အား........အဲေလာက္ ျငီးေစာ္နံ႕တဲ့ ေလာကကို
ငါက ထမ္းပိုးလာမိတာကိုး....
စကားတစ္စက္နဲ႕ ရြာပ်က္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း
ပြပြေယာင္းေယာင္းနဲ႕ ေျပာေျပာေနတဲ့ နတ္အိုကလည္း
လွ်ာမေညာင္းေသးဘူး...
ျမိဳ႕ျပထဲက ေမွာင္မည္းေတာနက္မွာ
မအိပ္စက္၀ံ့တဲ့လက လင္းလုိ႕.....
ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားမွာက
သားရဲတို႕ေျပးလႊား.....
၀ုန္းဟူးထန္ထန္.........၀ုန္းဟူးထန္ထန္..........
အိပ္မက္ေလဆန္တို႕ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးညစာစားပြဲမွာ
ေမွာက္က်ခဲ့တဲ့ ၀ိုင္လုိ......
လက္၀ါးႏွစ္ဖက္မွာ အမွားရာပါလာတဲ့လူသားလို႕
ကိုေရႊဘုန္းေျပာခဲ့သလို....
အတၱ၀တ္႐ုံေတြလႊမ္းၾကရင္း....
သားရဲတုိ႕ေျပးလႊား......
႐ုန္းရင့္တြန္းကန္.......႐ုန္းရင့္တြန္းကန္.......
ဘယ္သူႏိုင္သလဲ။ ဘယ္သူႏိုင္သလဲ။
ညေတြက လမ္းေဘးမွာ
မခို႕တ႐ို႕ျပန္႕က်ဲလို႕........
ဘယ္သူႏိုင္သလဲ။ ဘယ္သူႏိုင္သလဲ။
ယမ္းခိုးေ၀ေတးေတြဆိုသူမ်ား...
အားအင္နဲ႕ ဆင္သြားရင္လမ္းျဖစ္ခ်င္သူမ်ား.....
အို.........................................
ဟီ႐ိုရွီးမား၊ နာဂါဆာကီ၊ အီရတ္၊ ေရာမေခတ္ကၽြန္မ်ား...
           ဒီလိုနဲ႕.... ေလာက
ဘယ္သူႏိုင္သလဲ။ ဘယ္သူႏိုင္သလဲ။
ေနာက္ပြင့္မယ့္.........ပန္းေတြက
ေမးေနရဲ႕ေလ။
                             ဘုန္းသန္႕ခန္႕

၀တ္မႈန္....
ကိုယ္ဟာ စိတ္ႏွင္ရာ လြင့္ေနတဲ့
သင္းကြဲေတေလေလးရယ္ပါ။
ကိုယ့္လက္ေခ်ာင္းေလ်ာ့ေလ်ာ့ေတြကို အားတင္း
မိသေလာက္ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ အိပ္မက္၊
ပန္းနံ႕ ေတြ၊ သရဖူေတြ၊ ေရႊစလြယ္ေတြ မပါေပမဲ့
အလင္းေတြ ခ်င္းခ်င္းဟုန္းဟုန္းထေနတဲ့ ကိုယ့္အိပ္မက္၊
ေနာက္ဆုံးေသြးတစ္စက္ထိ ကိုယ္ဆြဲကိုင္သြားမယ္။
ဂ်ပ္ပစီသီခ်င္းေတြ ဆိုရင္း လမ္းမထက္ေတြမွာ
ေျခရာေတြထပ္၊ လမ္းမွားေတြထပ္၊ မွတ္တိုင္ေတြထပ္
ကိုယ္.......မွားခ်င္မွားခဲ့မယ္။
မွားေကာင္းမွားခဲ့မယ္။
ဒါေပမဲ့...
အႏုပညာ ၀ိညာဥ္က ကိုယ့္ကုိျပန္လည္
ထိန္းကြပ္သြားပါလိမ့္မယ္။
ကိုယ္ယုံတယ္။ အဲဒီရပ္၀န္းမွာ
ဆူး႐ိုင္းျခဳံေတြနဲ႕ အတူ သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ေတြလည္းရွိတယ္။
ကိုယ္ယုံတယ္။
အညၾတတစ္ေကာင္ရဲ႕ အိပ္မက္ကိုေတာင္
ခမ္းနားသိုက္၀န္းမႈမပါေစဦး ရွင္းမွန္သပ္ရပ္ေအာင္
ျပင္ဆင္ေပးႏုိင္တဲ့
အဲဒီအရိပ္ကို ကိုယ္ယုံတယ္။
.........................................................
..........လက္ေတြတုန္ရီ..................
..............................................................
..........................................
တာရာ .....အေ၀းဆီက တာရာ
ဘယ္စကၠန္႕ျပန္ေတြးေတြး နက္ထြင္းေဖာက္႐ိႈင္းသြားျမဲ
စကားလုံးေတြကို ထြန္းရႊန္းဖန္ဆင္းသြားတဲ့
           ငါ့ရဲ႕ နတ္ဘုရား.........
သက္ျပင္းကို ကိုယ္ခပ္အုပ္အုပ္႐ိႈက္မိတယ္ထင္ပါရဲ႕.........
..........မ်က္၀န္းအိမ္........ၾကက္သီးျဖန္းထ........
............ဆက္ေလွ်ာက္မယ္...........
ေဘာင္ေတြ ေတြ႕.......ကိုယ္..........ေက်ာ္ၾကည့္မယ္.........
သူ ေဖးမလိမ့္မယ္................ကို္ယ္.......ယုံၾကည္
မေက်ာ္ႏုိင္ရင္ ထြင္းေဖာက္ထြက္မယ္.......
.........ရင္ထဲက အလင္းမွ်င္တန္း........
သိတယ္............ဘယ္ေတာ့မွ မ႐ႈံးလဲျပိဳဘူး။
ကိုယ္ေလွ်ာက္မယ္.......
ေရာက္ရာလမ္းခ်င္းမတူရင္ေတာင္
ေမွ်ာ္ရာ “ေန” ခ်င္းတူတယ္။
ကိုယ္ေလွ်ာက္မယ္..........
“ ပန္းေခတ္က လမင္း” ကို ၾကည့္ ........ေလွ်ာက္မယ္
............မ်က္ရည္..................
ေလွ်က္မယ္.........ခိုင္မာရဲ၀့ံစြာလွမ္း
သူ..........ထာ၀ရ ရွင္သန္ဆဲ
ကိုယ္.......................
             ..........................
                     ...........................
လာပါခ်စ္သူ.........
အဲဒီလမင္းကို ၾကည့္စမ္း
သူ႕မွာ ကိုယ္ပိုင္ အလင္းရွိတယ္။
ကိုယ္ပိုင္ သီခ်င္းရွိတယ္။
မာန္ကိုတင္းထားပါ........၀တ္မႈန္
ကိုယ္တုိ႕.........
                 အဲဒီလမင္းဆီ..........
လမင္း............
                 အဲဒီ ကိုယ္တို႕ဆီ............
ေရာက္ရွိလာပါလိမ့္မယ္။
““ သင္တို႕က ၾကိဳမည္ဆိုလွ်င္
   အေမွာင္နံနက္သို႕ပင္ အလင္းငွက္တို႕ျဖင့္ ငါလာခဲ့ပါမည္။””
ကိုယ္နဲ႕မင္း
ရွင္းမတ္မြန္ျမတ္စြာ ဆက္လွမ္းၾကပါစို႕.......၀တ္မႈန္။         ။
 
