ဟင္!!!
ငါတို႕ ကံၾကဳံလို႕မ်ား ျပန္ဆုံၾကတာလား။
    ။xxxxxxxx။
.....    ........
    .....    .........
ၾကာေတာ့...ၾကာခဲ့ပါျပီေလ...
အနီေရာင္လက္ေရးကို ဖတ္ျပီးတဲ့ေန႕ကတည္းက
တစ္ေယာက္တည္း ႐ူးသိပ္မြန္းခဲ့ရတဲ့ လေတြ၊
သင္႐ိုးစာအုပ္ေရွ႕ခ်ျပီး ဘာမွမျမင္ရတဲ့ ညေတြ...
သူငယ္ခ်င္းရယ္......
(ဒီလိုပဲ ဟန္ေဆာင္ေခၚလိုက္မယ္)
ေက်ာင္းေတာ္ေရွ႕က လမ္းမေတြေတာင္ ေျပာင္းျပီးျပီပဲ။
    ငါတို႕ရဲ႕ လူငယ္ဂီတကို ပ်ဳိးသခဲ့ၾကတဲ့
ျမိဳ႕ငယ္ေလးဆီလည္း ငါ ျပန္ေရာက္ေသးတယ္။
    တစိမ္းဆတ္ဆတ္ၾကည့္ေနေသာ
မ်က္၀န္းေတြၾကားမွာ နင့္ကို ရွာမေတြ႕ဘူး။
(နင္.....ျမိဳ႕ျပႏိုင္ငံေလးဆီ ယြန္းခ်ီသြားျပီတဲ့)
    စာသင္ခန္းေလးကေတာ့ ၀မ္းပန္းတသာနဲ႕
        ငါ့ကုိၾကိဳတယ္ကြယ္။
နင္မွတ္မိမယ္ဆိုရင္ေပါ့...
ဖေယာင္းတိုင္ေလးကလည္း တစ္ဦးဆီမွာ...
မီးျခစ္ေလးကလည္း တစ္ဦးဆီမွာ...
    ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မီးေတာက္ေလး ထကတဲ့
မီးေမွာင္က်သြားေသာ ညကိုလည္းလြမ္းတယ္။

အသားက်ေနျပီးသား
    ငါ့ရဲ႕ ေဖာင္တိန္လွည့္တတ္တဲ့ အက်င့္ကေတာ့
ေညာင္ပင္အိုလို ကိုင္းေထာက္ျမစ္ေတြ က်ေနတုန္းပဲ။

