အိပ္မက္ထဲက ေရႊေရာင္ေကာင္းကင္ေလး

ပသဖို႕ဆိုျပီး မီးဆလိုက္ေတြ မွိတ္လိုက္ၾကျပီ။မတ္တပ္ရပ္ဖို႕မလိုပါဘူး...

ဘာသံမွ မထြက္ရင္ လုံေလာက္ပါေပါ့ကြယ္....

အဲဒီအကြက္မွာ

လူၾကမ္းဟာ ကိုယ္နဲ႕ မ်က္ႏွာက်တူသြားတယ္။

အဲဒီအကြက္မွာ

ကိုယ္ဟာ ပန္းတစ္႐ုံလုံးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း

မခူးရက္သူ...

အဲဒီအကြက္မွာ

ပန္းေလးဟာ ရနံ႕တျပိဳက္က်ရြာျဖိဳးလို႕

မိုးနတ္သားေတာင္ မ်က္ရည္စို႕ရပ....

ေတေလလူၾကမ္းအဖို႕ရာေတာ့

 ေဆာင္းစို႕စို႕ေတြကိုေတာင္

လုံလုံေလာက္ေလာက္ မခ်မ္းနိုင္ေတာ့ဘူး။

ေတာ္ျပီ...

ပိတ္ကားကို ခြဲျပီးကိုယ္ထြက္လိုက္ရဲ႕...

လူသားဆန္ျခင္းဆိုတာ ဒီလိုကြလုိ႕

ဘယ္သူမွ သင္မေပးဘဲနဲ႕မ်ား

မရပါဘူးကြာဆိုျပီး ေခါင္းခါလည္ခါလုပ္ေနၾက၊

တစ္၊ ႏွစ္၊ သုံး ဆိုေအာ္ရင္း

ဘ၀ကို ဒီလိုပဲ စာလုံးေပါင္းခဲ့ရတယ္ေလ။

တခါက ကိုယ့္နာရီဆယ္မိနစ္ေနာက္က်ဖူးတယ္။

အခု ဆယ္မိနစ္ျမန္ေနေပါ့.။

ခၽြတ္ျပီးလႊင့္ပစ္မိေတာ့မယ္။

ရင္ခုန္သံေတြကေတာ့ လင္းၾကက္တြန္သံေစာင့္ေနတုန္းလား။

ကိုယ္....ျပတင္းေလးဟျပီး လွမ္းေငးေတာ့...

  ေ၀းပ်ပ်က ေရႊေရာင္ေကာင္းကင္စေလးကို

ျမင္ရေပါ့...

ဒီလိုနဲ႕ပဲ...

 ညကိုကိုယ္ အိမ္ဦးနဲ႕ၾကမ္းျပင္လို လူးလားကူးေနရ....

တခါတခါေတာ့...

 ကိုယ့္အတြက္ အိပ္ပ်က္မဲ့သူေလးလည္းလိုတာေပါ့တဲ့...

ေက်းဇူးျပဳျပီး မီးဆလိုက္ေတြကို မွိတ္လိုက္ပါ။

                                         ဘုန္းသန္႕ခန္႕