လူငယ္တစ္ေယာက္၏ တည္ေနရာ၊ နယ္နိမိတ္ႏွင့္ အက်ယ္အ၀န္း [ ၁ ]

ကၽြန္ေတာ္ အခု မတ္မတ္ရပ္ႏိုင္ျပီလား။ တစ္ခါကေတာ့ ေလးဖက္ တြားသြားဖူးပါသည္။ ခက္ခဲပါလိမ့္မည္… လမ္းစေလွ်ာက္တတ္စမွာေတာ့ လဲက်တာမဆန္းၾကယ္ေလာက္ပါဘူးေလ။ လဲက်မည္။ ျပန္ထရမည္…။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ထတတ္ေအာင္ ဘယ္သူသင္ေပးခဲ့သည္လဲ။ ေမးခြန္းမ်ား မ်ားျပားေနရုံနဲ႔ မလုံေလာက္ပါ….။ ေျမေပၚကို နင္းရင္း ေကာင္းကင္ဆီ လက္ဆန္႕ေျမွာက္ေနသူမ်ားထဲမွ ႐ုန္းထြက္လိုပါ၏။ ဘာေတြခၽြတ္ခ်ခဲ့ရမည္လဲ။ ေတာင္ပံေတြလား။ ေျခနင္းေတြလား။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ၀မ္းနည္းတတ္သူ တစ္ဦးသာ ျဖစ္ပါသည္။ မက္က်ည္းေဖ်ာ္ရည္ မ်ားမ်ားေသာက္သင့္မည္ ထင္သည္။ ဒါမွမဟုတ္တစ္ျခားနည္းလမ္းမ်ားလည္း ရွိဦးမည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုေသာ ေကာင္ငယ္ေလးသည္ ေလွ်ာက္ေနက်လမ္းမ်ားကိုသာ သုံး၍အိမ္ျပန္ေလ့ရွိသူ တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ေသာ္………. လမ္းစေလွ်ာက္တတ္စမွာ လဲက်တတ္သူမ်ား……….. ျပန္ျပန္ထသူမ်ား………. လွဲခ်တတ္သူမ်ား…….. လဲက်န္ေစသူမ်ား…… လွဲခ်န္တတ္သူမ်ား………. မၾကာခဏျမင္ပါမ်ား၍ ႐ိုးေနေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားၾကားတြင္ အသားမက်တတ္သူမွာ ကၽြန္ေတာ္သာျဖစ္ေနသည္။

ကၽြန္ေတာ္က စကားနည္းသည္။ မလိုအပ္လွ်င္မေျပာတာမ်ိဳး…….. စည္ဆိုတာတီးမွ ျမည္တာ.. စေသာ ခံယူခ်က္မ်ားေၾကာင့္မဟုတ္။ လူတစ္ေယာက္ စိတ္၀င္စားေအာင္ ဘယ္လို ေျပာရမည္လဲဆိုတာကို မစဥ္းစားတတ္၍ ျဖစ္သည္ဟုလည္း မယူဆပါႏွင့္။ အေလ့အက်င့္ေၾကာင့္သာ နည္းရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဟုိးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္မွာ စကားေျပာေဖာ္သိပ္မရွိခဲ့။ ရြယ္တူကစားေဖာ္မ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို မေဖာ္ေရြ……. သူတို႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္သည္ မုန္႕တစ္ထုပ္ေပးတတ္ေသာ… ထိလြယ္ခိုက္လြယ္ေသာ……….. အာလူးဘူးသီးတစ္လုံးသာျဖစ္ေနခဲ့သည္ပဲေလ။ တစ္ေယာက္တည္း ေနတတ္လာသည္။ တစ္ကိုယ္တည္းကစားတတ္လာသည္။ တစ္ကိုယ္တည္း ေမးခြန္းမ်ားထုတ္ကာ ေျဖတတ္လာသည္။ တစ္ျဖည္းျဖည္း……..တစ္ျဖည္းျဖည္း….. တိတ္ေလးၾကိတ္ကာ…………. မြန္းက်ပ္ေလွာင္.. ၀န္းက်ယ္ၾကီးရဲ႕ တစ္ခုေသာ မာလကာပင္ေလးေအာက္မွာ… တစ္ပင္ေသာ ဆိပ္ဖလူးပင္ေအာက္မွာ… မညီလွပ စီထားတဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္တန္းေလးထက္မွာ… ဒါဟာအိပ္မက္ဆိုရင္ ႏိုးပါရေစလို႕ ဆုေတာင္းဖူးတယ္။ ဒါဟာအိပ္မက္ၾကီး မနက္ႏိုးလိုက္ရင္ အားလုံးျပီးသြားမွာပါလို႕ ေတြးေတာမိရဲ႕။

