တြဲမ ထားေသာ လက္တစ္စုံ။
တြဲ မထားေသာ လက္တစ္စုံ။
တြဲ မထားႏိုင္ေသာ လက္တစ္စုံ၊
............................................
တြဲမ ထားႏိုင္ေသာ လက္တစ္စုံ။
ဒီလုိနဲ႕ပဲ ေ၀း..............................
ငိုခ်င္းရွည္မပါေပမဲ့ ............ နင့္နင့္သီးသီးေ၀း..............။
တစ္ခါက အမွတ္တရအျဖစ္တဲ့ ဆရာမက ေရးေပးတယ္
ဆႏၵနဲ႕ ဘ၀ တစ္ထပ္တည္းက်ပါေစတဲ့...................။
စာရြက္ေပၚမွာတင္ထားတဲ့ မင္စက္ေတြက ေရစိုရင္ပ်က္တယ္။
ဒီလုိနဲ႕ပဲ စာအုပ္အသစ္တစ္အုပ္မ၀ယ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။
             ခပ္လတ္လတ္၀တ္စုံနဲ႕ လူမို႕.........
မင္းမလုံျခဳံႏုိင္ပါဘူးကြယ္။
ေပးႏုိင္တဲ့ သစၥာတရားက
ျမင္ႏုိင္ရန္ခက္လို႕ ဘယ္သူယုံၾကပါ့မလဲ။
ေလာကဓံရွစ္ပါးက အားတုိင္း၀င္လည္တတ္တဲ့
ထီးရိပ္ေလးေအာက္မွာ
လက္ေလးႏွစ္ဖက္သာပိုင္ေသာသူက ဘာလုပ္ရမလဲေျဖၾကပါ။
ေျမျပင္ကေန ေကာင္းကင္ေပၚကို မိုးရြာေပးခ်င္ခဲ့သူေပါ့.......
ၾကာေတာ့ၾကာဦးမယ္..........................
၀တၱရားေက်ေအာင္ဆပ္ဦးမွာမို႕...ၾကာေတာ့ၾကာဦးမယ္။
လာမွာပါ..........ရြာမွာပါ..........သာမွာပါ။
မိုးခ်ိန္းသံေတြကို လုံႏုိင္ဖို႕
မုိးခ်ိန္းသံေတြကို လုံႏုိင္ဖို႕..............
ဘယ္လုိစကားမ်ိုဳးနဲ႕.........သစၥအေၾကာင္းကို ေျပာျပရမလဲ။
ဘယ္လိုစကားမိ်ဳးနဲ႕.........ေမတၱာတရားကို တည္တံေစရမလဲ။
ခ်စ္သူရယ္.............
                 ကိုယ္မိုး မေပးႏုိင္လို႕ ..........
                   ကိုယ္ တြဲ မထားႏုိင္လုိ႕..........ဆိုျပီး..........
တစ္ျခားလက္က ေရႊပြဲတက္ခဲ့ရင္..................
                    ကုိယ္ျပဳံးေနရုံေပါ့။
ေလာကကိုလည္း အျပစ္မတင္ဘူး။
မိဘကိုလည္း အျပစ္မတင္ဘူး။
ေပျဖစ္တုန္းခံမယ္။
တူျဖစ္တဲ့တစ္ေန႕မွာ လြင့္ပစ္လုိက္မယ္။
မင္းသာယုံၾကည္တယ္ဆို..........
             ငါ......
ေလာကတစ္ခြင္လုံးကို တုိင္တည္ေျပာမယ္.......
ငါ့အတြက္ ေ၀ေနသ၍၊
ငါ့အတြက္ ေမႊးေနသ၍..........
ငါဟာ မင္းအတြက္ရွိေနမွာပါ။
ေခတ္ေတြဘယ္လို ေထာင္းေထာင္းေပါ့ကြယ္။
အိုေလာက.....
၁။  ”” .....ငါ့ကို သူေမ့ေသာ္လည္း ငါမမႈ၊
         သူအထီးက်န္ျဖစ္မွာကိုသာ
          စိုးရိမ္မိသည္။”“
အို္ေလာက....
