လြမ္းလို႕.....

လြမ္းလို႕......တစ္ခါတစ္ခါဆို ျငိမ္ျငိမ္ေလးထိုင္ေနမိတယ္
ဘာအေၾကာင္းစဥ္းစားမလဲေပါ့........
ဘယ္ေလာက္ထိ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္လိုက္သလဲ၊
ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ေနမွာလဲ၊
ကၽြန္ေတာ္ကေရာ....... ဘယ္လိုမ်ားေၾကာင့္ ခ်စ္ေနတာလဲ။
ဒီေလာက္ပါပဲ...... ေလးေလးနက္နက္လည္း မေပါ့ပ်က္ခ်င္ပါဘူး။
လြမ္းလို႕....... မ်က္ရည္ေတြမေ၀ေအာင္ထိန္းထားရင္း
မိုးေတြစိုေနသလားေပါ့....... မိုးေတြ...
ဘယ္မိုးစက္က အရင္က်သလဲ လုိက္တြက္ရင္း
မိုးေတြ............ ဒီလိုမွ .......မိုးေတြ
ဘယ္မိုးတိမ္က အရင္ ရြာေပးလိုက္သလဲ... မိုးေတြး....မိုးေတြၾကားမွာ စိမ့္စိမ့္ေလးေတြးမိ။
သူ႕ရင္ထဲမွာေရာ ဘယ္မိုးတိမ္ကို အရင္ရြာေစခဲ့တာလဲ။
ဒီလိုေလးနဲ႕.......... မိုးတိမ္ေတြကို တစ္လႊာခ်င္းခ်င္းဖယ္ရွင္း.....
ဟိုးဟိုး...........ဟိုး ေနျခည္စပ္စပ္ဆီထိ
သူ႕ရင္ထဲကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ေပးလိုက္တယ္။
လြမ္းလို႕............ တစ္ခါတစ္ခါ ေခါင္းေလးခါမိတယ္....
ညီမေလးရယ္......လို႕ တိတ္တိတ္ေလးျပန္ေခၚေပးရင္း
သူ႕ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကို ၀င္လာတတ္ဖို႕ လမ္းေတြလမ္းေတြ
ပန္းေတြခင္းရင္း၊ ပန္းပြင့္ေလးေတြခင္းရင္း...
အဲဒီ ပန္းေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ ၾကယ္ႏွစ္စင္းက မိုးတိမ္လုပ္ေပးခဲ့ေၾကာင္း..
ပြင့္ရာေျမသည္ လက္၀ဲရင္ျဖစ္ေၾကာင္း.....
ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္တဲ့ ေကာင္ငယ္မေလးကို မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။
သူ႕ရင္ေသးေသးေလးနဲ႕ မဆန္႕ေအာင္ နာေပးလိုက္ရတဲ့ ရက္စြဲေတြအတြက္
ေျဖသိမ့္စရာ.. ဒါမွမဟုတ္....... သူ႕စိတ္ေျဖရာ
ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႕အတြက္ ၀တ္ေက်ာင္းေတာ္ေနရာ ျဖစ္ေစလိုက္တယ္။
လြမ္းတယ္.......ခ်စ္သူရယ္။
လြမ္းလို႕........ ေျပာရင္ ယုံမွာမဟုတ္ၾကဘူး...
အခု ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္က်ေနတယ္.....
ၾကည္ၾကည္လင္လင္စီးက်ေနတာပါ...... ဘာျမဴညစ္မွမပါဘူး......
ထာ၀ရထက္လြန္ေအာင္ ခ်စ္လိုက္တာ.....
ဘာလို႕မ်ား ငါ...... ခုမွပိုသိလာရတာလဲ
ေ၀းခိုက္မွ...... ခ်စ္သူရယ္။
သူကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကို ေခါင္းေလးေ၀ွ႕တိုး
ဆိုးခ်င္ဆိုးပါေစေလ......
ေလာကျငိမ္းခ်မ္းေရး မဟုတ္ရင္ေတာင္
သူ႕စိတ္ကေလး ျငိမ္းခ်မ္းေနပါေစ။
လြမ္းလို႕..... မွန္ရာကို ေျပာေၾကးဆိုရင္ေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္မွာ သံသယေတြနဲ႕
မိွတ္တုပ္မိွတ္တုပ္ခ်စ္ေနခဲ့ဖူးတယ္။
ေပၚလာလိုက္ေပ်ာက္သြားလုိက္နဲ႕
ေရစက္ေတြက်ေနတဲ့ ေရျပင္လုိပဲ
ၾကည္လင္လိုက္ ၀ဲကယက္ ယဲ့ယဲ့ထလိုက္နဲ႕ေပါ့........
မွတ္မွတ္ရရဆိုရရင္ မေန႕က
အခ်ိန္ေတာ့အတိအက် မေျပာတတ္ဘူး....
ေသခ်ာတာ မေန႕က
အဲဒီေရစက္ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့
ေရျပင္ျငိမ္ျငိမ္ေလးကို ေလာကအလယ္မွာ
သူ႕အတြက္ေမြးဖြားေစလုိက္တယ္ဆိုတာ သိလိုက္တယ္။
၀ဲရိုင္းကယက္ေတြ ေ၀းေ၀းေျပး......
ခ်စ္တယ္ဆိုတာ
သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ
သိလိုက္ရတယ္။
ကိုတာရာ့စာတစ္ပုဒ္ထဲကလိုပါပဲ
ေနာက္ဆုံးဘာမွ မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာ သိခိုက္မွာ
အင္အားေတြ.......
ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႕ေကာင္းကင္ၾကီးျဖစ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ကၽြန္ေတာ္ဟာ
သူျဖစ္တယ္။
သူ႕ေကာင္းကင္ၾကီးျဖစ္တယ္။
လြမ္းလို႕...... လြမ္းလို႕........
တျဖည္းျဖည္းပိုခ်စ္လာလိုက္တာ.............လြမ္းလို႕ေနမွာေပါ့.....
ဘုန္းသန္႕ခန္႕