ကၽြန္ေတာ္ထိုင္တတ္တဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္တန္းေလးေပၚကေန လွမ္းၾကည့္ရင္ လူေတြအမ်ားၾကီး ရွိျပီး ေဆာ့ကစားေနတတ္တဲ့၊ တစ္ခါတစ္ခါဆိုရင္ ကဗ်ာေတြရြတ္ေနတတ္တဲ့ ေနရာၾကီးတစ္ခုကို ျမင္ရတယ္။ သူတို႕ေတြက မနက္ဆိုကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ေနရင္းမွာပဲ ကဗ်ာေတြရြတ္လို႕ရြတ္၊ ကစားလို႕ကစားနဲ႕ အိုး…….. သိပ္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ေနရာေလးေနမွာ။ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ေရာက္ခ်င္လိုက္တာ။ ေမ့ေမ့ကို ေျပာမိတယ္… သားကို အဲဒီေနရာေလးဆီပို႕ေပးပါ..ေမေမ.. သား သိပ္ေပ်ာ္ဖူးခ်င္လို႕ပါ။

ဒါေပမဲ့… ကၽြန္ေတာ္ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္က ေတာင္းဆိုတတ္တဲ့လူတစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ လိုခ်င္ေပမဲ့ ………… ကၽြန္ေတာ္သိပ္လိုခ်င္ခဲ့ရင္ေတာင္……….. မေတာင္းဆိုတတ္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိပါေသးတယ္။ တစ္ခုေသာ ညေန….. ေဖေဖျပန္အလာမွာ ကၽြန္ေတာ္ မုန္႕၀ယ္ေကၽြးခိုင္းဖူးတယ္။ ဓားလွီးကိတ္လို႕ ေခၚတဲ့မုန္႕ေလးေပါ့…….. အထပ္ေလး သုံးထပ္နဲ႕။ ယုိေတြေရာ… ေျမပဲေတြေရာ..  မုန္႕ေလးက စားခ်င္စရာေလးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ထားတာၾကာျပီ… ။ ေဖေဖက ၀ယ္ေကၽြးတယ္။ ေပ်ာ္လိုက္တာဗ်ာ….. တကယ္ပါ………….။ မုန္႕ေလးက စားလုိ႕လည္းအရမ္းေကာင္းတာပဲ။ အဲဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ထပ္၀ယ္ေကၽြးဖုိ႕ ေျပာမယ္ဆိုျပီး…. ေမေမနဲ႕ အဖြားတို႕က မသြားနဲ႕လို႕ ေျပာၾကတယ္.. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့မသိဘူးဗ်ာ… ေဖေဖက လာခဲ့… ဆင္းလာခဲ့လို႕ေျပာတာနဲ႕ပဲ အိမ္ေပၚကေနဆင္းသြားလိုက္တယ္။ ေဖေဖက ေအာက္မွာလမ္းေလွ်ာက္ေနတာေလ။ ကၽြန္ေတာ္က မုန္႕ရေတာ့ အိမ္ေပၚတက္စားေနတာ။ ပါးစပ္မွာေတာင္မုန္႕ေတြက ပလုပ္ပေလာင္းက်န္ေနေသးတယ္။