၂။  ””....ပြဲေတာ္မွာ ငါ႐ႈံးခဲ့တယ္။
     ငါကမွ ၀ွက္ထားတဲ့ လမင္းကို
     ထုတ္မျပခဲ့ဘဲ။””
အိုေလာက....
၃။  ”” ငါ.....မပစ္ခတ္ခဲ့ပါဘူး။
  ေလးၾကိဳးဆြဲရင္း
 လက္ထဲက လြတ္ထြက္သြားတာပါ...
 ငါ့....ကို ယုံပါ။
အိုေလာက....
၄။  ““အသံသာလိုေသာ ေစာင္းတို႕  သည္
 အျမီးေကာက္ရတတ္၏။
ေဟာင္လြန္းေသာ ေခြးတို႕   မွာလည္း
ေမာလွ်ပင္ပန္းရျပန္၏။
ငါသည္ မည္သည့္အတြက္မွ
အက်ဴိးမဲ့ေသာ စည္သံကို မထုတ္ဆို။
အိုေလာက....
၅။  ““သူ..ငါ့အတြက္ ေ၀ေနသ၍
 သူ..ငါ့အတြက္ ေမႊးေနသ၍..........
ငါဟာ....သူ႕  အတြက္ ရွိေနမွာပါ။
ေခတ္ေတြ ဘယ္လုိေထာင္းေထာင္း... သူ႕  အတြက္
ရွိေနမွာပါ။
သူ႕  လက္ကို တြဲကာ သင့္ကပြဲကို
တက္လိုပါသည္....
တင္ၾကိဳျပင္ဆင္ထားပါေလာ့။””
                          ဘုန္းသန္႕  ခန္႕  

၁။ Lady Ukon.  (ဂ်ပန္ကဗ်ာဆရာမ.....တစ္ဆယ္ရာစု၀န္းက်င္ခန္႕ )
၂။ ၃။ တာရာမင္းေ၀၊ ေစာင္းၾကိဳးျပတ္ရြာမြန္းတည့္အလြန္ (၄) နာရီမွ
၄။ ဘုန္းသန္႕  ခန္႕  ၊ ဒိုင္ယာရီမွ

ကၽြန္ေတာ္က ပိုက္ဆံထည့္စရာေလးပါ။
တစ္ခါက တစ္က်ပ္တန္ေလး ၀င္ေနတယ္။
တျဖည္းျဖည္းနဲ႕  သူၾကီးျပင္းလာတယ္ထင္ရဲ႕.....
တစ္ဆယ္တန္ေလးျဖစ္လာလုိက္တာ။
မၾကာပါဘူး.... တစ္ရာတန္ေလးလွလို႕...။
အယ္ခုေတာ့..........တစ္ေထာင္တန္ဘ၀ကို စြင့္စြင့္ေလး ေရာက္ေနေပါ့..........
သိပ္ကို ၀င့္ၾကြားေအာင္လွခန္႕ ေပမဲ့....
သူ႕  ကို တစ္က်ပ္တန္ေလးလိုပဲ ျဖဴစင္လုံေလာက္ေစခ်င္ရဲ႕  ေလ။
က်မ္းေတြပိျပီးေလးေနတဲ့.... လက္ေတြကို
က်မ္းေတြမိျပီးလြတ္ေနတဲ့...ဦးေႏွာက္ေတြကို
သတိမထားမဘဲ........... ေလႏွင္ရာသြားခ်င္သူမို႕.......
တစ္က်ပ္တန္ေလးကိုသာ လုံေလာက္လွပေစခ်င္ရဲ႕.....
ကၽြန္ေတာ္ဟာ...ပိုက္ဆံထည့္စရာေလးပါ။
ကၽြန္ေတာ့သခင္ကေကာ... ဘာေတြထည့္ရတဲ့...
အိတ္တစ္လုံးလဲ..........ေမးခ်င္တယ္။
ေျဖၾကပါ။
ဒါေပမဲ့.... စာက်က္မလာနဲ႕  ။
             က်မ္းစာဖတ္မလာနဲ႕  ။
             စိတ္တစ္လုံးနဲ႕  လႊင့္ႏုိင္ရင္ ေနရာစုံေရာက္ႏုိင္တယ္တဲ့......