ျပီးေတာ့...
    မိုးေတြယိုက်တတ္ေပမဲ့
သူ႕ကိုယ္သူ မိုးလုံေလလုံအားကစား႐ုံဆိုတဲ့
ခန္းမထဲက ခုံတန္းေလးကိုလည္း လြမ္းတယ္။
(နင္န႕ဲငါ ဖိနပ္ေသးေသးေလးေတြ စီးထားတုန္းက
    နင္.....နင့္အကိုနဲ႕ အတူ  ညေနတခ်ဳိ႕မွာ
နိပြန္႐ိုးရာ ကိုယ္ခံပညာ သင္တန္းကို
လိုက္လာခဲ့ဖူးတယ္ေလ။
ငါတို႕ တစ္ေယာက္နာမည္တစ္ေယာက္ မသိၾကေပမဲ့
    စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။
``........နားမွာ ေနတယ္´´တဲ့
ငါ အခုထိ ျပန္ၾကားေနမိရဲ႕
နင္မလာေတာ့တဲ့ ရက္ေတြမွာ ....ငါ....
    ပိတ္ကားျဖဴအၾကီးၾကီးဆီ ေရာက္ရာလမ္းလို႕
ငါ သိထားတဲ့ လမ္းမထိပ္ေပၚကေန
    လွမ္းေငးငူေဆာ့ရင္း
နင္....အဲဒီနားမွာ ရွိတယ္ဆိုတဲ့အသိနဲ႕
    ေပ်ာ္မိႈင္လြမ္းရႊင္ဖူးတယ္။)
ေနာက္...
    ငါတို႕ ေက်ာင္းေတာ္ရင္ခြင္မွာ
ေမးခြန္းၾကိဳေတြ အတူေျဖဖူးတဲ့ ရက္ေတြကိုလည္း
        လြမ္းတယ္။
ခ်ယ္ရီေတြကေတာ့ ငြားငြားစြင့္စြင့္ပြင့္ေနဆဲပါကြယ္။
ငါကသာ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြခဲ့ရတာေပါ႕......
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္...ငါ...နင္အတြက္
၁၀    ။    ။အစြမ္းကုန္ ျမင့္မားတက္ၾကြဖူးတယ္။
၁၁(က)။    ။အစြမ္းလြန္ေတေေပေလလြင့္ဖူးတယ္။
၁၁(ခ)။        ။တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ ငါ လူသားဆန္ဖူးတယ္ထင္ရဲ႕....
၁၂    ။    ။စကားလုံးထဲမွာ ငါ့ေလာကကိုစတည္တတ္လာတယ္။
၁၃    ။    ။နင္ကလြဲရင္ စၾက၀ဠာတစ္ခုလုံးကို အပိုင္ရခဲ့...
၁၄    ။    ။ပန္းငုံေခတ္၀တ္႐ုံကို ခ်ဳပ္လုပ္သီကုံးခဲ့...
၁၄၊ ၂  ။    ။မီးမႈန္ေလးေပမဲ့ ဇုနတ္အတြက္ တ၀ုန္းဟီးဟီး ေလာင္ေၾကြးခဲ့...
၁၅(က)။    ။အေမွာင္လက္ေတြနဲ႕ တိမ္ေဆာက္မိခဲ့....
၁၅(ခ) ။    ။ေနာက္ျမီးတစ္ခုေတာ့ တပ္စရာ ကပ္က်န္မယ္ထင္ရဲ႕ ေလ။
    ထားလိုက္ပါ။ ထားရစ္ခ်န္ခဲ့ လိုက္ပါ။
If I have a flower for everytime
I Though of you, I could walk in
my garden forever.
တစ္ေယာက္    တည္း    လမ္းေပ်ာက္ဆဲ...
``သမိုင္းေဆြးေတြကို လြင့္ပစ္လိုက္စမး္ပါ´´...တဲ့
    မစာနာသူေတြက ဆိုရဲ႕။
``ဟင့္အင္း...ငါက
    ေၾကြအိုးငယ္ငယ္ေလးကိုလည္း
တ႐ိႈက္မက္မက္ သိမ္းထားတုန္ပဲ။´´
ကိုတာရာ ေရးခဲ့သလိုေပါ့။
``ႏွစ္အေတာ္ၾကာၾကီး ကြဲကြာျပီးမွ
တစ္ေန႕တည္းနဲ႕ ျပန္ေတြ႕လိုက္ရမွာ ေပ်ာ္စရာၾကီး။´´
ဟုတ္မယ္ေနာ္....ငါ....ခံစားဖူးခ်င္ရဲ႕။
ခုေတာ့...စာသင္ခန္းေလးထဲက
    ညေလးေတြကို ပဲလြမ္းတယ္။
    ဆရာမကလည္း အနားယူသြားျပီ။
(စာသင္ခန္းေလးကေတာ့ လြမ္းနင့္ေမာလ်စရာေကာင္းတုန္းပဲ)
    နင့္သူငယ္ခ်င္းမတစ္ေယာက္လည္း
        ကိုယ္ပြားတစ္ခု ခြဲထားျပီ။
အတူလွမ္းတက္ခဲ့ၾကသူေတြလည္း
        ကိုယ္လမ္းကိုေလွ်ာက္ကုန္ၾကျပီ။
``...................................
    ငါတို႕ ရဲ႕ခင္မင္မႈက ျပီးဆုံးသြားပါျပီ´´တဲ့
        ဒီလိုနဲ႕သာပဲ
ဘ၀ကို ေနာက္တစ္ရြက္လွန္ဖတ္ရမွာလား...
        သူငယ္ခ်င္းရယ္....
နင့္နာမည္ ေရွ႕ႏွစ္လုံးကိုလည္း
    ``သုဓႏုလက္ေရး´´နဲ႕ ေရးျပခ်င္ရဲ႕....
(နင့္လက္ေရးလိုေတာ့ အခုထိ
ငါလွေအာင္မေရးတတ္ေသးဘူး။)

>>``            ဒီဆံမွ်င္မွာ
    ႏွင္းဆီေတြမွ မဖူးပြင့္ေတာ့ပဲ
    ေမ့ထားလိုက္ပါေတာ့ ကေလးရယ္...
    အလကၤာေတြကိုလည္း ကိုယ္ကပဲ
    မႈတ္ျငိမ္းထားလိုက္ပါ့မယ္´´

Only one but maned lion king.
အဲဒီ စကားလုံးေၾကာင့္ပဲလားကြယ္..
ငါ့...သားရဲဂူဟာ
ႏွင္းေစာ္နံရင္းလြမ္းေနရဲ႕....

