ရင္အပိုပစၥည္း

ေျပာမယ့္သာေျပာရတာ
ငါ့စကားလုံးေတြ အေျခခ်ေနထိုင္ခြင့္ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။
မုိးဘုံထက္က ငါမွ မဟုတ္တာ။
ငါက ဘာလဲ။ သူက ဘာလဲ။
မင္းေ၀ခြဲမရျဖစ္မေနပါနဲ႕ ။ လူေတြပါပဲေလ။
ငါ့ကို မင္းက ရင္အက္တမ္တစ္ခုနဲ႕ ခ်စ္တယ္။
ျပီးေတာ့.....
သူ႕ကို ရင္ခြင္တစ္၀န္းလုံးသုံးျပီး မုန္းပစ္လိုက္တယ္။
သိပ္ကို ဂုဏ္ယူဖို႕ ေကာင္းရဲ႕...
ငါ့ေဘးမွာထုိင္ရင္း သူ႕ကို မုန္းတဲ့အေၾကာင္းေျပာတယ္။
ထမင္းစားတဲ့အခါ...၊ ေရေသာက္တဲ့အခါ...
သူ႕ကို မုန္းတဲ့အေၾကာင္းေျပာတယ္။
မင္းအိပ္မက္ထဲထိေတာင္
သူ႕ကို မုန္းေၾကာင္းမက္ေသးတယ္တဲ့...။
သိပ္ကို ဂုဏ္ယူဖို႕ ေကာင္းရဲ႕...
ငါ့ အသိဥာဏ္ေတြ ဂငယ္မေကြ႕ဖို႕
အတန္တန္ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္ကြယ္။
ငါက မင္းကို တယုတယနဲ႕ ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္းေတြ
တဖြဖြ ေျပာတဲ့အခါ....
မင္းက သူ႕ကို မုန္းတဲ့အေၾကာင္းေတြ
တဖြဖြျပန္ေျပာ...
ၾကာေတာ့ ခ်စ္တယ္ေျပာဖုိ႕  ေၾကာက္လာျပီ။
မင္းေပ်ာ္ပါေစလို႕..... ကဗ်ာေလးေတြ ရြတ္ျပတဲ့အခါ
(ငါလုပ္တတ္တာဆိုလို႕ ဒါပဲရွိတာကိုးကြယ္။)
မင္းက ျငိမ္ျငိမ္ေလးနားေထာင္တယ္ထင္ပါ့...။
မ်က္လုံးေတြက ေအးစက္ေသလို႕။
ကဗ်ာအဆုံးမွာ ၀ုန္းဆို မ်က္၀န္းစုံေတာက္စားျပီး
“သူက ကဗ်ာေတြ မရြတ္ျပတတ္ဘူး။ မုန္းစရာေကာင္းလုိက္ပုံမ်ား”
အစခ်ီတဲ့ အမုန္းဋီကာ ဖြင့္ျပန္ဦးမယ္။................ငါ.............
        စနစ္တက်၊ တေငြ႕ေငြ႕၊ ေသဒဏ္က်။
           စကားတစ္ခြန္း ငံ့လင့္ေနသူ..................ငါ............
မေနႏုိင္မထုိင္ႏုိင္ “မင္းကို ခ်စ္လုိက္တာ”...လို႕.................................
စမိရင္.... မင္းရဲ႕ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ မုန္းတဲ့သူ႕အေၾကာင္း
အစကေန အဆုံးၾကားရျပန္မွာမို႕.....
       အိပ္မက္ေလး....မက္ရင္းေၾကြ..................ငါ...............
ခ်စ္သူမို႕ ေအာက္က်ိဳ႕ ယုယျပသမွ်ကလည္း
သူဆိုမလုပ္ေပးဘူးသိလားဆိုတဲ့ ဆုလဒ္အတြက္.....
............ငါ....................
ငိုေနတယ္.....ငိုေနတယ္...... မ်က္ရည္ေတာ့မက်ဘူးေပါ့...ခ်စ္သူရယ္..
တလြင့္လြင့္လူးေနတဲ့......... စိတ္ေတြနဲ႕    ကေယာက္ကယက္ျဖစ္ရင္း
တပ္မက္ခဲ့ေသာ ညေတြ....... ေတာင္းတခဲ့ေသာ ရနံ႕  ေတြ
ငါဟာ ေတးေတြကို မဆိုတတ္သူေပါ့.........ခ်စ္သူ။
ငါဟာ ခ်စ္ျခင္းနဲ႕  ျပန္လည္သီကုံးထားတဲ့
ကၽြမ္းျပီးသား ဖန္မီးမွ်င္ေလးပါ.......၀တ္မႈန္
အတင္းနားႏွစ္ဖက္ပိတ္ျပီး
                         ျငင္းေနမဲ့အစား
ငါေျပာတဲ့ စကားက်ဳိးေလးေတြကို နားဆင္ေပးပါလားကြယ္။
ေမ့ထားလုိက္ပါတယ္.........အရာရာကို
စိတ္ၾကိဳက္ျပင္ဆင္ထားလုိ႕   မွမရတာဘဲ........
