုယ္နဲ႕ မ်က္ႏွာက်တူသြားတယ္။

အဲဒီအကြက္မွာ

ကိုယ္ဟာ ပန္းတစ္႐ုံလုံးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း

မခူးရက္သူ...

အဲဒီအကြက္မွာ

ပန္းေလးဟာ ရနံ႕တျပိဳက္က်ရြာျဖိဳးလို႕

မိုးနတ္သားေတာင္ မ်က္ရည္စို႕ရပ....

ေတေလလူၾကမ္းအဖို႕ရာေတာ့

 ေဆာင္းစို႕စို႕ေတြကိုေတာင္

လုံလုံေလာက္ေလာက္ မခ်မ္းနိုင္ေတာ့ဘူး။

ေတာ္ျပီ...

ပိတ္ကားကို ခြဲျပီးကိုယ္ထြက္လိုက္ရဲ႕...

လူသားဆန္ျခင္းဆိုတာ ဒီလိုကြလုိ႕

ဘယ္သူမွ သင္မေပးဘဲနဲ႕မ်ား

မရပါဘူးကြာဆိုျပီး ေခါင္းခါလည္ခါလုပ္ေနၾက၊

တစ္၊ ႏွစ္၊ သုံး ဆိုေအာ္ရင္း

ဘ၀ကို ဒီလိုပဲ စာလုံးေပါင္းခဲ့ရတယ္ေလ။

တခါက ကိုယ့္နာရီဆယ္မိနစ္ေနာက္က်ဖူးတယ္။

အခု ဆယ္မိနစ္ျမန္ေနေပါ့.။

ခၽြတ္ျပီးလႊင့္ပစ္မိေတာ့မယ္။

ရင္ခုန္သံေတြကေတာ့ လင္းၾကက္တြန္သံေစာင့္ေနတုန္းလား။

ကိုယ္....ျပတင္းေလးဟျပီး လွမ္းေငးေတာ့...

  ေ၀းပ်ပ်က ေရႊေရာင္ေကာင္းကင္စေလးကို

ျမင္ရေပါ့...

ဒီလိုနဲ႕ပဲ...

 ညကိုကိုယ္ အိမ္ဦးနဲ႕ၾကမ္းျပင္လို လူးလားကူးေနရ....

တခါတခါေတာ့...

 ကိုယ့္အတြက္ အိပ္ပ်က္မဲ့သူေလးလည္းလိုတာေပါ့တဲ့...

ေက်းဇူးျပဳျပီး မီးဆလိုက္ေတြကို မွိတ္လိုက္ပါ။

                                         ဘုန္းသန္႕ခန္႕

No on ever omitted me.
Loneliness, for me, is a faithful friend
and never abandon me.
Who ever wanna thinking about solitude?
Mr.Night who self-exploding in dark,
I can understand you.
Times are marching to miles
By leaving me in the room of silence.
Mrs.Aura, please stop murmuring;
I wanna live with my unfortunate dreams
which full of my uncome back sweet heart's foot prints.
"If you still sinking in those awkward poetry and forgetting my wishes, LET DIVORCE !"
The Silencer's silence is flickering
In & out of unbrighted brownish eyes.
Be a nice trip.
Be a nice trip.
Be a nice trip, my honey.
                              phone thant khant

     ၁။စာသင္ခန္း     ျငိမ္ျငိမ္ေလးထိုင္ေနၾကသူမ်ားၾကားတြင္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေလးကိုယ္ထိုင္ေနသည္။ မၾကားတတ္သူ တို႕အတြက္ အပ္က်သံပင္ၾကားလိမ့္မည္မဟုတ္။

    သူငယ္ခ်င္းက ေျပာဖူးတယ္.....

``တခါတခါ အားလုံးရိွေနေပမဲ့ ႏွစ္ေယာက္တည္း သင္ၾကားေနတတ္တယ္ကြ´´တဲ့...။

             ၂။ဖတ္စာ   ပန္းပြင့္ေလးအေၾကာင္းကို သင္ပုန္းၾကီးဖတ္စာလို ရြတ္ျပခ်င္ပါ၏။သို႕ေပမဲ့ ကိုယ္မွာ ပုဒ္ရင္းစာအုပ္ မရိွခဲ့။ေ၀းလံေငးေမာ ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းတင္းတင္းက ဘယ္လိုမွ ေျပာမျပတတ္ဘူး။တစ္ခုသာသိသည္။ ပန္းပြင့္ေလးသည္ ၀တ္မႈန္၊၀တ္ရည္ရည္တို႕ကို ငြားငြားစြင့္စြင့္ပန္ရင္း လွလြန္းေန၏။

           ၃။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္   တစ္ကိုယ္တည္း လွမ္းရ၍ ကိုယ့္ေျခလွမ္းတို႕ ေလလိုျမန္ေန၏။

သို႕ေသာ္ ပန္းရနံ႕ ေလးသာ တြဲခို၀န္းရီလိုက္မည္

ဆိုပါလွ်င္...

ကိုယ္ ျငိမ့္ျငိမ့္သာသာေလး လွမ္း၀ံ့ပါသည္။

       ၄။အိမ္စာ အျပန္လမ္းတြင္လည္း စဥ္းစားအေျဖရွာလာခဲ့သည္။စာၾကည့္စာပြဲတြင္လည္း ေငးငူလင္းျဖာ ၾကည့္သည္။အိပ္ယာထက္မွာေတာင္ လြင့္ေမ်ာေတြးေတာမိ၏။

ေနာက္ဆုံး လမင္းၾကီးကို ေငးျပီး ဘာမွမေတြးေတာ့ဘဲသာ လြမ္းလိုက္ရသည္။

    ၅။၀တ္တတ္ဆုေတာင္း ထုိသို႕ျဖင့္ပင္....
အႏၥေျခလွမ္းကို လမ္းျဖစ္ေအာင္ႏွင္ခဲ့ပါ၏။
ထုိသို႕ျဖင့္ပင္....
အေမွာင္ေဖာင္ေဖာင္ကို လမင္းျဖစ္ေအာင္ လင္းခဲ့ပါ၏။
ထုိသို႕ျဖင့္ပင္....
ႏွင္းေခါင္ေခါင္မွာ ေႏြလည္ေရာက္ခဲ့ပါ၏။
ဤမွန္ေသာ သစၥာေၾကာင့္
အကၽြန္ဆိုသည့္ ပန္းဘာသာကို
ၾကင္သူနားလည္ပါေစသား......။
ဘုန္းသန္႕ခန္႕