သခင္ေျပာဖူးတယ္။
                                 ဘုန္းသန္႕  ခန္႕

အဲဒီေန႕  က ကိုယ္လြမ္းလုိက္တာ ခ်စ္သူရယ္။
ေခတ္အဆက္ဆက္ေပ်ာက္ဆုံးေနတဲ့
ေတာ္၀င္ရန႕ံ႕   ကို ျပန္ေတြ႕  ရသလို............
ေကာင္ငယ္မေလးတစ္စင္းကို
ကိုယ္........ ရင္ခတ္ေတးနဲ႕   တပ္အပ္ေတြ႕   ရတယ္။
အဲဒီေန႕  က ကိုယ္လြမ္းလုိက္တာ ခ်စ္သူရယ္။
တျဖည္းျဖည္းပါးလ်လာေနတဲ့
ကိုယ့္ ရယ္ရႊင္မႈသမိုင္းကို
လက္ေခ်ာင္းႏုႏုေလးနဲ႕   ျပန္ေရးေပးလုိက္သလိုပဲ။
တစ္႐ုံတစ္႐ုံပြင့္လုိ႕...............
စကားေလးေတြစြင့္ေနပုံမ်ား၊
ျပီးေတာ့......... တီတီတာတာေနာက္ေျပာင္ျခင္း၊
ကိုယ့္အခန္းေလးမွာ
         အလင္းေရာင္စဥ္ေတြ ၀င္းလုိ႕  ျဖာလို႕   ......
အဲဒီေန႕  က ကိုယ္လြမ္းလုိက္တာ ခ်စ္သူရယ္။
ဂစ္တာေလးကို ပိုက္တယ္၊
ဂစ္တာၾကိဳးကို ရွာလုိ႕  မေတြ႕ ဘူး။
သီခ်င္းေလးဆိုဖို႕  ေပမဲ့......
သံစဥ္ေလးက နားပိတ္ထားလုိ႕  မ်ားလား။
င့ါ ကဗ်ာစေတြက ငါ့ကို ေသာ့ခတ္ထားၾက။
အႏၶမီးခိုး၊ ေတေလဖိနပ္၊ အနီေရာင္ထီးရြက္
၀ပ္ျပဳရာအရပ္၊ ႏွင္းတံလွ်ပ္နဲ႕   ကေျခသည္၊
ဘုံခုႏွစ္ဆင့္က လူသား။
အို..............မိန္းမပ်ိဳငဲ့.......
အရာစုံစုံ သိမ္းေႏွာင္သြားေပါ့။
အဲဒီေန႕  က ကိုယ္လြမ္းလုိက္တာ ခ်စ္သူရယ္။
အို.....ကိုယ္ တစ္စက္ျပီးတစ္စက္ေပ်ာ္က်လုိ႕ 
ဟင့္အင္း........ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဆက္ခ်စ္ေနမယ္။
ဒီေလာက္လင္းတဲ့ပန္းေလးပဲ။
ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ နမ္းဖူးခ်င္မွာေပါ့...........။
အတိ္တ္ဆိုတာ ပုပ္သိုးေနတဲ့ သစ္သီးေဟာင္း
ကိုယ္ျပန္မစားသုံးတတ္ဘူး။
အဲဒီစပ်စ္သီးေတြကို ကိုယ္မမီပါဘူးကြယ္။
ဒါေပတဲ့........ခ်ိဳမွာ ေသခ်ာပါရဲ႕  .........
အဲဒီေန႕  က ကိုယ္လြမ္းလုိက္တာ ခ်စ္သူရယ္။
တံတားၾကီးတစ္ခက္ေပၚမွာပါ။
ကိုယ္ရယ္.......၊ ညီရင္းတခ်ိဳ႕  ရယ္........
လြတ္လင္းအေတြးေတြနဲ႕    ဆို္င္းအုံ႕  ၀န္းရီလုိ႕......
ကိုယ္စီ၊ ကိုယ္စီ............ပန္းကၾကိဳး သီရင္း....