လြဲခဲ့ရင္ေတာင္ေက်နပ္ေနပါတယ္.........
ေတာင္းဆိုလုိ႕   မရခဲ့တဲ့ အခါ ဘာမွမတတ္နုိင္တဲ့ မီးအိမ္ေလးက
သူ႕  ကိုယ္သူျပန္ေလာင္ကၽြမ္းပစ္တယ္။
မီးေတာက္ဟုန္းဟုန္းထန္၊ မီးမႈန္လြင့္လြင့္႐ူး
ေအာ္......ေႏြဥၾသသံ တကူးကူမွာေပါ့............
ပူပူေလာင္ေလာင္ေဆြးေနတဲ့ တံတားေလးတစ္စင္း
ေျခဖ၀ါးဒဏ္တက္ ဖိနပ္ေတြဒဏ္ေၾကာင့္ ျပိဳက်ခဲ့ျပီတဲ့။
၀ပ္ျပဳဆုေတာင္းေတြ မပါဘဲ ငါတို႕  ျပန္လည္တည္ေဆာက္ၾကမယ္ေလ။
>>“ခ်စ္လို႕  ေသသည္
 ဆုိရမည္ဟူ
 ငါသည္ ဆယ္ခါ
ဆယ္ျပန္သာ၍
အခါတစ္ေထာင္ေသ၀့ံ၏။”<<
ဒီလိုစကားကိုသာ အထပ္ထပ္ဆိုေနမဲ့..........လူတစ္စင္းမို႕  
ၾကယ္ေတြက ေၾကြေပးခ်င္ပါလိမ့္မယ္။
မ်က္လုံးေတြျဖဴစင္တဲ့ ရပ္၀န္းမွာ ငါ လူျဖစ္ခ်င္တယ္လို႕   ေျပာျပီး
ေသဆုံးသြားတဲ့ ခ်ယ္ရီပင္ေအာက္မွာ ကိုယ္လက္နက္ခ်ေပးလုိက္ပါတယ္...ခ်စ္သူ။
ဒါေပမဲ့........ခ်စ္သူ.........
ငါ့ကိုေလ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ျမင္ပုံအသစ္နဲ႕   အေဟာင္းအတို္င္းၾကည့္ေပးပါလား။
ဘာကိုမွ မထိသင့္တဲ့ လက္ကိုပိုင္ခဲ့သူ မီးဒတ္လို ငါ လည္း ေၾကကြဲေနရေပါ့....
ငါ့လက္နဲ႕  ထိသမွ် ေရႊမျဖစ္ဘဲ........ ေၾကြေၾကြက်သြားတယ္။
တစ္ျခားသူေတြအဖို႕ မီးလွ်ံ၀င္း၀င္းျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္
၀တ္မႈန္အပါးမွာ ယုန္ျဖဴငယ္ငယ္ေလးပဲ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့သူပါကြယ္။
၀တ္မႈန္ရယ္.....
သူ႕ကို မင္းဘယ္ေလာက္မုန္းေၾကာင္း ငါ့ရင္နဲ႕ အမွ်
တနင့္တပိုး စူးေအာင့္သိမွတ္မြန္းၾကပ္ေနပါျပီ။
ငါ့ကို ဘယ္ေလာက္ေလးသာ ခ်စ္ေၾကာင္း....
သိပ္ၾကားခ်င္ပါ့.....
............................ငါ့စက္ဘီးေလး....ခ်ိန္းၾကိဳးျပတ္ေတာ့
ယဥ္အပိုပစၥည္းဆိုင္ မသြားျဖစ္ခဲ့ဘူး။
အဲဒီ ခ်ိန္းၾကိဳးေဟာင္းေလးက သိပ္မုန္းစရာေကာင္းတာကိုး....။
................စက္ဘီးေလး နံရံမွာ ကပ္ရပ္ေနျမဲ.....
                                                     ဘုန္းသန္႕ခန္႕
                                                  1STEDTBEF0CT09
                                                  2NDEDTBEFOCT09
                                                  3RDEDTP114514OCT09

                                                    >>......<< by Lady Ukon
                                                       ref:ကမၻာ့စာေပအညႊန္း