ျမိဳ႕ျပရင္ကြဲဒဏ္ရာမ်ားရဲ့ ည

ဘယ္လုိေတြက ''မြန္ျမတ္ျခင္း''လဲ။
လမ္းေတြမွာ နည္းက်လမ္းက် လြဲေနရတယ္။
လူမမာဓာတ္စာနဲ႕ အားေပးစကားသံမ်ား၊
ၾသဘာသံေယာင္နဲ႕ ေျခထိုးသီခ်င္းမ်ား၊
အရာရာက ခ်က္က်လက္က် လည္ပတ္လုိ႕။
"ျမိဳ႕ျပရင္ကြဲဒဏ္ရာနဲ႕ ည" ကေျပာရဲ့...........
"ေတာအုပ္က က်ယ္က်ယ္
  ငါက သိပ္ငယ္လြန္းတယ္" ...........တဲ့။
မီးဒတ္က သူ႕လက္ကိုသူ ရြံ႕မုန္းသလို
ျမိဳ႕ျပဟာ သူ႕ဘ၀ကုိသူ အန္ခ်ပစ္ခ်င္ခဲ့လိမ့္မယ္။
သူ႕ခႏၵာေဗဒမွာ မီးနီဖြင့္လမ္းမေတြပါေနရဲ့။
အိမ္ျပန္ေနာက္က် သူတိုင္းကို အကဲျဖတ္ဖို႕
ေပတံတစ္လက္ဟာ အတိုအရွည္ ညီမပစ္ခ်င္ခဲ့ဖူး။
ဒီလိုနဲ႕ပဲ
ေပတံေလးဟာ အိပ္မက္တစ္စီးရဲ့ ေနာက္ျမီွးေပၚ
တြယ္ကပ္ လုိက္ပါသြားရေပါ့..........။
ကိုယ္ပိုင္သင္ပုန္းၾကီးဖတ္စာကို မေက်သူေတြက
ေဆာင္းခါးခါးေတြၾကားမွာ ဆက္ရပ္ရင္း ေမာဟႏွင့္အေပါင္းအပါတစ္စု ေနာက္ကို လုိက္သြားၾကျပီ။
တေရးႏိုးစ လမင္းက ေယာင္ရမ္းျပီးေအာ္တယ္............
"အား................မိုးမလင္းေသးဘူးပဲ"
ျပီးေတာ့ မီးမပိတ္ဘဲ ျပန္အိပ္သြားရဲ့။
သူ႕မွာ အရပ္မ်က္ႏွာျပမထားမိတဲ့
ရတနာေျမပုံတစ္ရြက္ကလြဲရင္ ဘာမွ မရွိခဲ့ဘူး။
အိပ္မက္က လက္မတို႕ဘဲေျပာသြားတယ္.......
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ႏိုးပစ္လုိက္ေတာ့တဲ့။
မင္းအမက္ခံရတာ ငါ့ရင္နာလုိက္တာတဲ့။



အေ၀းက ေခါင္းေလာင္းသံၾကားမိေတာ့မွ...........
ေၾသာ္...........
                   ႏြံေဆးမိုးေတြ ရြာစျပဳေနပါေပါ့လား................
                                                                  ဘုန္းသန္႕ခန္႕
                                                               A123626JAN09
--