ပန္းဘာသာ

     ၁။စာသင္ခန္း     ျငိမ္ျငိမ္ေလးထိုင္ေနၾကသူမ်ားၾကားတြင္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေလးကိုယ္ထိုင္ေနသည္။ မၾကားတတ္သူ တို႕အတြက္ အပ္က်သံပင္ၾကားလိမ့္မည္မဟုတ္။

    သူငယ္ခ်င္းက ေျပာဖူးတယ္.....

``တခါတခါ အားလုံးရိွေနေပမဲ့ ႏွစ္ေယာက္တည္း သင္ၾကားေနတတ္တယ္ကြ´´တဲ့...။

             ၂။ဖတ္စာ   ပန္းပြင့္ေလးအေၾကာင္းကို သင္ပုန္းၾကီးဖတ္စာလို ရြတ္ျပခ်င္ပါ၏။သို႕ေပမဲ့ ကိုယ္မွာ ပုဒ္ရင္းစာအုပ္ မရိွခဲ့။ေ၀းလံေငးေမာ ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းတင္းတင္းက ဘယ္လိုမွ ေျပာမျပတတ္ဘူး။တစ္ခုသာသိသည္။ ပန္းပြင့္ေလးသည္ ၀တ္မႈန္၊၀တ္ရည္ရည္တို႕ကို ငြားငြားစြင့္စြင့္ပန္ရင္း လွလြန္းေန၏။

           ၃။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္   တစ္ကိုယ္တည္း လွမ္းရ၍ ကိုယ့္ေျခလွမ္းတို႕ ေလလိုျမန္ေန၏။

သို႕ေသာ္ ပန္းရနံ႕ ေလးသာ တြဲခို၀န္းရီလိုက္မည္

ဆိုပါလွ်င္...

ကိုယ္ ျငိမ့္ျငိမ့္သာသာေလး လွမ္း၀ံ့ပါသည္။

       ၄။အိမ္စာ အျပန္လမ္းတြင္လည္း စဥ္းစားအေျဖရွာလာခဲ့သည္။စာၾကည့္စာပြဲတြင္လည္း ေငးငူလင္းျဖာ ၾကည့္သည္။အိပ္ယာထက္မွာေတာင္ လြင့္ေမ်ာေတြးေတာမိ၏။

ေနာက္ဆုံး လမင္းၾကီးကို ေငးျပီး ဘာမွမေတြးေတာ့ဘဲသာ လြမ္းလိုက္ရသည္။

    ၅။၀တ္တတ္ဆုေတာင္း ထုိသို႕ျဖင့္ပင္....
အႏၥေျခလွမ္းကို လမ္းျဖစ္ေအာင္ႏွင္ခဲ့ပါ၏။
ထုိသို႕ျဖင့္ပင္....
အေမွာင္ေဖာင္ေဖာင္ကို လမင္းျဖစ္ေအာင္ လင္းခဲ့ပါ၏။
ထုိသို႕ျဖင့္ပင္....
ႏွင္းေခါင္ေခါင္မွာ ေႏြလည္ေရာက္ခဲ့ပါ၏။
ဤမွန္ေသာ သစၥာေၾကာင့္
အကၽြန္ဆိုသည့္ ပန္းဘာသာကို
ၾကင္သူနားလည္ပါေစသား......။
ဘုန္းသန္႕ခန္႕