ပန္းဘုံကေန လူ႕ေလာကဆီ ခဏ အလည္လာတဲ့
    ၀တ္မႈန္ေလးရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ေန႕ ေရာက္ရင္ေတာ့
        ငါ့ကိုယ္စား
ပုံရိပ္ထြင္း ကဒ္ျပားေလးကို လႊတ္ေပးေနဦးမွာပါ...။
(တခါမွ ငါ .....ခြင့္မဲ့မပ်က္ကြက္ခဲ့ဘူးေနာ္)

>>>At the day's end, when you are tired.
    I shall plunk a driping lily to put
in your hair and take my leave.
    ။--------။
မွားမယ္မထင္ေပမဲ့
မွားမွာစိုးလို႕
မိုးမြန္ေအာင္လႊတ္ကနဲ မေခၚမိျပန္ဘူး။
ငါကလည္း .....
        အဓိပတိကို ပါရမီမပါဘဲ စီးမိတာကိုး.......
                            ဘုန္းသန္႕ခန္႕
၂၀၊၆၊၀၈
 for Pollen of Taboo Era
>>သင္းကြဲသူမ်ား၊ တာရာမင္းေ၀ မွ
>>>Love Gift မွ

     ဘီလူးနကၡတ္နဲ႕ ငါဟာ

     အိပ္မက္တစ္လုံးလြယ္

     ေက်ာင္း႐ိုးကိုးေပါက္ေလွ်ာက္

     ေပ်ာက္ပုန္းေသာ မ်က္၀န္းကိုရွာ

     ငါ့ ေျခရာတို႕

          ငါ့ကို ေျခာက္လွန္႕ေန။

၀တ္ရည္တို႕ျဖင့္ စိုေလာင္း

မႈန္သီရစ္ရီေအာင္ပ်ဳိးလိို႕

ေရႊေရာင္လမ္းခင္းထားပါရဲ႕

ရည္ရြယ္မိသူေရ....

     မုတ္သုန္မျဖိဳးမီေတာ့

    ငါ့ကုိ ႏွစ္သိမ့္လွည့္ပါကြယ္။   ။
                                      ဘုန္းသန္႕ခန္႕

( ၁ )

၀တ္မွဳန္.............

ဒီအသိဟာ

ကိုယ္တို႕ကို ေအးစက္ရီမိုက္ေစရဲ႕။

မ်ားျပားစြာ စီးဆင္းလာေပမဲ့

သဲေရသြန္ ႏွဳတ္ဖ်ားမွာ ကြယ္လြင့္...........

ကိုယ္နဲ႕မင္း ခ်ယ္ရီေတြကိုေတာ႕ ခ်စ္ၾကတာပါပဲေလ။

ျပဳံးလိုက္စမ္း...............ခ်စ္သူ

ဘယ္လို ၾကမၼာပြင္႔ပဲလာလာ

ကစားပြဲမွာ ကိုယ္တို႔မွ ၀င္ထိုင္မထားဘဲ။

ကိုယ္ဟာ ေသခ်င္တဲ့က်ား မဟုတ္ေပမဲ့

ေတာေျပာင္းရေတာ့မယ္။

ေတာင္ေနၾကာ၀ါ၀ါေတြလိုေပါ့

ရင္ထဲက ႏွင္းေတြ ေ၀စရာ ေနရာကို

ရွာဖို႕ ကိုယ္သြားရေတာ့မယ္။

ေတာင္ယာခုတ္တာ မဟုတ္လို႕

ကိုယ္ ရွိဳ႕တဲ့ မီးခိုးကိုေတာ့ မင္းမျမင္ရႏိုင္ေပဘူး။

ဒါေပမဲ့.............

ဘယ္သူမွ ရွင္းမျပရဲတဲ့ ရပ္၀န္းဆက္သြယ္မွဳ႕နဲ႕

ထာ၀ရ နီးေနၾကမယ္ဆိုတာ ယုံပါ...........

ထာ၀စဥ္ ေႏြးေနဦးမယ္ဆိုတာ ယုံပါ.............

( ၂ )
ပန္းေတြကိုင္ျပီး တက္ခဲ့ရင္ေတာင္

လက္မခံမယ္ သိပါရဲ႕

ျမက္ကပြင့္တဲ့ ပန္းေတြေလ..........

ငါေနတဲ့ ေတာမွာသာ

ေလလိုမိုးလို ပြင့္ခဲ့တာ။

`လူေပဆိုးၾကီး´ တံဆိပ္ကပ္ခံခဲ့ရသူ

ရင္ကိုဖြင့္ျပီး လႊင့္ျပရရင္လည္း

ဆပ္ျပာပူေဖာင္းလို

ေဖာင္းခနဲ ေပါက္ကြဲ

တံေတြးေတြ ရဲပေလာင္းရႊဲလို႕။

ေတေလမီးအိမ္ေအာက္က

ငါ႕အရိပ္ကို နင္းကာ

မင္းဆက္ေလွ်ာက္ပါ.............၀တ္မွဳန္။

၀န္းက်င္က ခြင္းတဲ့ မုန္းတိုင္း

ကိုယ္တို႕...........

