|
၁း၁။ ။ကိုယ္ဘယ္ကို ဦးတည္ေနသည္လဲ။ ဘယ္ဆီေမွ်ာ္မွန္းေနသည္လဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္ လဲက်ရပါလိမ့္။
၁း၂။ ။ကိုယ္ ဖိနပ္ခၽြတ္ပစ္ျပီး မတ္မတ္ရပ္တယ္။ တခ်ိဳ႕ ေတြကေတာ့ ကိုယ့္ေျခေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ႏုိင္ပါတယ္ ဆိုျပီး ဖိနပ္စီးထားၾကရဲ႕။ တခါက ဖတ္ဖူးခဲ့သည့္ ``ဖိနပ္ေပါက္´´သူမ်ားကို သတိရတယ္။ ေနာက္ဆုံးစာေၾကာင္းက ဘာပါလိမ့္။``ေျခေထာက္ေၾကာင့္ ဖိနပ္ေပါက္ျခင္း နဲ႕ ဖိနပ္ေၾကာင့္ ေျခေထာက္ေပါက္ျခင္း ႏွစ္မိ်ဳးရွိတယ္´´ ဆိုလားပဲ။ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဖတ္ျပီးတာၾကာခဲ့ျပီိကုိး။ ကိုယ္ကေတာ့ ေျခဗလာကိုစီးျပီး မီးေတာက္ခရီးကို ဆက္ခဲ့၏။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ လမ္းေလွ်ာက္တတ္လာပါလိမ့္မည္။ ၂း၁။ ။အိုးေကာင္းျဖစ္ေအာင္ပဲ နာနာပုတ္ခံခဲ့ရေလသလား။ နာနာပုတ္ခံဖို႕ပဲ အိုးေကာင္း ျဖစ္ရေလသလား။ ၂း၂။ ။``မဂၤလာပါ ဆရာမ´´ဟူေသာ ႏႈတ္ဆက္သံတို႕သည္ တခါတခါ ``မဂၤလာပါ ၾကိမ္လုံး´´ ျဖစ္ျဖစ္သြားသည္။ မရရင္ ရိုက္မယ္ဆိုေသာ စာသားကို ရရင္ပုံေျပာမယ္ဟူေသာ စာသား သုိ႕မဟုတ္ အျခားေသာ သင့္တင့္ရာတုိ႕ ျဖင့္ အစားထုိး သုံးသြားခ်င္ပါ၏။ ၂း၃။ ။ရည္စားႏွင့္စိတ္ဆိုးလာေသာ မလွသည္ ဆရာမတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး၊ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္မေျပျဖစ္လာေသာ ဦးဘသည္ ဆရာတစ္ဦး ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ကၾကီး၊ ခေခြး ေရးတတ္စ ေက်ာက္သင္ပုန္းေလးမ်ားသည္ တုန္ရင္ေနရဦးမည္။ ၂း၄။ ။ဆရာၾကီး အခန္းေရွ႕ရွိ ေခါင္းေလာင္းအုိၾကီးသည္ အိုၾကီး၊ အိုမႏွင့္ ခဏ၊ ခဏ အရိုက္ခံရ၏။ ေခါင္းေလာင္းအိုၾကီးကို သနားမိခဲ့ပါသည္။ ၂း၅။ ။ေက်ာင္းေတာ္က ရင္ခြင္ကို ခြဲဖြင့္ေပးျပီးေပမဲ့ ကိုယ္မထြက္ခြာေသးပါ။ ေျမျဖဴမႈန္႕ေတြ နင္ေနေသာ မီးခိုးေရာင္ ဆံႏြယ္မ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ ပါဦးမည္။ ဘာမွ မေပးၾကေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ စို႕စို႕ပို႕ပို႕ ရရွိခဲ့ပါ၏။ စစ္စစ္စီစီ သုံးစြဲသြားပါရေစ။ ၃း၁။ ။စာေရးသစ္သားခုံတန္းရွည္ေလး၏ ေထာင့္စြန္းတြင္ ကိုယ့္အေႏြးအကၤ်ီေလး ထိုင္ေနပါသည္။ အေ၀းက ေငးရရုံနဲ႕ပင္ ေႏြးတတ္ခဲ့ပါ၏။ ခဲတံခၽြန္ေသာ စတီးဓားေလးသည္ ခုံတန္းေလး၏ ေက်ာျပင္ေပၚတြင္ အနမ္းတစ္ပြင့္ ပြင့္ေပးဖူးသည္။ ၾကာသြားေသာ ကာလေရာက္ခ်ိန္တြင္ ျခစ္ရာရွရာမ်ားေပပြကာ ေပ်ာက္ျမဳပ္သြားပါလိမ့္မည္။ ၃း၂။ ။ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ိဳးဟူေသာ နာမေတြ၊ နတ္ၾကီးတယ္ဆိုေသာ အယူအဆေတြ ၀တ္ဆင္ေရပန္းစားေနေသာ တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို ဖြဖြမေခါက္မီ ရက္မ်ားတြင္ ကိုယ့္အေႏြးထည္ေလး ၀င့္၀င့္ျမတ္ျမတ္ေ၀လာသည္။ သင္းသင္းပ်ံ႕ပ်႕ံေမႊးလာသည္။ ခုံတန္းရွည္မ်ားတြင္ တစ္ကိုယ္တည္းထုိင္တတ္ေသာ၊ ဘုရား တံတိုင္းေပၚတြင္ ေငးရီေနတတ္ေသာ၊ တခ်ိဳ႕ ေမးခြန္းမ်ားကိုသာ ထေျဖတတ္ေသာ၊ အက်ီၤတခ်ိဳ႕ကို ရက္ရွည္မခၽြတ္တမ္း ၀တ္တတ္ေသာ ေကာင္ေလးကို သူမႏွင့္တြဲ၍ ပန္းနဲ႕ လိပ္ျပာလို မည္သူမွ မေျပာၾကပါ။ (ေျပာေနစရာလိုေသာ ကိစၥမဟုတ္၍လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါ၏။) ၃း၃။ ။ႏွင္းတဖြဲဖြဲက်ေနသည့္ တခ်ိဳ႕ညမ်ားတြင္ ေကာင္ေလးသည္ သူ႕၀တ္ရုံေလးအပါးတြင္ တိုးတိုးေလးရပ္ကာ၊ ပန္းရုံဆီျပန္သြားမည့္ ရနံ႕ေလး၏ ေလေျပမေ၀့မီ အခ်ိန္ေလးမ်ားကို လုံျခဳံေစခဲ့ဖူး၏။ ၄း၁။ ။ထိုသို႕ျဖင့္ပင္ တံခါးတစ္ခ်ပ္သည္ သူတို႕ကို ဟင္းလင္းဖြင့္ေပးခဲ့သည္။ ထိုမည္ေသာ ေျခလက္တို႕ႏွင့္ပင္ ငါတို႕လွမ္း၀င္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုမည္ေသာ တံခါးတစ္ခ်ပ္ႏွင့္ပင္ ငါတို႕ေ၀းကြာခဲ့ၾက၏။ ၅း၀။ ။သကၠရဇ္တို႕ တ၀ုန္းထန္ထန္ကခုန္ခဲ့ၾကသည္။ ပြင့္လႊာမ်ားလိုု ျပကၡဒိန္ရြက္တို႕ ေၾကြက်ခဲ့ရသည္။ ၆း၁။ ။ကိုယ္သည္ ဇာတ္မင္းသား မဟုတ္ေသာ္လည္း