အဲဒီေန႕  က ကိုယ္လြမ္းလုိက္တာ ခ်စ္သူရယ္။
မီးေရာင္က်ဳိးက်ဲေအာက္က ဆိုင္ငယ္ငယ္ေလး၊
ပါးကြက္ၾကားေလး တပြင့္တလဲ့ဆင္....ခ်စ္သူ၊
ဟယ္လို........ဗီးနပ္စ္လား
ကၽြန္ေတာ္ဖ်ားေနလို႕    ေဆးတစ္ခြက္ေပးပါ။
အဲဒီေန႕  က ကိုယ္လြမ္းလုိက္တာ ခ်စ္သူရယ္။
အထက္ကရ ၀ပ္ျပဳရာကုန္းေတာ္ေပၚမွာ
ညေနပ်ိုဳ ကလည္း သန္႕   သန္႕   ေလးလွေနရဲ႕  ။
ကိုယ္ ေနာက္ဖက္ကို ငဲ့ၾကည့္ေတာ့.....
ပန္းဘုံကေန ပန္းျမင့္မႈံေလးက
                                   လူအျဖစ္ထပြင့္တယ္။
ကိုယ္ ေရွ႕  ကို ေမွ်ာ္ေငးေတာ့......
ေသာၾကာတံခါးကေန ပန္းျမင့္မႈံေလးက
လိပ္ျပာရတုနဲ႕   ................ ပန္းေတြျခဳံျပီးလွရက္လိုက္တာ။
အဲဒီေန႕  က ကိုယ္လြမ္းလုိက္တာ ခ်စ္သူရယ္။
ၾကယ္ေတြမိုးေတြ တ႐ုန္း႐ုန္းနဲ႕ 
                   တမ္းတစိတ္ကို.............
ပါဠ္ိေတြဘယ္လိုပဲ သုံးသုံး
လုံေအာင္မဖုံးႏုိင္ခဲ့ဘူး။
သနပ္ခါးေတြေပေနတဲ့ ပါးျပင္ေလးရယ္..........
ပါးပါးေလးေထာ္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းငုံေလးရယ္................
ျပီးေတာ့
ကိုယ့္လက္ေမာင္းေတြ တစစ္စစ္နာတယ္။
အို.........ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ မင္းရွိေနေပါ့။
အဲဒီေန႕  က ကၽြန္ေတာ္ သိပ္လြမ္းလို႕ 
ပလပ္စတစ္အိပ္ခြံေလးေတြကို
ေယာင္ျပီး က်က်နနေခါက္သိမ္းေနမိရဲ႕  ။
အဲဒီေန႕  က ကိုယ္လြမ္းလုိက္တာ ခ်စ္သူရယ္။
 အဲဒီေန႕  က ကိုယ္လြမ္းလုိက္တာ ခ်စ္သူရယ္။
  အဲဒီေန႕  က ကိုယ္လြမ္းလုိက္တာ ခ်စ္သူရယ္။
   ...........................................
     .........................................................
        ............................................................
           အဲဒီေန႕  က ကိုယ္လြမ္းလုိက္တာ ခ်စ္သူရယ္။
                                                             ဘုန္းသန္႕  ခန္႕႕

မနက္ခင္းတစ္ခုေတာ့ ေရာက္လာျပန္ပါျပီ။ ဒါေပမဲ့........ အားလုံးဟာ အရင္လုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ဥပမာ။     ။ မေန႕   က လွခဲ့မဲ့ အိပ္မက္ေတြ ဒီေန႕   မလွေတာ့ဘူး။
                မေန႕   က ေရးခဲ့တဲ့ စကားလုံးေတြ ဒီအခ်ိန္မွာ ယြင္းျပိဳက်။
ဒီလိုနဲ ႔ ေပါ့ ......... တစ္ကေန တစ္ဆယ္ၾကားကာလေလးမွာ သုညေလးအတြက္ ေနစရာမရွိခဲ့ဘူး။ ၀ိုင္း၀ိုင္းစက္စက္ေလး ေနတတ္႐ုံနဲ႔  လုံေလာက္ျပီထင္ခဲ့တာေလ။ ၀ိုင္းၾကီးပတ္ပတ္ဆိုျပီး ငါ့ကို စည္းျခားခတ္သြားျပီ။