ခံႏိုင္ရည္ေတြ စုတ္ဖ်က္ေတာက္ေန...........

အူမ မေတာင္႔ပါဘူး...........

ဒါေပမဲ့

ကိုယ္တို႕ ရြက္ကုန္ဖြင့္စို႕။

ေလာက ေလစုန္ကို ဖယ္ေရွာင္ျပီး

ကိုယ္႕ဦးတည္ခ်က္ဆီ ေလဆန္ႏွင္စို႕။

လူဆိုတာ ကိုယ္မွီသေလာက္ပဲ

စကားနဲ႕ လွမ္းေပါက္ႏိုင္တာပါ.........၀တ္မွဳန္

ကိုယ္တို႕ ေ၀းေ၀းသြားၾကမယ္။

ဘယ္သူမွ မနမ္းၾကေစဦး

ကိုယ္တို႕...........

ေရမီးအစုံအလင္မပါရင္ေတာင္မွ

ပန္းေတြပါေအာင္ ပြင္႔ၾကမယ္ေလ။

ႏွင္းအေတာင္ပံတပ္

ေလာကကို ခ်မ္းျမေစ့မယ္။

နာမေတြ စုပုံလို႕ရိွဳ႕

မီးအိမ္ကို ဆက္ထြန္းစို႕။

တို႔ရဲ႕လမ္းမ............

ေက်ာျပင္ေတြ ေရွာင္ ေလွ်ာက္ခဲ့လို႕

နည္းနည္းေတာ႕ ၾကမ္းရွမွာ ေသခ်ာ။

တခါတေခတ္ေတာ႕

မိဘရင္ခြင္ကို မိွန္ဖ်လွ်လြမ္းရဲ႕။

မ်က္ရည္ကို သိမ္းပါ...........၀တ္မွဳန္

ႏြမ္းျပီးသား စကၠဴအိမ္မက္ကို

ေခါက္ရိုးက် ထပ္မခ်ဳိးပါနဲ႔ကြာ။

အေသးအဖြဲ ေတြကို

သတိထားစမ္းပါ........၀တ္မွဳန္

ကိုယ္တို႕ရင္ထဲ

၀င္၀င္ေႏွာက္တတ္တဲ့

ေလေပြေတြကို သယ္လာတတ္ရဲ႕။

ကိုယ္တို႕မွာ ေက်ာက္တိုင္မရိွဘူး။

ေအာင္လံတပ္လႊင္႔ဖို႕ မရိွဘူး။

ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႕ထြင္းဖို႕ ေက်ာက္စာမရွိဘူး။

ဒါေပမဲ့.....၀တ္မွဳန္

အႏုပညာ မပါတဲ့ အႏုပညာနဲ႕

ကိုယ္တို႕ ျမင္႕မားၾကမယ္။

ေလွကားေတြ မေထာင္ဘူး။

စစ္မွန္တိက်တဲ့

အႏုပညာမာန္ျဖဴျဖဳပဲရွိေသာ

ဘ၀တိုးတိုးေလးနဲ႕

အုတ္ခ်ပ္အို ေဟာင္းေဟာင္းေတြကို

ေက်ာ္လြတ္ထြက္လြင္႔မယ္။

(ဖိဖ်က္မျဖိဳနင္းခဲ့ပါ။)

မိုးစက္ေလးေပမဲ့

ပင္လယ္ဆီျပန္မသြားဘဲ

လြတ္လပ္မွဳေကာင္းကင္မွာ

ထြက္ေျမာက္ေပ်ာက္ကြယ္ၾကရေအာင္။ ။

( ၃ )
၀တ္မွဳန္........

ကိုယ္...........ဘယ္ဆီဆက္လြင့္သင့္သလဲ။

လက္တစ္ကမ္းက အိမ္မက္။

အနိးအနားက ေစတန္။

ပင္လယ္က လိွဳင္းကို ေတးလိုဆို..........

ကိုယ္ေရးသမွ် သံစဥ္

လိွဳင္းေတြ ၀ုန္းဟီးထရင္း

မုန္တိုင္းထန္ခဲ့။

ပုလင္းဖက္ရင္း လဲက်

ဒါေပမဲ့

ကိုယ္ ေအာင္လံမလွဲက်ဘူး။

ကိုယ္ဟာ မင္းသိတဲ့

ေတေလျမစ္

သို႕ ဆိုေစဦး

ဘယ္ျမစ္က်ဳိးေခတ္မွ် ကိုယ္လြင့္မျပဳ။

ကိုယ္ မတ္မတ္ရပ္တယ္။

အရိပ္ဟာေကြးေကာက္။

ထားပါ။

မာယာစကားႏြံမွာေတာ့

ဘယ္သူအတြက္မွ ကိုယ္မကၽြံ။

ဒီေန႕ည

မုေယာစပါးအရည္နဲ႕ ကရင္း

မင္းရဲ႕ ေတးကို

ဆိုမယ္..........ခ်စ္သူ

မင္းဘ၀

မင္းသာ

ပဲ့ကိုင္ႏိုင္ပါေစ။ ။

( ၄ )
၀တ္မွဳန္........