အ၀တ္တစ္ထုပ္ထမ္း၍ (အႆျပာတခ်ဳိ႕လည္း တနင့္တပိုးရြက္၍) တကၠသီလာသို႕ ေရာက္ခဲ့ရသည္။ေရာက္လာခဲ့ျပီ။ ၆း၂။ ။ကိုယ့္တြင္ သစ္ပုပ္ပင္မရွိ။ ဂ်ပ္ဆင္မရွိ။ အဓိပတိလမ္းမရွိ။ ဦးခ်စ္ဆိုင္မရွိ။ ၆း၃။ ။သို႕ေသာ္လည္း လိပ္မင္း ``၂၁၈´´ရွိ၍ ေနမင္းသူရိန္ရွိပါသည္။ အေဆာင္ေရွ႕မွ ကြန္ကရစ္လမ္းရွိပါသည္။ Graffiti ေတြႏွင့္ ကိုယ့္အခန္းေလးရွိပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ႕ ရွိပါသည္။ အေပါင္းအသင္းအမ်ားအျပားရွိပါသည္။ စုိးစံလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ရွိသည္။ ရိုးျပတ္နံ႕ႏွင့္ ညေနခင္းေတြရွိပါသည္။ ၇း၀။ ။ဗလာစီးေသာ ေျချဖင့္ ကိုယ္ေလွ်ာက္၏။ ခုံမခုေသာလက္ျဖင့္ ကိုယ္ခူး၏။ သင္ရိုးအနည္းငယ္ႏွင့္ စီခ်ဳပ္ထားေသာ အႏြမ္းေယာင္အသစ္မ်ား အမ်ားအျပား ကိုယ္ရရွိခဲ့ပါသည္။ အာဒံ၏ သားေတာ္မ်ား စုေ၀းရာ ေဒသျဖစ္သျဖင့္ ကိုယ့္အေႏြးထည္ေလးကို အနည္းအက်ဥ္းတမ္းတမိပါသည္။ တမ္းတမိေသာ စကားတို႕ကို စုကာသီထားတတ္ေသာအခါ ကိုယ္စာေရးေလ့ရွိသူ ျဖစ္လာ၏။ သို႕မဟုတ္ မွတ္ဥာဏ္နံပါတ္မ်ားကို အစီအစဥ္တက် ခ်ျပသူ။ အစီအစဥ္တက် ေဖ်ာက္ျပသူ၊ ဖရိုဖရဲ ဆက္ျပသူ၊ ..........သူ၊ ..............သူ ျဖစ္လာသည္။ ၇း၀။ ။``မီေတာက္ရစ္သမ္´´ကို ၾကိဳက္၏။ ``ပန္းေက်ာင္း´´ကို လြမ္း၏။ ``စည္းအျပင္ကလူ´´ကို အားမရ။ ထုိ႕ထက္ပို၍ ကိုယ္ ခံစားဖူး၏။ ``ျပိဳင္ျမင္းတို႕၏ ခြာသံမ်ား´´ကို ၾကား၍ ``သမုဒၵရာဖတ္စာ´´ ကို ပိုက္ကာ ``အႏုပညာစံ´´ကို ေတြ႕ခဲ့ဖူးသည္။ ``စကၠဴေပၚက သစ္ပင္´´ေပၚတက္ဖူးသည္။ ``စကားခုနစ္ၾကိမ္ၾကာျပီးေနာက္´´တြင္ ကိုယ္ ဘာျဖစ္ခဲ့ေသးလဲ။ ထုိသုိ႕ ျဖင့္ပင္ ကိုယ္ လည္ပတ္ခဲ့သည္။ ကိုယ့္လက္တံတို႕သည္ ဘယ္ဆီညႊန္းေလမလဲ။ ဟာသတစ္ခုထဲကလုိပင္ ထိုးျပီး ဆယ့္ငါးမိနစ္၊ လက္တံအတိုက က်ေပ်ာက္ထားတာၾကာျပီ။ ၈း၀။ ။ထုိသုိ႕ျဖင့္ ညမ်ားတြင္ အိပ္မေပ်ာ္တတ္ေတာ့ပါ။ တိတ္ဆိတ္ျခင္းႏွင့္ စကားစျမည္ေျပာရင္း ကိုယ္ပြားယူခဲ့သည့္ ပန္းရုပ္ပြားကို တိုင္တည္၊( ပြားယူခဲ့သည္ဆိုေသာ္လည္း