          အေ၀းေန႔ ႏြမ္းေတြကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ တစ္ေယာက္တည္း၊ တစ္ကိုယ္တည္း၊ တစ္ခုံတည္း အတန္းေနာက္ဆုံးမွာ မင္နီေတြရဲလုိ႔။ ဘယ္သူမွ မသိခဲ့ဘူး။ ဘယ္သူမွ မသိခ်င္ၾကဘူး။ တခါတခါ ပြင့္ေပါက္က်ဲထြက္ေတာ့ ၀ိုင္းေျပာၾကျပီ......... ဒီေကာင္အ႐ူးတဲ့။ ဟုတ္မွာပါ။ ငါ့ သားရဲဂူဟာ သိပ္ကို မိႈေစာ္နံေနမယ္။ မလာခ်င္ၾကနဲ႔ ....... မလိုက္ခ်င္ၾကနဲ႔ ....... ေနနဲ႔ ထိရင္ ငါ့ရင္ထဲက ႏွင္းေတြအရည္ေပ်ာ္တတ္ျပီးသား........ ေရခဲစိမ္အာဃာသေတြ မရွိိုလို႔ ...........အေပၚယံ မေမႊးျမဘူး။ မလာခ်င္ၾကနဲ႔......မလိုက္ခ်င္စမ္းနဲ႔။
           ဒီလိုနဲ႔ ........ဒီလိုနဲ႔ ......... ေက်ာင္းေတာ္ငယ္ငယ္၊ လူငယ္ငယ္။ ဒါေပမဲ့............ သင္တန္းခန္းမနဲ႔ အေ၀းၾကီး တကယ့္ကို အေ၀းၾကီး ေ၀းသြားတယ္။ ရယ္သံေတြနဲ႔၊ ၾကည္စယ္ေနာက္ေျပာင္သံေတြနဲ႔ ........ အေ၀းဆို အေ၀းၾကီး.......... ေ၀းေနခဲ့တယ္။
            အဲလုိေၾကာင့္ေပါ့.......... သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္သိုသိပ္တတ္တဲ့ ေပြးငယ္ေလးတစ္ေကာင္လုိ ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္သိမ္ငယ္ခဲ့တယ္။ ေျပာျပလည္း နားမ၀င္ၾကတဲ့ သူေတြအတြက္ ေျပမျပတတ္ခဲ့သူ၊ ေျပျပဖို႔ ၾကိဳးစားလုိက္တိုင္းမွာ က်ိဳးက်ခဲ့ရသူ။ ဒီလုိေတးနဲ႔ ၊ ဒီလိုလက္ေရးနဲ႔ ......... ဘုရားအို တံတိုင္းေဘးမွာ ငါရယ္၊ ျမက္အိုခင္းေတြရယ္၊ ေရေမွာ္ေရညွိေတြရယ္ အျမစ္တြယ္တတ္လာတယ္။ ေရထိမွ လန္းမဲ့သူတို႔ အတြက္ ေရစက္ေတြကို လူမသိသူမသိျဖန္းေပးဘူးတယ္။ မုိက္တတ္ျပီး မရဲရင့္သူေတြအတြက္ မမိုက္ေပမဲ့...... ရဲရင့္ေပးခဲ့လို႔........ အားလုံးအျမင္မွာ လူမိုက္လုိ႔ ကမၺည္းတပ္ခဲ့ရတယ္။ ကိုယ္က အသားတက် ၀ိုင္းစက္ခ်င္ခဲ့ေပမဲ့ .................. အသားတက် ၀ိုင္းစက္ခြင့္မေပးၾကဘူး။
           တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၊ ဒီိလိုနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းေလးေပါ့ .........။ ကမာၻဦးလူသားလုိ ရွင္သန္ျပီးေနခဲ့ရတယ္။ ကမာၻဦးလူသားလုိပဲ တစ္ေန႔မွာ နံ႐ိုးတစ္ေခ်ာင္း ေပ်ာက္ခဲ့ရတယ္။ ဟိုရွာဒီရွာ ငါ့ လာရာလမ္းတစ္႐ိုးမွာ.......... ေနာက္က်ျခင္းမိုးေတြခ်ည္းပဲ မည္းမုိက္ရြာလိုက္ၾကတာ။ မေတာင္းဆိုတတ္တဲ့ သူအတြက္၊ မေတာင္းတတတ္တဲ့ သူအတြက္...... ဒီသစၥာေတြ မမွန္ဘူးတဲ့လား။ အတင္းတစ္ဖက္စြန္းမွာ ကပ္ေရွာင္ေပးထားသူရဲ႕   အေတြးေတြကို ႐ူးလြန္းတယ္လို႔ပဲ သတ္မွတ္ထားေစဦး တခုတ္တရမဖတ္ၾကားဘဲ လုံးေခ်ပစ္လုိက္ၾကျပီလား။
