ေတေလဥဒါန္း

ေတေလလို႕ အရပ္က ၀ိုင္းေခၚခံရတဲ့ အိပ္မက္ေလးက
သူ႕ကိုယ္သူေမးတယ္......
ဘာလုိ႕မ်ား သူ႕က်မွ နတ္ဘုရားေတြက ပစ္ထားရသလဲတဲ့....
အားလုံးက တုိးဆိတ္လုိ႕......ညေနေလညင္း...လည္း တိုးမိွန္ေနျပီေလ။
သူ႕မွာ စာလုံးႏွစ္လုံးကို ဘယ္ျပန္ညာျပန္ေပါင္းရင္း အသက္မွာ
 ဆယ္စုႏွစ္ေတြ အတက္ေပါက္လာေနေပါ့။
လြန္ကဲတဲ့ ကံၾကမၼာ၊ နိမ့္တြားတဲ့ ဦးေပါင္း......
ရင္ေခါင္းေလာက္တင္ခဲ့ေတာင္မွ ဒူးေလာက္မေရာက္ခဲ့တဲ့အခါ
မိုးတိမ္ေလးက သယ္ထားရသမွ်အတြက္ ျပိဳက်ပစ္မွာေပါ့တဲ့။
ဒီလိုနဲ႕႔
ငိုတတ္ဖို႕႔ ကို  မၾကိဳးစားခဲ့ဘူး။
ေနတတ္ဖို႕႔  ၊ ထြက္ခြာတတ္ဖို႕႔
မသင္ဘဲတတ္ခဲ့တာပဲ။
ကပို႕  က႐ို႕  နဲ႕  ..........
လမ္းေပၚမွာ လမ္းမေပ်ာက္႐ုံတမယ္ေလးသာလွမ္းလို႕
လူထက္သူထက္ ေလွ်ာက္ပစ္မယ္တဲ့။
ျမတ္တယ္၊ နိမ့္တယ္........
ရာဇ၀င္မွာ မွားခဲ့သမွ်
ျပန္လည္ျပင္ဆင္ပစ္မယ္။
ဟိုထိလွမ္းပစ္.......ဟိုထိ.........
မိုးကုပ္စက္၀န္းအလြန္က ေနျခည္လဲ့လဲ့ထိ
ငါ့ လမ္းကို ေဖာက္္္္္္္္္မယ္။
ဆူး၊ သံ၊ ေက်ာက္ ဘယ္လုိပဲ ေရွ႕  မွာ
မားမားမတ္ေထာက္ျခားေနပါေစ......
ငါလာမယ္..........ၾကိဳလင့္ေတာ့
ေကာင္းကင္ေတာ္ေရ...........
                                ဘုန္းသန္႕  ခန္႕႕