ကိုယ္ဟာ မိုးရြာတဲ့

အားလပ္ရက္ေတြကိုပဲ ၾကဳံခဲ့ရသူပါ။

ကိုယ့္ကို လာခတ္တဲ့ နံရံေလးဖက္ထဲ တိတ္ဆိတ္

ထီးတစ္လက္ေအာက္မွာ

မီးပိတ္ျပီးအိပ္ေနဖူးတယ္။

ဒါေပမဲ့..........ခ်စ္သူ

လူဆိုတာ အခ်ိန္တန္ရင္ လင္းႏိုင္ရမယ္။

ကိုယ္ေရာင္စဥ္ဟာ မွဳန္မွိန္ျပခ်င္ျပမွာပဲ။

အဓိက လိုအပ္မွဳဟာ

ကိုယ္ပိုင္ သီခ်င္းနဲ႕ ဖြံ႕ပြင့္ရွင္းျမလင္းဖို႕ပဲမဟုတ္လား။

ဘာကိုမွ ခိုင္ခိုင္ရူးရူး ဆုပ္ကိုင္မထားစမ္းနဲ႕........၀တ္မွဳန္

ေပတံဆိုတာၾကီကို ၀ဲက်င္လိုက္စမ္း။

လူလူခ်င္းေတာင္ ေသရင္တူးရတဲ့ က်င္းခ်င္း

မတူၾကပဲေလ။

ကိုယ္ကေတာ့ လူေရွ႕သူေရွ႕မွ

၀ပ္ျပဳဆုေတာင္းတတ္သူမဟုတ္ဘူး။

ေျပးရလႊားရ ေမာလွပါေပါ့

ခဏျဖစ္ျဖစ္ ရပ္ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။

ကဲ.....ေမွာ္ႏွင္းမွဳန္ငယ္

ဒီစမ္းအိုင္ေဘးမွာ ၀န္ထုပ္ ခဏ ပစ္ခ်

ၾကာျဖဴရနံ သင္းျမျမ ရိွဳက္ရင္း

လာသမွ်၊ ျဖတ္သမွ်ေတြကို

ေစာင့္ၾကည့္ၾကစို႕။ ။

( ၅ )
၀တ္မွဳန္........

ကိုယ္ဟာ အနံအရသာကင္းမဲ့တဲ့

အညၾတသူငယ္ပါ။

ကံစမ္းမဲေပးသမွ် ပစၥည္းေတြကို

စမ္းသုံးမၾကည့္သူ၊

ေရာ့စ္ဂီတပြဲေတြကို

၇.၅ မိနစ္ထက္ပိုမၾကည့္သူ၊

ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္တာ

၀င္မၾကည့္တတ္သူ၊

မိတၱဴစက္ေတြကို

ႏွစ္ႏွစ္ကာကာၾကီး မုန္းသူ၊

တကယ္ပါ.....ခ်စ္ေသာ "ေမွာ္ႏွင္းမွဳန္"

ကိုယ့္ရဲ႕ အိပ္မက္ဆိုတာ

ရိတ္သိမ္းျပီးစ ေကာက္ပင္ေဟာင္း အျပည့္နဲ႕

ယာခင္းအိုအိုလိုပါပဲ

ႏွင္းက်တာေတာင္ မေမာ္၀ံ့ေတာ့ဘူး။

ကိုယ္နဲ႕ အတူတူ တြဲလုပ္ခဲ့တဲ့

ထြန္ဆြဲႏြားေတြမွာေတာင္

ေကာက္ရိုးမွ်င္ေတြ ၀ါးလို႕၊ ျငိမ္လို႕၊ ျငိမ္းလို႕။

ကိုယ္ကသာ

ခ်မ္းညစ္ေမာလွ်

ေဆာင္းညတိမ္ထဲမွ လမင္းကိုပဲ ေငးေနမိ။ ။

( ၆ )
၀တ္မွဳန္.....

မေသမခ်င္း

ပန္းနဲ႕ေပါက္သတ္ခံရသူလို

မနာက်င္ေပမဲ့ တေျမ႕ေျမ႕ကိုက္က်င္ခဲ.....ခဲ့ရေပါ့.............

ငါေနတဲ့

ကေ၀ပင္အိုေအာက္က ေတေလမီးေတာက္ဘ၀........