           ေျပာၾကပါဦး....... ဘယ္သူ႔နာမည္တပ္ ငါဆုေတာင္းရမလဲ။ ဘယ္သူ႔ နာမည္တပ္ ငါ........၊ ငါ.........၊ တယုတယ တို္င္တန္းရမလဲ။ အလင္းေဆာင္သူေတြနဲ႔လည္း ေ၀းခဲ့တယ္။ ငါ့ကို ေလာကဆီသယ္ပိုးလာေပးသူေတြနဲ႔လည္း ေ၀းခဲ့တယ္။ ယုံၾကည္စရာလည္းမဲ့၊ နားခိုစရာလည္းမဲ့.......။ ဒီလိုနဲ႔..... ဒီလိုနဲ႔........ စကားေျပာစရာမလုိတဲ့...... အလြယ္တကူျပန္ခြင့္လႊတ္တတ္တဲ့....... င့ါကို ဘယ္လုိမွ အျပစ္ေတာင္မယူတတ္တဲ့........ ေတာင္ေနၾကာ၀ါ၀ါေတြၾကားမွာ၊ ခ်ယ္ရီခ်ပ္ေတြေအာက္မွာ၊ ဆိပ္ဖလူးရန႔ံေတြၾကားမွာ ကိုယ့္လက္ေလးကိုယ္ဆြဲေႏြးေတြးခဲ့ရတယ္။ ေႏြးေထြးခဲ့ဖူးတယ္။
           သတ္မွတ္ခ်က္ေတြကလည္း ငါ့က်မွမွားပစ္ၾကရဲ႕  ။ က်မ္းစာေတြကလည္း ငါ့က်မွ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ လုပ္ပစ္ၾကတယ္။ 
ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္မတင္ပါဘူး။
ဘုရားကိုလည္း အျပစ္မတင္ဘူး။
ေလာကကိုလည္း အျပစ္မတင္ဘူး။
ငါ့ကိုငါပဲ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ခဲဖ်က္ျဖဴျဖဴနဲ႔ ဖ်က္ပစ္ခ်င္တယ္။
           ေျပာျပခ်င္ပါရဲ႕   .........``က်ဥ္ေတာက္စြပ္ထားေပးျပီးမွ ေထာင့္မက်ိဳးဘူးဆိုေတာ့´´....... ငါ ဘာမွထပ္မေျပာခ်င္ေတာ့့့ဘူး။
ဘာမွ မေျပာျပတတ္ဘူး။
            အတင္းၾကိတ္မွိတ္ထားခဲ့ရသမွ်ေတြကိုလည္း ေလးေလးလံလံသယ္မသြားခ်င္ခဲ့ဘူး။ ေျခရဲ႕   ဦးတည့္ရာထက္........ စိတ္ရဲ႕   ဦးလွည့္ရာဆီ ေလလိုလြင့္ပစ္ခဲ့တယ္။ ပန္းရနံ႕  ေတြကိုလည္း စကားလုံးေတြ အျဖစ္သာ ျပန္ေမြးဖြားပစ္ခဲ့တယ္။ ဘာမွသိေအာင္ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ဘာမွ ထင္ေအာင္ ထြင္းဆစ္မသခဲ့ဘူး။
             ငါက လူမိုက္ပါကြယ္။ မဂၤလာတရားေတာ္ထဲမွာ ``အေသ၀နာစ ဘာလနံ´´လုိ႕   ေရးထားခံရသူေပါ့။ ဒီလုိေၾကာင့္နဲ႕  ပဲ ထမင္းရည္ပူစည္းက်ပ္ျပီး က်ဥ္ပစ္လိုက္ၾကသတဲ့လား။ ဒီလိုေလးသာပဲ မျပင္မဆင္နဲ႔ ထားပစ္လုိက္ၾကျပီလား။ အလင္းေဆာင္သူေတြရဲ႕   ပညတ္ေတာ္ တရားေတြထဲမွာ ပဲ့ျပင္လမ္းျပျခင္းေတြ ေဖြးေဖြးလိႈင္လိႈင္ပြင့္ေနပါရဲ႕   ။ လုိရာဆြဲ ဓားခ်က္တစ္စနဲ႕   အႏၶတို႕  ဘ၀ လဲက်ေပးလုိက္ရမွာလား။ ဒီလုိနဲ႔ ပဲ စကားေတြ ဆြ႔ံအ၊ ဘယ္နတ္ဘုရားကမွလည္း လမ္းမွန္မျပခဲ့ျပန္ဘူး။