““...............”” တာရာမင္းေ၀။ “တိမ္ျဖဴတို႕ႏွင့္အတူ” မွ၊

ေတေလလို႕ အရပ္က ၀ိုင္းေခၚခံရတဲ့ အိပ္မက္ေလးက
သူ႕ကိုယ္သူေမးတယ္......
ဘာလုိ႕မ်ား သူ႕က်မွ နတ္ဘုရားေတြက ပစ္ထားရသလဲတဲ့....
အားလုံးက တုိးဆိတ္လုိ႕......ညေနေလညင္း...လည္း တိုးမိွန္ေနျပီေလ။
သူ႕မွာ စာလုံးႏွစ္လုံးကို ဘယ္ျပန္ညာျပန္ေပါင္းရင္း အသက္မွာ
 ဆယ္စုႏွစ္ေတြ အတက္ေပါက္လာေနေပါ့။
လြန္ကဲတဲ့ ကံၾကမၼာ၊ နိမ့္တြားတဲ့ ဦးေပါင္း......
ရင္ေခါင္းေလာက္တင္ခဲ့ေတာင္မွ ဒူးေလာက္မေရာက္ခဲ့တဲ့အခါ
မိုးတိမ္ေလးက သယ္ထားရသမွ်အတြက္ ျပိဳက်ပစ္မွာေပါ့တဲ့။
ဒီလိုနဲ႕႔
ငိုတတ္ဖို႕႔ ကို  မၾကိဳးစားခဲ့ဘူး။
ေနတတ္ဖို႕႔  ၊ ထြက္ခြာတတ္ဖို႕႔
မသင္ဘဲတတ္ခဲ့တာပဲ။
ကပို႕  က႐ို႕  နဲ႕  ..........
လမ္းေပၚမွာ လမ္းမေပ်ာက္႐ုံတမယ္ေလးသာလွမ္းလို႕
လူထက္သူထက္ ေလွ်ာက္ပစ္မယ္တဲ့။
ျမတ္တယ္၊ နိမ့္တယ္........
ရာဇ၀င္မွာ မွားခဲ့သမွ်
ျပန္လည္ျပင္ဆင္ပစ္မယ္။
ဟိုထိလွမ္းပစ္.......ဟိုထိ.........
မိုးကုပ္စက္၀န္းအလြန္က ေနျခည္လဲ့လဲ့ထိ
ငါ့ လမ္းကို ေဖာက္္္္္္္္္မယ္။
ဆူး၊ သံ၊ ေက်ာက္ ဘယ္လုိပဲ ေရွ႕  မွာ
မားမားမတ္ေထာက္ျခားေနပါေစ......
ငါလာမယ္..........ၾကိဳလင့္ေတာ့
ေကာင္းကင္ေတာ္ေရ...........
                                ဘုန္းသန္႕  ခန္႕႕