ငါ့ဟာငါ အသားက်ေနျပီးသားပါ။

ငါ့ကိုယ္ငါ လက္ခုပ္နဲ႕ ခပ္ဆယ္ဖို႕ေလာက္နဲ႕

ငါ ဘယ္သူ႕ကမ္းေဘးမွာမွ

ဒူးေထာက္ခ်မေပးခ်င္ဘူး။

“ဒီ.........၀တ္ရုံကိုျခဳံ....ဒီ....ပလႅင္မွာ စံ.........

ဒီ.........မိုးေျပးကို ဥပကၡာျပဳပါ” လို႕ေျပာျပီး

စႏၵကူးနန္းေဆာင္မွာ ငါ့ကို အက်ဥ္းခ်မဲ့.....မ်က္၀န္းေတြ.........

မလိုခ်င္ပါဘူး.........

ငါ့လက္နဲ႕ သဲ့ခပ္ရတဲ့ ေမွာ္အိပ္မက္ရုံကိုေတာင္

ငါ မလိုခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

အားလုံးအတြက္.......ေက်ာျဖန္႕ခင္းရင္း

လမင္းနဲ႕ သီခ်င္းသံျပိဳင္ဟစ္ေနတတ္တဲ့....

ေပတစ္ရာလမ္းၾကီးေဘးမွာ

ငါ...ဧကရဇ္ထိုင္ ထိုင္ျပီး

ေလာကကို သတၱမမ်က္၀န္းနဲ႕ ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ရက္ေတြထက္

ဘယ္အာဏာကုိမွ မလိုခ်င္ခဲ့ေတာ့ဘူး။

“အတူရွင္သန္ခ်င္ပါရဲ႕........ကြယ္....” ဆိုတဲ့ သန္လွ်က္အ၀ဲမွာ

ဘ၀ေတြ၊ ဘ...၀...ေတြ...ထစ္ထစ္ပိုင္းပိုင္းျပတ္လို႕

အို...ငါ့ရဲ႕ ႏွဳတ္ဖ်ားကို ထိုစကားမစိုပါေစနဲ႕....ေလာကသခင္။

ငါ...လြယ္ေနၾက လြယ္အိတ္ထဲမွာ--------

ငါ ့ေလာကပါတယ္။ (ပဲခြပ္တစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ မီးေခ်ာင္းေခ်ာင္းေအာက္မွာ အံၾကိတ္သံေတြစီးက်လို႕။)

ငါ့ ကိုယ္ပိုင္ေခတ္ပါတယ္။ (တံစဥ္းတစ္လက္ လည္မွာစိုက္လို႕ ခပ္ငိုက္ငိုက္ရပ္ေနရရဲ႕။)

ငါ့ ၀တ္ရုံပါတယ္။ (အရင္က အလင္းလို ျဖဴခဲ့ဖူးလိမ့္မယ္။)

ငါ ေမြးဖြားထားတဲ့ စကားလုံးေတြပါတယ္။ (တခါတခါ ငါ့ကို ျပန္ကိုက္တတ္တယ္။)

ျပီးေတာ့...........ငါ့ အတၱ ပါတယ္။ (သူ႕ကိုသူ ျပန္မ်ဳိထားတယ္။)

လုံေလာက္ျပီပဲ...၀တ္မွဳန္။

ပု၀ါနဲ႕ ကာကာျပီး ေျပာတတ္တဲ့ သူေတြႏွဳတ္ဖ်ားမွာ

ငါတို႕ ေရစီးမတန္႕ရပါေစနဲ႕..........။

ပင္လယ္ဆီမေရာက္ခ်င္ေနပါေစ.............

အဆိပ္တိမ္ေတြက ျဖိဳးက်မယ့္ မိုးေပါက္ေတြပါမွ ေရာက္မယ္ဆို

ပင္လယ္ဆီ မေရာက္ခ်င္ေနပါေစ.....ခ်စ္သူ။

ေတာင္ေတြေပၚ ရွပ္ေျပးဆင္းလာမယ့္

လြတ္လြတ္လြင္ျမဴးငွက္ေတြနဲ႕ အတူ

မႊားမႊားမွဳန္႕မွဳန္လင္းလို႕

လမ္းခ်င္းတူရာျမိဳ႕ေတြဆီ

ဂ်ပ္ပစီေလွာ္တက္ တ၀ုန္း၀ုန္းခတ္ရင္း

အေပအေတတံဆိပ္ သီခ်င္းနဲ႕

သြားႏွင့္ၾကရေအာင္။ ။

        (၁) 

၀တ္မႈန္.........

ကိုယ္........တိုးတိုးေလး၊ တိတ္တိတ္ေလး

           ေနတတ္ခဲ့ပါတယ္။

တကယ္ပါ.........

