သူငယ္ခ်င္းသို႕

ဟင္!!!
ငါတို႕ ကံၾကဳံလို႕မ်ား ျပန္ဆုံၾကတာလား။
    ။xxxxxxxx။
.....    ........
    .....    .........
ၾကာေတာ့...ၾကာခဲ့ပါျပီေလ...
အနီေရာင္လက္ေရးကို ဖတ္ျပီးတဲ့ေန႕ကတည္းက
တစ္ေယာက္တည္း ႐ူးသိပ္မြန္းခဲ့ရတဲ့ လေတြ၊
သင္႐ိုးစာအုပ္ေရွ႕ခ်ျပီး ဘာမွမျမင္ရတဲ့ ညေတြ...
သူငယ္ခ်င္းရယ္......
(ဒီလိုပဲ ဟန္ေဆာင္ေခၚလိုက္မယ္)
ေက်ာင္းေတာ္ေရွ႕က လမ္းမေတြေတာင္ ေျပာင္းျပီးျပီပဲ။
    ငါတို႕ရဲ႕ လူငယ္ဂီတကို ပ်ဳိးသခဲ့ၾကတဲ့
ျမိဳ႕ငယ္ေလးဆီလည္း ငါ ျပန္ေရာက္ေသးတယ္။
    တစိမ္းဆတ္ဆတ္ၾကည့္ေနေသာ
မ်က္၀န္းေတြၾကားမွာ နင့္ကို ရွာမေတြ႕ဘူး။
(နင္.....ျမိဳ႕ျပႏိုင္ငံေလးဆီ ယြန္းခ်ီသြားျပီတဲ့)
    စာသင္ခန္းေလးကေတာ့ ၀မ္းပန္းတသာနဲ႕
        ငါ့ကုိၾကိဳတယ္ကြယ္။
နင္မွတ္မိမယ္ဆိုရင္ေပါ့...
ဖေယာင္းတိုင္ေလးကလည္း တစ္ဦးဆီမွာ...
မီးျခစ္ေလးကလည္း တစ္ဦးဆီမွာ...
    ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မီးေတာက္ေလး ထကတဲ့
မီးေမွာင္က်သြားေသာ ညကိုလည္းလြမ္းတယ္။

အသားက်ေနျပီးသား
    ငါ့ရဲ႕ ေဖာင္တိန္လွည့္တတ္တဲ့ အက်င့္ကေတာ့
ေညာင္ပင္အိုလို ကိုင္းေထာက္ျမစ္ေတြ က်ေနတုန္းပဲ။