ေအာက္ေရာက္ေတာ့……….. ကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဖေဖရပ္ခိုင္းတယ္.. ျပီးေတာ့……… ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ မေတာင္းေတာ့ပါဘူးေဖေဖ……….. ပါးစပ္ထဲမွာ မုန္႕ေတြက ပလုပ္ပေလာင္း…. ကၽြန္ေတာ္ျမိဳခ်မိလိုက္သလား… ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေနက် အလုပ္တစ္ခုကိုပဲ လုပ္ခဲ့တာေသခ်ာပါတယ္။ ဘယ္သူမွ မထိခိုက္ပါဘူးလို႕ထင္ပါတယ္…….. အသံေတြတုန္လားျပီး ပါးျပင္မွာ မိုးေတြလား… ဒါမွမဟုတ္ မိုးေတြလား။ အဲဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေျဖသိမ့္ရာပါပဲ… ျပီးရင္ ေက်ာက္ေဆာင္ေလးဆီသြား ဟုိေတာင္းစြန္းဆီလွမ္းၾကည့္ရင္း …………… ဒီလိုနဲ႕ ေက်ာက္ေဆာင္စြန္းဆီလွမ္းၾကည့္ရင္း……..။

ကၽြန္ေတာ္… က ရဟတ္ယာဥ္သံေတြကို သိပ္ေၾကာက္တတ္တယ္…ေဖေဖ။ တစ္ခုေသာ အခ်ိန္ရဲ႕ အနိဍာ႐ုံအသံေတြနဲ႕ သိပ္ျပီးဆင္လို႕ေနမွာေပါ့။ ရဟတ္ယာဥ္သံေတြၾကားရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီေျပးရတာအေမာေပါ့။ သိပ္ေၾကာက္တယ္။ ခိုကိုးရာမဲ့သလိုေျပးလႊား…။ ဒါေပမဲ့ ေဖေဖကေပြ႕ထားတယ္။ ျပီးေတာ့ ရဟတ္ယာဥ္ၾကီးကို လက္ညိႈးထိုးရင္း တာ့တာျပခိုင္းတယ္။ အဲဒါဟာေၾကာက္စရာမဟုတ္ေတာ့သလို…. ၾကာလာတဲ့အခါ………. ရဟတ္ယာဥ္ေတြအလာကို ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္တတ္လာတယ္။ လာတဲ့အခါ.. ကစားေဖာ္တစ္ေယာက္ဆီ… သိပ္ရင္းႏွီးကၽြမး္၀င္တဲ့ ကစားေဖာ္တစ္ေယာက္ဆီ……. အေ၀းၾကီးေ၀းေနရာက ကိုယ့္ဆီတကူးတက ျပန္လာတဲ့ ကစားေဖာ္ဆီ အေျပးသြားကာ လက္ေလးျပႏႈတ္ဆတ္………….. ေပ်ာ္ေနတတ္ျပန္တယ္။ အခုလည္း ေက်ာက္ေဆာင္စြန္းေလးမွာ ရပ္…….. ကစားေဖာ္ကိုေမွ်ာ္ေနသူမွာ မ်က္ရည္ပလုပ္ပေလာင္းနဲ႕……..။

ဒီလိုနဲ႕ တစ္ေန႕မွာ ကစားေဖာ္ေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးေရာက္လာတယ္။ ဘယ္သူလာခ်ေပးလိုက္တာမ်ားလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္တစ္ေယာက္ထပ္မေတာင္းဆိုပါဘူးေနာ္။ ေက်းဇူးျပဳျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို မ႐ိုက္ပါနဲ႕။ နားလည္တတ္ပါတယ္။ လူသားတစ္ေယာက္စစ္စစ္ပါ။ ဘာမွမဆိုးထားတဲ့ … လာဆိုးခဲ့ရင္ေတာင္ မထင္တတ္တဲ့… လူသားစစ္စစ္ပါ။ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္…… အတူကစားခဲ့ၾကတယ္။ သူမ်ားေတြေဆာ့ကစားသလို ရန္စကားေတြမပါဘဲ၊ အႏုိင္အ႐ႈံးေတြမပါဘဲ၊ ေဆာ့ကစားၾကတာ……….. ေပ်ာ္ရင္းေပ်ာ္ရင္း ေပါ့….။ ျပကၡဒိန္ေတြက ေရမခ်ိဳးဘဲ အ၀တ္အစားအသစ္လဲၾကျပန္ျပီ။ သူတို႕ေတြလည္း ခ်မ္းၾကရွာမွာေပါ့…။ မနက္ခင္းမွာ ႏွင္းေတြၾကားမီးလႈံရင္ ေခၚပါ့မယ္။ တစ္ေန႕မွာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေလး မနက္ခင္းမီးလႈံရာေနရာကို ေရာက္မလာဘူး။ ေနာက္မွသိရတယ္ သူေနမေကာင္းဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္က ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ေသာက္ဖို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဖ်ားတုိငး္ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ေသာက္ရပါတယ္။ ျပီးရင္ေပ်ာက္သြားတာကိုး။ အဲေကာင္.. ေခါက္ဆြဲျပဳတ္မေသာက္ဖူးထင္တယ္…….. အၾကာၾကီးပဲ မေပ်ာက္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သူနဲ႕ ေတြ႕ခ်င္ပါတယ္… မသြားရဘူး။ သူ႕မ်က္လုံးေတြ၀ါေနတယ္။ အသားေတြလည္း ၀င္းလို႕၀ါလို႕ပဲ။ အဲဒါကလြဲရင္ သူလည္း ကၽြန္ေတာ္လို႕ ပါပဲ။ လူသားပါပဲ။ ေျပာင္းလဲသြားတာမွ မဟုတ္တာ။

