ပန္းငုံေခတ္၏ ရာဇသံ

            (၁)``.................................
  .................................
  ငါ့ဆီငါျပန္ေရာက္ ပါေတာ့မလား။
  ေျမပုံၾကမ္းၾကည့္ျပီး
  လွမ္းေလွ်ာက္ေနရတာ....ေမာလွျပီ။´´(၁)
ေမာလွ်ေပမယ့္...
သြားမယ္...ေရာက္ေအာင္သြားမယ္။
ေလာကဓံဓားရွစ္ေခ်ာင္းစုံ ထိခဲ့ရင္ေတာင္၊
တပ္ဦးေအာင္လံေတာ္ ေလၾကမ္းထိျပိဳစုတ္ခဲ့ရင္ေတာင္၊
ငါ့....ဒူးေတာ္မေထာက္ဘူး။
ငါ့....လက္ေတာ္မေျမႇာက္ဘူး။
ဌာန္ကန္မာန္ကုန္ဖြင့္ျပီး
                   အဲဒီအထိေရာက္ေအာင္ သြားမယ္။
``မိုးစက္ေတြက တေပါက္ေပါက္ ခုန္ဆင္းတားရင္ေတာင္
  ဂ႐ုမစိုက္ခ်င္ဘူး။
  လက္ခုပ္နဲ႕  ခံေသာက္ပစ္ျပီး ဆက္သြားမယ္။´´(၂)
ငါ့လက္ကိုဆြဲမယ္။ ငါ့တက္ကို ေလွာ္မယ္။
``ငါ့ဘ၀ရဲ႕
  လင္းေတာက္တဲ့ ေရာင္ျခည္တစ္စက္အတြက္
  အသက္နဲ႕   လဲျပီး ရဲရင့္ျပမယ္။´´(၃)
Oh! Mr. Creator,
         Surrender or die?

Now, I'm not just a boy of melancholy;
Not in your bloody hands.
Look it. Listen it.
My mouth sings my marching song.
My hands grasp my brave and
             NOBALITIES.
Well armed holy Demigod
Is ready to defeat you.
Poor Creator,
                Surrender or die?