ျပီးေတာ့...
    မိုးေတြယိုက်တတ္ေပမဲ့
သူ႕ကိုယ္သူ မိုးလုံေလလုံအားကစား႐ုံဆိုတဲ့
ခန္းမထဲက ခုံတန္းေလးကိုလည္း လြမ္းတယ္။
(နင္န႕ဲငါ ဖိနပ္ေသးေသးေလးေတြ စီးထားတုန္းက
    နင္.....နင့္အကိုနဲ႕ အတူ  ညေနတခ်ဳိ႕မွာ
နိပြန္႐ိုးရာ ကိုယ္ခံပညာ သင္တန္းကို
လိုက္လာခဲ့ဖူးတယ္ေလ။
ငါတို႕ တစ္ေယာက္နာမည္တစ္ေယာက္ မသိၾကေပမဲ့
    စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။
``........နားမွာ ေနတယ္´´တဲ့
ငါ အခုထိ ျပန္ၾကားေနမိရဲ႕
နင္မလာေတာ့တဲ့ ရက္ေတြမွာ ....ငါ....
    ပိတ္ကားျဖဴအၾကီးၾကီးဆီ ေရာက္ရာလမ္းလို႕
ငါ သိထားတဲ့ လမ္းမထိပ္ေပၚကေန
    လွမ္းေငးငူေဆာ့ရင္း
နင္....အဲဒီနားမွာ ရွိတယ္ဆိုတဲ့အသိနဲ႕
    ေပ်ာ္မိႈင္လြမ္းရႊင္ဖူးတယ္။)
ေနာက္...
    ငါတို႕ ေက်ာင္းေတာ္ရင္ခြင္မွာ
ေမးခြန္းၾကိဳေတြ အတူေျဖဖူးတဲ့ ရက္ေတြကိုလည္း
        လြမ္းတယ္။
ခ်ယ္ရီေတြကေတာ့ ငြားငြားစြင့္စြင့္ပြင့္ေနဆဲပါကြယ္။
ငါကသာ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြခဲ့ရတာေပါ႕......
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္...ငါ...နင္အတြက္
၁၀    ။    ။အစြမ္းကုန္ ျမင့္မားတက္ၾကြဖူးတယ္။
၁၁(က)။    ။အစြမ္းလြန္ေတေေပေလလြင့္ဖူးတယ္။
၁၁(ခ)။        ။တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ ငါ လူသားဆန္ဖူးတယ္ထင္ရဲ႕....
၁၂    ။    ။စကားလုံးထဲမွာ ငါ့ေလာကကိုစတည္တတ္လာတယ္။
၁၃    ။    ။နင္ကလြဲရင္ စၾက၀ဠာတစ္ခုလုံးကို အပိုင္ရခဲ့...
၁၄    ။    ။ပန္းငုံေခတ္၀တ္႐ုံကို ခ်ဳပ္လုပ္သီကုံးခဲ့...
၁၄၊ ၂  ။    ။မီးမႈန္ေလးေပမဲ့ ဇုနတ္အတြက္ တ၀ုန္းဟီးဟီး ေလာင္ေၾကြးခဲ့...
၁၅(က)။    ။အေမွာင္လက္ေတြနဲ႕ တိမ္ေဆာက္မိခဲ့....
၁၅(ခ) ။    ။ေနာက္ျမီးတစ္ခုေတာ့ တပ္စရာ ကပ္က်န္မယ္ထင္ရဲ႕ ေလ။
    ထားလိုက္ပါ။ ထားရစ္ခ်န္ခဲ့ လိုက္ပါ။
If I have a flower for everytime
I Though of you, I could walk in
my garden forever.
တစ္ေယာက္    တည္း    လမ္းေပ်ာက္ဆဲ...
``သမိုင္းေဆြးေတြကို လြင့္ပစ္လိုက္စမး္ပါ´´...တဲ့
    မစာနာသူေတြက ဆိုရဲ႕။
``ဟင့္အင္း...ငါက
    ေၾကြအိုးငယ္ငယ္ေလးကိုလည္း
တ႐ိႈက္မက္မက္ သိမ္းထားတုန္ပဲ။´´
ကိုတာရာ ေရးခဲ့သလိုေပါ့။
``ႏွစ္အေတာ္ၾကာၾကီး ကြဲကြာျပီးမွ
တစ္ေန႕တည္းနဲ႕ ျပန္ေတြ႕လိုက္ရမွာ ေပ်ာ္စရာၾကီး။´´
ဟုတ္မယ္ေနာ္....ငါ....ခံစားဖူးခ်င္ရဲ႕။
ခုေတာ့...စာသင္ခန္းေလးထဲက
    ညေလးေတြကို ပဲလြမ္းတယ္။
    ဆရာမကလည္း အနားယူသြားျပီ။
(စာသင္ခန္းေလးကေတာ့ လြမ္းနင့္ေမာလ်စရာေကာင္းတုန္းပဲ)
    နင့္သူငယ္ခ်င္းမတစ္ေယာက္လည္း
        ကိုယ္ပြားတစ္ခု ခြဲထားျပီ။
အတူလွမ္းတက္ခဲ့ၾကသူေတြလည္း
        ကိုယ္လမ္းကိုေလွ်ာက္ကုန္ၾကျပီ။
``...................................
    ငါတို႕ ရဲ႕ခင္မင္မႈက ျပီးဆုံးသြားပါျပီ´´တဲ့
        ဒီလိုနဲ႕သာပဲ
ဘ၀ကို ေနာက္တစ္ရြက္လွန္ဖတ္ရမွာလား...
        သူငယ္ခ်င္းရယ္....
နင့္နာမည္ ေရွ႕ႏွစ္လုံးကိုလည္း
    ``သုဓႏုလက္ေရး´´နဲ႕ ေရးျပခ်င္ရဲ႕....
(နင့္လက္ေရးလိုေတာ့ အခုထိ
ငါလွေအာင္မေရးတတ္ေသးဘူး။)

>>``            ဒီဆံမွ်င္မွာ
    ႏွင္းဆီေတြမွ မဖူးပြင့္ေတာ့ပဲ
    ေမ့ထားလိုက္ပါေတာ့ ကေလးရယ္...
    အလကၤာေတြကိုလည္း ကိုယ္ကပဲ
    မႈတ္ျငိမ္းထားလိုက္ပါ့မယ္´´

Only one but maned lion king.
အဲဒီ စကားလုံးေၾကာင့္ပဲလားကြယ္..
ငါ့...သားရဲဂူဟာ
ႏွင္းေစာ္နံရင္းလြမ္းေနရဲ႕....

ပန္းဘုံကေန လူ႕ေလာကဆီ ခဏ အလည္လာတဲ့
    ၀တ္မႈန္ေလးရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ေန႕ ေရာက္ရင္ေတာ့
        ငါ့ကိုယ္စား
ပုံရိပ္ထြင္း ကဒ္ျပားေလးကို လႊတ္ေပးေနဦးမွာပါ...။
(တခါမွ ငါ .....ခြင့္မဲ့မပ်က္ကြက္ခဲ့ဘူးေနာ္)

>>>At the day's end, when you are tired.
    I shall plunk a driping lily to put
in your hair and take my leave.
    ။--------။
မွားမယ္မထင္ေပမဲ့
မွားမွာစိုးလို႕
မိုးမြန္ေအာင္လႊတ္ကနဲ မေခၚမိျပန္ဘူး။
ငါကလည္း .....
        အဓိပတိကို ပါရမီမပါဘဲ စီးမိတာကိုး.......
                            ဘုန္းသန္႕ခန္႕
၂၀၊၆၊၀၈
 for Pollen of Taboo Era
>>သင္းကြဲသူမ်ား၊ တာရာမင္းေ၀ မွ
>>>Love Gift မွ