တစ္ေန႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာက္ေဆာင္တန္းေလးေပၚထိုက္ေနခိုက္ သူငယ္ခ်င္းေလး…. အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။ ဘယ္ကို ေခၚသြားၾကမွာလဲ။ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ႏိႈးေပးပါ့မယ္။ သူထလာမွာပါ။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စီးေတာ္ျမင္းေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘုရင္ၾကီးေလ။ စီးေတာ္ျမင္းဆိုတာ ဘုရင္ႏိႈးရင္ထရတယ္တဲ့.. သူေျပာဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူေနတဲ့ ေက်ာင္းဆိုတာဆီ ေခၚသြားမယ္ ေျပာထားတယ္။ ကဗ်ာေတြသင္ေပးထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုျပရမလား။ “ညအခါ လသာသာ၊ ကစားမလား။ နားမလား။” ကၽြန္ေတာ္က မနားခ်င္ပါဘူး ကစားတာေပါ့လို႕ ေျပာရင္ သူက ညီေလးကေတာ့ေလလို႕ ေျပာလိမ့္မယ္။ လူၾကီးေတြေျပာတဲ့စကားကို သူအတုယူေျပာတာပါ။ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္က သိပ္မကြာလွပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕မမကို ေမးလိုက္တယ္။ “မမ… ကိုကို အိပ္ေနတာ ၾကာလိုက္တာဗ်ာ… အခုဘယ္ေခၚသြားမလို႕လဲ။” အေ၀းၾကီးသြားမယ္လို႕ ေျပာပါတယ္။  ကၽြန္ေတာ့္ကို စကၠဴေလွေလးေတြလုပ္ဖုိ႕ စာရြက္ေတြစုထားဖို႕နဲ႕ စာအုပ္ေတြ  မဆုတ္ပစ္ဖို႕မွာသြားေၾကာင္းေျပာတယ္။ ဘာလို႕ငိုတာလဲမမ… ဘာလုိ႕ငိုတာလဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာက္ေဆာင္ေလးေပၚ ျပန္ထိုင္တယ္။ ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္မွာ တိမ္ေတြ အိမ္ျပန္ေနၾကျပီ။ ဟိုးေကာင္းကင္အစြန္းစပ္မွာ ………. ေကာင္းကင္အစြန္းစပ္မွာ…………. ျပျပေလး … ကၽြန္ေတာ္ ဘာကို ျမင္တာလဲ..။ ဘာကို ျမင္တာလဲ။ ျခံစည္းရုိးပင္က အသီး၀ါ၀ါေတြကို ေမးပါေသးတယ္။ သူတို႕ မေျဖတတ္ၾကဘူး။ ကစားေဖာ္ေလးကို ဘယ္သူခဲဖ်က္ျဖဴျဖဴနဲ႕ ဖ်က္ပစ္လိုက္သလဲမသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ပုံေလးသာ က်န္ရစ္… ကၽြန္ေတာ္ပုံေလးသာ ထီးတည္းရပ္ တိတ္တိတ္ထင္က်န္ရစ္…..။