ထိုသို႕ျဖင့္ အၾကိမ္ၾကိမ္......သိခဲ့သည္

တစ္ခါတည္းနဲ႕တင္ ငါက ျပာက်ခ်င္ခဲ့တယ္
အိပ္မက္တစ္ခုတည္းသာ ထပ္တလဲလဲမက္ခ်င္သူကိုး
ငါက တစ္ခါတည္းနဲ႕ျပာက်........
ငါအထပ္ထပ္ၾကိဳးစားမိတာ အၾကိမ္ၾကိမ္........
ဒါေပမဲ့ ငါသာ အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားမိသူ..
ငါက ဘာလဲ........
ထီးခ်က္ေစာင့္နတ္လား.....
နန္းေစာင့္ဘုရင္လား..........
ဟား...ဟား.....ဟုရယ္မိေသာ္......
ငါက ဘာလဲ..............
တစ္ပါးတည္းပြင့္ဖို႕ေမ့ခဲ့တဲ့ နတ္ဘုရားလား။
အရာရာမွာေနာက္က်သူ....ေပါ့.......
တင္ၾကိဳေျပာတတ္တဲ့ဖန္လုံးေတြထဲမွာ
ရယ္စရာအရုပ္သာျမင္ရသူ.......ေလ။
သိပ္ကို ၀မ္းသာမိတာေပါ့
လက္ျပသူမဲ့စြာ..........
ထြက္ခြာ.........
ငါက ပါးစပ္ေဗ်ာက္ေတာင္မေဖါက္တတ္ခဲ့ဘူး။
စည္းက်နည္းက်.......အင္းေလ..ဘာမွသင္မရခဲ့သူပဲ။
ဒီလိုနဲ႕........ျပန္တြဲတြဲထားရတဲ့ မ်က္ရည္စက္ေတြ
ငါ့မွာ..........ငါ့မွာ...........
ကေလးဘ၀ကလို ေခါင္းေလးခါလိုက္.......ေနာက္...
ေက်ာက္ေဆာင္ေသးေသးေလးေပၚတက္ထုိင္ရင္း....
အေ၀းကို ေငး..........
ငါက တစ္ခါတစ္ခါမွာ
သိပ္ျပီးေရွးရိုးဆန္တတ္တယ္။
ငါ့ကပဲမွားတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
လူတိုင္းကေျပာဖူးတာပဲ။ငါက မွားတတ္တယ္။
သိပ္ျပီးတစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တတ္သူေလ။
ငါ့ကို လူ၀င္မဆန္႕ဘူးလုိ႕ေျပာျပီး.....
စည္းသားပိတ္ပင္.......ငါ၀င္မလာပါဘူး။
သိေပမဲ့၀င္မလာပါဘူး။
ငါက ရြာခ်ဖို႕သာ လာခဲ့တဲ့မိုးတိမ္ပါ....မခ်ိမ္းပါဘူး။
မေမွာင္ပါဘူး................။
တစ္ေယာက္တည္း.......ၾကိတ္ျပီးထုိင္ခဲ့ရတာ
တစ္ေယာက္တည္း.......စကားေျပာခဲ့ရတာ
ငါ့စကားကို ငါ့နားတစ္ခုကပဲမပ်င္းမရိနားဆင္ေပးခဲ့တယ္။
လုံေလာက္ပါေပါ့ကြယ္...........
ရြာဖို႕သာလာခဲ့သူမို႕...............
မႏွစ္သက္သမွ်ကို မ်က္ကြယ္ျပဳသြန္း၀ံ့ပါတယ္....
ခ်ိဳးခ်င္သူတို႕...........ေပ်ာ္ၾကပါေစကြယ္.....
ငါကေတာ့.......ငယ္ငယ္ကလို.....
ဘုရားအိုတံတိုင္းေပၚမွာ....တိတ္တိတ္ေလးထုိင္ရင္း...
ငါယုံၾကည္တဲ့ကမာၻေလးက ငါ့ကိုေလွာင္ေျပာင္ရင္း...
အရာရာကို ............