                 (၂)
ဘာလဲ....။ အသင္က မိုးထက္မွာ ပုန္းတဲ့
               နတ္ဘုရားလား။
သင့္ဆီမေရာက္ရင္ေတာင္...သင္ေၾကာက္ေအာင္ပစ္မယ္။
ငါ့လက္ေတာ္ အစုံေျမွာက္လို႕   ေလးၾကိဳးကိုဆြဲ....
လာျပီ.... ကံၾကမၼာသခင္
      ဒီ ျမားအစင္းစင္းမွာ သင္လဲျပိဳေစ့မယ္။
ိတိမ္ေတာင္စုံခြင္းလုိ႕   သင့္ဘုံထိတက္လာျပီ။
``ငါ့(ရဲ႕  ) ၀ိညာဥ္မွာ
  ပန္းႏွင္းဆီေတြ အျပာလြင္ဆုံးပြင့္
  ငါ့ရြက္တိုင္ကို အျမင့္မားဆုံး လႊင့္ထူမယ္။´´(၄)
လာျပီ....သင့္ကို ျဖိဳဖို႕   မာန္ဟုန္နဲ႕   လာျပီ။
``ငါ့ေနာက္ကို ဘယ္သူမွ မလိုက္နဲ႕  ။
  ျဖစ္ႏုိင္ရင္
  ငါ့အရိပ္ကေတာင္ ငါ့ေနာက္ကို မလိုက္နဲ႕  ။´´(၅)
ဘယ္သူမွ မလိုက္လာၾကနဲ႕  ။
တစ္ကိုယ္တည္း ဒါေပမယ့္ ေလာကတစ္ေထာင္ စိုးမယ့္
   ```လူသားက ေမြးတဲ့ လူသားေသြးေတာ္´´´
ငါ....က သင့္ကို မိုးလုံးျပည့္ေအာင္ တိုက္မယ္။
မလြဲေသာ လက္ျဖင့္ တီးေခါက္သည့္ အခါ
တံခါး အစုံစုံတို႕  သည္ မိမိရင္ကို ဖြင့္ကာ
ငါ့ကို ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် ေရႊထီးမိုး ၾကိဳေစ....။

                     (၃)
``အခိ်ဳ႕   လူမ်ားသည္ ....
  ေကာင္းျမတ္ေသာ ေတးသြားကို တီးခတ္ရန္
  မိမိကိုယ္ကို ေစာင္းၾကိဳးညွိျခင္း မျပဳၾက။
  ငါကား ထို ဂီတကို ၾကားလုိ လွသည္။
  ညွိယူျပီးျဖစ္ေသာ ငါ့ေစာင္းၾကိဳးတုိ႕  ကို
  စင္ၾကယ္စြာတီးခတ္မည္။´´(၆)
ငါသည္ စုန္ေသာေရ၌ ေမွ်ာစီးေသာ ေလွမဟုတ္။
ဆန္တက္ႏွင္ေသာ ေရကို ခြင္းထြင္းႏွင္ေသာ
အရိမ္မဲ့ လူတည္း။
သို႕  ေၾကာင့္....
ငါ့လမ္းမသည္ ဖြင့္လင္းပြင့္ရွင္းေစသား။
ငါသည္ အိပ္ေသာ အခ်ိန္တြင္ မီးမွိတ္ထားတတ္ေသာ္လည္း
ရြန္းလဲ့ ထြန္းလိုခိုက္ စကၠန္႕  တြင္းတြင္
၀င္းကနဲ ေတာက္ထႏုိင္သည့္
ကိုယ္ပို္င္မီးအိမ္ႏွင့္ လူတည္း။
သို႕  ေၾကာင့္....
ငါ့လမ္းမသည္ ဖြင့္လင္းပြင့္ရွင္းေစသား။
ငါသည္ နင္းခ်ဖူးေသာ ေလွကားတုိ႕  ၏
က်ီရရီမည္သံကို မေမ့မွတ္သားကာ
ျမင့္တက္ျမဲမတ္ခ်ိန္တြင္ ျပန္လည္ ျပင္ဆင္တတ္သည့္
ေတေလ၀တ္႐ုံ၀တ္ လူတည္း။
သို႕  ေၾကာင့္....
ငါ့လမ္းမသည္ ဖြင့္လင္းပြင့္ရွင္းေစသား။
ငါသည္....
            ယခုပင္ ေအာင္လံေတာ္လႊင့္ျပီ။
            ယခုပင္ တိုက္ေမာင္းကို ခတ္ျပီ။
            ယခုပင္ အမိေျမကို ဦးႏွိမ့္၀ပ္တြားျပီ။
            ယခုပင္ ေလာကစစ္တလင္းကို ခ်ီျပီ။
ဖြင့္ထားေသာ အလင္းတို႕  သည္
ရွင္းမတ္စြာ ထြန္း၍ ငါ့လမ္းကို ၾကိဳေစသား။
  ငါ့လက္တို႕  ဆန္႕  တန္းကာ
  ေကာင္းကင္လမ္းထက္မွ ပ်ံမည့္သူတို႕  ကို
  ေကာင္းခ်ီးေပး၏။
  အခ်ည္းႏွီးေသာ စကားျဖင့္
  လွမ္းေပါက္လိုသူတို႕  ကိုကား
  ေက်ာကို ပုတ္ကာ သတိေပးအံ့။
ငါလာျပီ...
``ဦးေပါင္း´´တို႕   ညႊတ္ေလာ့။
ေျမွာက္စည္ေတာ္ တီးေလာ့။
ခန္းေဆာင္ေတာ္ ဖြင့္ေလာ့။
                                  ဘုန္းသန္႕   ခန္႔ 
                                1STEDTBEFJUL09
                            2NDEDTP120409AUG09

(၁)ေစာင္းၾကိဳးျပတ္ရြာမြန္းတည့္အလြန္ေလးနာရီ မွ၊ တာရာမင္းေ၀(၂)ေတေလအားမာန္ မွ၊ ဘုန္းသန္႕  ခန္႕ 
(၃)(၄)(၅)ပန္းေခတ္ကလမင္း မွ၊ တာရာမင္းေ၀
(၆)ၾကယ္သီခ်င္းႏွင့္ လမင္းသံစဥ္ မွ၊ တာရာမင္းေ၀