တကယ့္ကို တိုးဆိတ္ျငိမ္သက္

ကိုယ့္ အသက္ရႈသံေတာင္ မထြက္က်ယ္ဘူး။

မ်က္၀န္းအမ်ဳိးမ်ဳိးမွာေတာ့

ကိုယ့္ ပုံရိပ္ အေရာင္အမ်ဴိးမ်ဴိး

ျပိဴးပ်က္ထြက္ေနမွာပါပဲ။

ရပါတယ္.......ယုန္ငယ္

ကိုယ္က ေမွာ္အိပ္မက္ေတြလြယ္

ပဥၥလက္ေတးဆို ထြက္မိသူကိုး။

ျပီး.........

ႏႈတ္ခမ္းကိုတင္း

    စကားလုံးေတြကို ျငင္းတတ္တယ္။

ကုိယ္............

    စကားလုံးနင့္ နင္မွာကို စိုးလြန္လြန္းလို႕ပါ။

တစ္ကိုယ္ရည္ ေအးညိမ့္

    တခါခါတိုင္း မင္းကိုေတာင္

ေမ့ထားခဲ့မိတယ္။

    ခြင့္လႊတ္ေပးပါ.......ခ်စ္သူ

 

    ( ၂ )

၀တ္မႈန္.......

        အမ်ားမ်ားၾကီးကို

ကိုယ္ လစ္ဟင္းခဲ့မွာပါ။

မင္းမက္မယ့္ အိပ္မက္ကို

    မဖတ္တတ္ခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

မဖတ္မိလိုက္တာပါ။

ပန္းပင္လွလွေလးရဲ႕ လမင္းအိပ္မက္အတြက္

ျမက္ပင္တစ္ရြက္က ဘာလုပ္ေပးသင့္သလဲ။

ပန္းပင္ေလးပြင့္ရာ.......ေျမေျခရင္းမွာ

ကိုယ္ရံျမက္ခင္းအျဖစ္ ရပ္တည္ေပး႐ုံနဲ႕

လုံေလာက္လွပေနျပီ ထင္ခဲ့မိတာေပါ့......ခ်စ္သူ

ခ်စ္သူ႕မ်က္ႏွာေတာ္ကို ေမာ့္ေငး

ေရွးကပညာေက်ာ္ေတြလည္း

ပန္းအိပ္မက္မက္ျပီး ေဆြးခဲ့ၾကရတာ

စာနာတတ္ပါေပါ့.....

သူတို႕အေတြးမွာ 

        သူတို႕လြတ္လပ္

ခ်စ္သူ႕ဘုန္းဘြဲ႕ လကာီေတြ

              စပ္ဆိုသီကုံး

ေပရြက္ထက္မွာသာ

    လမ္းဆုံးခဲ့ၾကတယ္။

    ....................

    ....................

    ....................

    ....................

ကိုယ္ကေကာ....

    အညၾတအိပ္ေဆာင္ထက္မွာ

ေတြးခ်င္တိုင္း         လြတ္လြန္ေျမာက္လပ္

မင္းမဖတ္မိမဲ့

( မင္းအမွတ္တမဲ့ ထားလိုက္မဲ့ )

စကားလုံးသြတ္ စာရြက္ထပ္ေတြ

တေဖြးေဖြး ေဘာင္ဘင္ခတ္ေအာင္

မင္းနာမည္တမ္းတတပ္ျပီး

 

 

 

 

 

ညေတြ

အိပ္္ပ်က္ေနဆဲေပါ့......ခ်စ္သူ

 

    ( ၃ )

၀တ္မႈန္.....

    မဆုံႏုိင္မွန္းသိလို႕ ေ၀းပစ္လိုက္ရသူေတြကို

(ရင္ပက္လက္နဲ႕ သရဖူကို ကမ္းေပးလိုက္ျပီးသူေတြကို)

              သူရဲေဘာေၾကာင္သူေတြလို႕

မင္း........စြတ္စြဲရက္လား။

သူတို႕ လက္၊ သူတို႕ ေျခေတြကို သုံးျပီး

သူတို႕ သမိုင္းစာရြက္ႏြမ္းႏြမ္းေပၚမွာ

    ၾကက္ေျခခတ္အမွတ္သာရေအာင္

ဘယ္သူ လုပ္ခ်င္ၾကပါ့မလဲကြယ္။

သူတို႕ ယာေျမညက္ညက္ထက္

           ဇြဲသန္က်ဲပက္ျပီး

တတ္ႏိုင္ရာ မ်ဳိးေစ့ေတြ ျဖန္႕ျဖန္းလိုက္ေပမဲ့.....

    ............

              ...............

   ..................

                  ....................

အဲဒီႏွစ္မွာ.......