ဘယ္ေနရာမွာ လင္းပေနေသာ မီးအိပ္ေလးကမွန္းမသိခဲ့ပါ။)၊ လမင္းမၾကားေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး စကားဆိုရင္း ေနသားတက် ရွိလာသည္။ ၉း၁။ ။ကၽြန္ေတာ့္ ဥယ်ာဥ္သည္ ထိုသို႕ျဖင့္ပင္ ေ၀စီခဲ့။ နက္နက္လိႈက္တူးထားေသာ တြင္းႏႈတ္ခမ္းမွ ကပ္၍ ဘာမွမရွိဘူး ဟူေသာ ေအာ္သံကို ထိတ္လန္႕ တသာနားဆင္ခဲ့ရ၏။ ဘာမွ်မဆိုင္ေသာ အိပ္မက္မ်ားကို ခၽြတ္ခ်ပစ္လုိက္ေတာ့မည္။ ၉း၂။ ။ဘာအတြက္စားေသာက္ေနသလဲ။ ဘာအတြက္ရွင္သန္ေနသလဲ။ ၉း၃။ ။ဘာအတြက္မွ မဟုတ္ပါ။ ဘာကိုမွ်လည္း မတပ္မက္ေတာ့ပါ။ ၉း၄။ ။တခါက မက္ေမာမိေသာ ကစားစရာမ်ားသည္ လက္ထဲတြင္ မက္ေမာစရာ မေကာင္းေတာ့။ မက္ေမာစရာအသစ္ကို ထပ္ေတြ႕ရျပန္သည္။ စတိုးဆိုင္ထက္မွာ အေကာင္းဆုံး နာမည္တပ္လို႕။ ဘယ္ေတာ့ဆုံးမလဲ။ ၉း၅။ ။အနက္ေရာင္၏ ဟိုးေအာက္ေျခထိ ဆင္းၾကည့္ခ်င္သည္။ ဘာေၾကာင့္နက္ေနသလဲ။ အျဖဴေရာင္မရွိေတာ့ေသာအခါ အားလုံးတူညီသြားမည္လား။ ၉း၆။ ။ဘယ္သူ သတ္မွတ္ခဲ့သလဲ။ ဘယ္သူ ပိတ္မိခဲ့သလဲ။ ေက်းဇူးျပဳ၍ မေျဖပါနဲ႕ေတာ့။ ၉း၇။ ။ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ဖိနပ္ေလးတစ္ရံမရွိခဲ့ပါ။ ( ရွိခဲ့လွ်င္လည္း မ၀တ္ဆင္ခ်င္ပါ။ ကိုယ္သြားခ်င္ရာကို သူက မလိုက္ခ်င္လုိက္ခ်င္ျဖင့္ လုိက္ေနရလွ်င္ သူပင္ပန္းေနဦးမည္။) ထုိ႕အတြက္ ပို၍ေျမၾကီးရနံ႕ကို ခံစားမိ၏။ ေညာင္းႏြမ္းလာေသာအခါ လမ္းေဘး သစ္ရိပ္ေအာက္၀င္ထုိင္ရင္း ေရာက္တတ္ရာရာ ေတးမ်ားကို ျငီးဖူးသည္။ ၉း၈။ ။သူတစ္ပါး မ်က္လုံးထဲတြင္ အသက္မရွင္ခ်င္ခဲ့။ ေနရတာက်ဥ္းက်ပ္ႏုိင္သည္။ သူ႕မ်က္၀န္း ေသးေသးေလးႏွင့္ ကိုယ္မည္သို႕မွ ဆန္႕မည္ မဟုတ္ေခ်။ ထုိအခါတြင္ စကားလုံးမ်ားကို သြားတုိက္မေပးဘဲ ရြတ္လာၾကဦးမည္။ ၉း၉။ ။ကိုယ္ေလွ်ာက္တတ္သလို ေလွ်ာက္ေနပါ၏။ ၀း၀။ ။ဘယ္ဆီေရာက္ေရာက္ေပါ့။ အဓိက ကေတာ့ ကိုယ္ေလွ်ာက္ေနဖို႕ပဲေပါ့။ ဘုန္းသန္႕ခန္႕ A014512JUL08 -- http://www.phonethantkhant.co.cc
0 Comments
Leave a Reply. |
 Author
|
RSS Feed