            ဒါေပမဲ့........တစ္ေနမွာ မတူမတန္မွန္းမိလာခဲ့တဲ့... လူငယ္...........။ ကဗ်ာစေတြက လြဲျပီးဘာမွ မသိတဲ့......... လူငယ္။ ခ်စ္သူကို ခ်စ္ဖို႔သာသိတဲ့ ...လူငယ္။ ဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႔ လဲက်ျပိဳလုနီးေနမွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို မသိဘဲ........ ပန္းတစ္ပြင့္ဆီ စိတ္နဲ႔ နမ္းခ်င္ခဲ့ျပီ။
            ခ်စ္သူရယ္........ အစြန္းတစ္ဖက္မွာ ကပ္ရပ္ရွင္သန္ခဲ့ရသူရဲ႕   အိပ္မက္ကို တခါတခါ သည္းခံနားလည္ေပးလိုက္ပါလား။ ငါက စိတ္လိုလက္ရရွိမွ စကားေတြေျပာတတ္လို႔ပါ။
            ခ်စ္သူရယ္........ နာက်င္စရာေတြ ပရပြနဲ႔ လမ္းမွာ၊ ဟစ္ေအာ္ခ်င္ခဲ့သူ တစ္ဦးရဲ႕   ဟစ္ေအာ္သံဟာ အရုိင္းဆန္ေနလိမ့္မယ္။ ထန္းသီးက အညႇာကၽြတ္စမွာ က်ီးကန္းက ေျခခ်လုိက္မိသလို.... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.... အျပစ္လုိ႔ ျဖစ္လာခဲ့ျပီ။
           ခ်စ္သူရယ္...........အျပစ္ပရပြနဲ႔ လူကို နာက်င္ေအာင္၊ ပိုမိုနာက်င္ေအာင္ ေျပာဆုိေနမဲ့အစား...... ေဆးေက်ာခြင့္ျပဳလုိက္ပါလား။ နယူတန္နိယာမေတြအစား....... မဂၤလာတရားေတာ္နဲ႔ အစားထုိးေပးလုိက္္ပါလား။
            အျပစ္သားတစ္ေယာက္လို နင့္ေရွ႕  မွာ သိမ္ငယ္၀ပ္က်ဳိးေပးထားျပီပဲ...... ၀တ္မႈန္ရယ္။ ဒူးလည္း ေထာက္ထားျပီ။ လက္လည္းေျမႇာက္ထားျပီ။ စြဲလက္နက္ကိုလည္း စြန္႔ေျခခဲ့ျပီးျပီ။ ဘာေတြမ်ားထပ္ျပီး လဲက်ေပးရဦးမွာလဲ။ မွားတတ္သူေတြရဲ႕   မွားတတ္ေၾကာင္း၀န္ခံခ်က္ကို ျပင္ဆင္ခ်က္မပါဘဲ တင္ျပခဲ့တာပဲ။ ပယ္ခ်ခဲ့ရင္.... ဒီထက္ပိုျပီးဘာမွလည္း လုပ္မျပတတ္ေတာ့ဘူးကြယ္။
            ၀တ္မႈန္ရယ္.......... တခါတခါ လူလိုသူလို ခ်စ္တဲ့သူကို ႏြဲ႕  ဆိုးဆိုးမိတတ္တာပါ။ ၾကဳံခဲ့ရသမွ် အပူကို ခ်စ္သူေရွ႕  မွ ဟူး........... ဆို မႈတ္ထုတ္မိတတ္ၾကတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ကြယ္.... နည္းက်လမ္းက် ဘယ္အရာမွ သင္မရခဲ့သူအတြက္ေတာ့ အမွန္ျခစ္ရင္ေတာင္ ၾကက္ေျခခတ္နဲ႕  တူေနရတဲ့ အျဖစ္လို........ အခုလည္း မွားခဲ့ျပန္ျပီကြယ္။