        မိုးရင္လည္း ေခါင္ခဲ့မယ္။

         မိုးရင္လညး္ ျပိဳခဲ့မယ္။

မိုးမွန္ေလမွန္ ပ်ဳိးပင္သန္ခဲ့ေစဦး

    ရိတ္သိမ္းရာသီမွာ

တျခားလက္ေတြက ရိတ္သိမ္းသြားခဲ့ရင္.......

 

 

 

 

သူရဲေကာင္း မျဖစ္တုိင္း

သူရဲေဘာ မေၾကာင္ၾကပါဘူး........ခ်စ္သူ

 

ကိုယ္တို႕လည္း........

မဆုံႏုိင္လို႕ ေ၀းရခဲ့ရင္

တစ္ေယာက္ေတး တစ္ေယာက္ဆို

အတူထြန္ယက္ဖူးတဲ့

    ယာခင္းကြက္လပ္ေလးကို ရည္စူး

ေနာက္ရာသီအတြက္

           ေျမေဆြး အရွာထြက္ၾက႐ုံေပါ့........

           ေျမေဆြး အရွာထြက္ၾက႐ုံေပါ့........

           ေျမေဆြး အရွာထြက္ၾက႐ုံေပါ့........

 

    ( ၄ )

 ခ်စ္သူေရ ........

        ညေခါင္ေခါင္လို႕ ဆိုေပမယ့္

        ေကာင္းကင္ထဲမွာ

        ၾကယ္ေျပာက္ငါးေတြ ကူးခတ္

ကိုယ္......ခ်ိတ္ေပးထားတဲ့ စာရြက္ကုိက္ခ်ီ

        မင္းအိပ္မက္ကို ကၾကိဳးသီေပးၾကလိမ့္မယ္။

 

ခ်စ္သူေရ.......

        တိမ္ေတြဖုံးလို႕ မျမင္ရေသးေပမယ့္

        လမင္းဆိုတာ ၀င္းေနတာပါပဲကြယ္။

ကိုယ္ ဆိုတဲ့ သစၥာေၾကာင့္

မင္းဟာ

        အိပ္မက္ယဥ္ထက္မွာ စံျမန္း

        ပုန္းေနတဲ့ လမင္းလမ္းကို

        ျဖတ္ခြင့္ ရလိမ့္မယ္။

 

ခ်စ္သူေရ.......

        မ်က္၀န္းကို မွိတ္ထား။

        ဘာကိုမွ် မျမင္ေစနဲ႕။

အဲဒီအခါ

        မင္း  အလင္းကို မင္းျမင္လိမ့္မယ္။

 

ခ်စ္သူေရ........

        နားေတြကို ပိတ္လိုက္။

        ဘာကိုမွ ၾကားေအာင္မစြင့္နဲ႕။

        အလင္းက စကားဆို လိမ့္မယ္။

 

            တစ္ခြန္းတည္း....

ၾကည္ေအးျပတ္ရွင္းစြာနဲ႕  တစ္ခြန္းတည္း..........

 

 

 

 

မင္းဟာ  အလင္း ပဲ 

အဲဒီအခိုက္

        တိမ္မည္းတစ္ေထာင္ဟာ ေရမႈန္ေတြသယ္

        ေ၀းရာေျပးၾကစိမ့္မယ္။

        ဆူးတစ္ေသာင္းက ငုတ္ေတြကိုေမာင္း

        ၀ဠာတစ္ဖက္ေျပာင္းၾကစိမ့္မယ္။

မင္းဟာ မင္းကို ျမင္ရမယ္။

 

တကယ္ေတာ့

              ကိုယ္တို႕ဟာ

စိတ္ကူးနဲ႕

    ေမွာ္႐ုံေတာ အထပ္ထပ္ကို ျပန္ေဆာက္

    အေမွာင္ကို ပိုနက္ေစမိၾကတာပါ။

    ဘယ္ပိရမစ္ပဲျဖစ္ျဖစ္

    စိတ္နဲ႕ မေဆာက္ရင္ မေတာက္လာပါဘူး.....ခ်စ္သူ

    မီးအိမ္ကိုလည္း စြန္႕ခဲ့ပါ။

    ၀တ္႐ုံကိုလည္း ခြာခဲ့ပါ။

ဘယ္ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ လုံမယ္ထင္ ၀င္ပုန္းေနပါေစ........

        ကိုယ့္အားနဲ႕ မထြန္းသမွ်

        ဘယ္ဘ၀မွ လင္းလာမွာ မဟုတ္ေပဘူး။

အမွန္မွာ......

    ကိုယ္တို႕ေတြဟာ

မီးစာျမဳပ္ေနတဲ့

မီးအိမ္ေတြပါပဲ.........ခ်စ္သူ။        ။

                                ဘုန္းသန္႕ခန္႕