            ခ်စ္သူ......... မင္းေရွ႕  မွာ ငါလက္ပိုက္ျပီး ႐ို႕  ႐ို႕  ၀ပ္၀ပ္ရပ္ေနျပီေလကြယ္။ အမွားေတြကို မွင္နီတားျပျပီး၊ အမွန္ကို တစ္မ်ဳိးဆယ္ေၾကာင္းထက္မက ျပန္ေရးခိုင္းလုိက္ေပါ့။ အဲဒါဆို ငါမျငင္းပါဘူး။ မင္းေစရာကို သြား၊ မင္းခိုင္းတာကိုလုပ္ မင္းေက်နပ္တဲ့အထိ မင္းပုလႅင္ရင္းမွာ ဒူးေထာက္ခစားေနပါ့မယ္။
           မင္းမသိတဲ့ ငါ့ဘ၀အပူေတြကို၊ မင္းမသိတဲ့ အိပ္မက္ျမဴေတြကို ဒီအတိုင္းေလးပဲ ငါသိုသိပ္လိုက္ပါ့မယ္။ တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့......... သူတစ္ေယာက္ေတြလုိေတာ့ မင္းကို ေနတေရာင္လတေရာင္နဲ႔  မင္းလက္ညိႈးညႊန္ခ်က္တို္ငး လမင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္မေပးႏုိင္တာကိုေတာ့ ေျပာျပရမွာပဲ။ ဟိုဒီကူးသန္းေနတဲ့ တိမ္လုိဘ၀မွာ ငါ... မင္းနေဘး ထာ၀ရကပ္မရွိႏုိင္ေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာျပရမွာပဲ။ ထားလိုိက္ပါကြယ္....... ေျပာဆိုရတာမ်ား... ၾကာလာရင္ ခ႐ိုးခယိုင္အိပ္မက္ေတြကုန္လိမ့္မယ္။
           ပူေတာက္ျပင္းရိုင္းတဲ့ ေလာကမုန္တိုင္းေၾကာင့္ မင္းဆီ၀ုန္းဆို လြင့္ကန္လာရင္း.... မေတာ္တဆ ထိသြားတာပါကြယ္။ နာက်င္သြားရင္ ခြင့္လြတ္ေပးပါ။
            xxx``အျပစ္ရွိလွ်င္ ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါ။
                   သို႕  တည္းမဟုတ္.... အျပစ္ယူေတာ္မူပါ။
              မည္သို႕  ပင္ျဖစ္ေစ.....
                   သင္လာေသာအခါတြင္ တိုက္ေကၽြးရန္အတြက္
                    ေအးခ်မ္းတတ္ေသာ ေသာက္ေရျဖဴျဖဴတစ္ခြက္ကို
               ယခုပင္လွ်င္
                    ဤလက္မ်ားျဖင့္ ခပ္ယူခဲ့ျပီးျဖစ္ပါသည္။´´
၀တ္မႈန္............. အျပစ္ကိုသိလို႔ ျပင္ခ်င္သူကို ခြင့္ျပဳေပးပါ။ ေရွးပုရပိုဒ္စြဲ အယူေတြနဲ႕  ``မလွတိုင္းစုန္း´´ လို႔ ယိုးစြပ္ခဲ့ျပီလား။
              +++ ``ခ်ိဳ႕  တဲ့ေသာ ဘ၀
                       ဆႏၵရဲ႕   မေျပလည္မႈ
                       အနီေရာင္မွတ္တမ္းတစ္ခုနဲ႕   ခ်စ္သူ႕  အတြက္ ပန္သစၥာ
                       ေၾသာ္.........ငါ့ကိုေလ
                         နားလည္ပါ.......... နားလည္ပါ
                           နားလည္စမ္းပါ............။´´
                                                           ဘုန္းသန္႔ခန႔္
xxx``......´´   တာရာမင္းေ၀၊ ``ေမွ်ာ္သူ´´မွ
+++ ``....´´   တာရာမင္းေ၀၊ ``မီးေတာက္ရစ္သမ္´´မွ